Ο Γιώργος Στεφανόπουλος μίλησε για την επαγγελματική πυγμαχία, τον ΣΕΠ, την EBU και το μέλλον του αθλήματος στην Ελλάδα. Διαβάστε την συνέντευξη που παραχώρησε στο boxingnews.
Αναλυτικά:
-Τι ρόλο έπαιξε η συγγραφή του βιβλίου στη ζωή σας;
«Από ό, τι αποδείχθηκε, τεράστιο. Αυτό που ακολούθησε ήταν τελικά αυτό που έπρεπε να γίνει. Αυτό το βιβλίο ήταν σαν να έβαλε τα πράγματα στη θέση τους. Εγώ το έγραψα, γιατί απλά γούσταρα μετά από χρόνια σιωπής να τα πω. Οι αντιδράσεις μετά μου έδειξαν ότι ο κόσμος διψούσε τελικά να μάθει αλήθειες. Ζούμε σε μια χώρα που ο καθένας ό, τι δηλώνει, είναι. Ξαφνικά ο κόσμος του χώρου είδε ένα βιογραφικό αγώνων και μια διαδρομή που δεν περίμενε ότι υπήρχε στην Ελλάδα. Το βιογραφικό των αγώνων μου και μόνο τακτοποίησε τα πράγματα και ξεκαθάρισε ποιος είναι ο καθένας μας μέσα σε αυτό το χώρο και ποια είναι η πραγματική ιεραρχία. Θεός ο ένας, Θεός ο άλλος… Η πυγμαχία στην Ελλάδα είναι γεμάτη από Θεούς. Τα βλέπω και γελάω. Ο κόσμος εκτίμησε πολύ ότι ο πυγμάχος με τη σημαντικότερη πορεία μεταπολεμικά ήταν αθόρυβος και κυρίως δεν αισθάνεται Θεός. Επίσης εκτιμήθηκε πολύ ότι το βιβλίο ήταν αληθινό και δεν ήταν αγιογραφία. Είχε και τα λάθη μου. Οι κριτικές όλα αυτά τα χρόνια είναι θετικές. Το συχνότερο που ακούω είναι «το διάβασα σε μια νύχτα». Κάποιος μου έγραψε ότι έκανε μια φράση τατουάζ. Άλλος μου είπε ότι έπρεπε να μοιράζεται στα γυμνάσια και στα λύκεια για να παίρνουν τα παιδιά μηνύματα. Ο άλλος το ΄χει διαβάσει έξι φορές. Ο άλλος μου ΄πε το ανοίγει όποτε έχει ζόρια, για να παίρνει δύναμη. Γενικά άγγιξε πάρα πολύ κόσμο. Αυτό μου φτάνει. Βοήθησε και βοηθά κόσμο. Αυτό ήθελα κι εγώ. Να δώσω δύναμη μέσα από τη δική μου πορεία».
-Αρνητικά σχόλια για το βιβλίο;
«Ναι, από έναν αναγνώστη που συνάντησα τυχαία στο αεροδρόμιο πριν δύο χρόνια, που μου είπε ότι το διάβασε σε μια εβδομάδα τέσσερις φορές και ότι δανείζεται φράσεις για το μεταπτυχιακό του. Το ένα αρνητικό που μου ανέφερε ήταν ότι δεν επικαλούμαι πουθενά το Θεό, και το δεύτερο ότι τελειώνει το βιβλίο απότομα. Δεκτά και τα αρνητικά».
-Πώς ένας Ολυμπιονίκης αποφασίζει να ηγηθεί της επαγγελματικής και όχι της ερασιτεχνικής πυγμαχίας;
«Δεν είμαι ο μόνος. Πολλοί Ευρωπαίοι αντίπαλοί μου ηγούνται επαγγελματικών ομοσπονδιών της EBU. O Καντελάκι ηγείται της επαγγελματικής πυγμαχίας στη Γεωργία. Έχω συναντήσει κι άλλους αντιπάλους μου στα μέλη της EBU. Όλη η επαγγελματική πυγμαχία στελεχώνεται από την ερασιτεχνική. Αρχικός μου στόχος ήταν η ερασιτεχνική. Πριν 3 χρόνια μου ΄χαν ζητήσει να μπω μπροστά και να πάρω τη διοίκηση για να αλλάξει κάτι στην πυγμαχία. Με τις πρώτες επαφές με ανθρώπους των συλλόγων άλλαξα αμέσως γνώμη. Δυστυχώς το πιο δυναμικό και θεαματικό άθλημα είναι γεμάτο από μικρόμυαλους συντηρητικούς ανθρώπους με δημοσιοϋπαλληλίστικη νοοτροπία που δεν μπορούν να καταλάβουν ότι βουλιάζοντας το άθλημα με τις επιλογές τους και την ψήφο τους θα πνιγούν στο τέλος κι αυτοί. Δεν είναι όλοι αλλά είναι αρκετοί για να κάνουν κακό. Ξενέρωσα πολύ γρήγορα και κατάλαβα ότι αυτό το καράβι βουλιάζει εδώ και χρόνια από αυτούς που είναι μέσα. Χάσιμο χρόνου λοιπόν. Αυτή η υποψηφιότητα ευτυχώς δεν μπήκε ποτέ. Μιλώντας μαζί τους μετάνιωσα που ασχολήθηκα. Αποφάσισα τότε, ότι αντί να σώσω και να διορθώσω κάτι ισοπεδωμένο και καμένο, καλύτερα είναι να χτίσω εγώ κάτι από την αρχή. Εκεί είναι η μαγκιά! Να αρχίσεις κάτι από το μηδέν και να το φτάσεις όσο ψηλότερα μπορείς. Τότε ξεκίνησα τις ενέργειες για το ΣΕΠ. Το «μαγαζάκι» της σημερινής ερασιτεχνικής δε μου κάνει εμένα στο χαρακτήρα μου. Δε μου κάνει, όχι μόνο η διοίκηση, αλλά και ο προπονητής που επιλέγει η διοίκηση και αντί, να γίνει ντιλιβεράς για να βγάζει κάνα φράγκο τα απογεύματα, διδάσκει πυγμαχία. Αυτός δε μου κάνει κι είναι κι επικίνδυνος . Με το μίζερο δεκαρολόγο που συντηρεί μια αρρώστια τόσα χρόνια κι έχει ισοπεδώσει ένα άθλημα για τα δικά του μικροσυμφέροντα δεν μπορώ να επικοινωνήσω ούτε να συνεργαστώ. Υπηρετώ την πυγμαχία 36 χρόνια και στα πάνω της και στα κάτω της. Δεν έφυγα από το μποξ ούτε μέρα. Το μποξ είναι η τρέλα μου. Δεν καταδέχομαι να συνεργαστώ με αυτούς που είδαν φως και μπήκαν. Κάνω τα πάντα στη ζωή μου με πάθος. Δεν έχω τις ομπρέλες της πολιτείας από πάνω μου. Δε στηρίζομαι σε δημόσιο χρήμα. Στηρίζομαι στις δικές μου πλάτες και στους συνεργάτες μου. Έπεσα στα βαθιά στη δυσκολότερη εποχή για την Ελλάδα και θα κολυμπήσω. Πάντα διαλέγω τα δύσκολα. Εκεί είναι η ομορφιά και η μαγεία. Η σιγουριά και η κάλυψη του δημοσίου δε μου πάει. Ο ΣΕΠ είναι από τα δυσκολότερα πράγματα που έχω κάνει στη ζωή μου με πολλές θυσίες. Το ξεκίνησα, γιατί το γουστάρω και γιατί τώρα είμαι στο φυσικό μου περιβάλλον. Τώρα που ζω το μποξ μέσα από το ΣΕΠ, ευχαριστώ το Θεό που δεν έκατσε με την ερασιτεχνική. Απλά έχασα τότε πολύτιμο χρόνο. Αν δεν είχα ασχοληθεί καθόλου τότε με την ερασιτεχνική, τώρα ο ΣΕΠ θα ήταν έτοιμος και θα είχε μπει για τα καλά σε δυνατή ενεργό δράση. Κάθε εμπόδιο όμως για καλό, όλα για κάποιο λόγο γίνονται! Αν είχα τελικά μπλέξει με την ερασιτεχνική δε θα υπήρχε ο ΣΕΠ… Προτιμώ όμως το ΣΕΠ, όσο δύσκολο κι αν ήταν τελικά, από την ευκολία και τη σιγουριά του δημοσίου. Τα παιδιά που έρχονται για σπάρινγκ μιλούν ξανά για την πυγμαχία με σεβασμό. Το ΣΕΠ τον έχτισα αθόρυβα, προσεκτικά και με πολύ μεγάλη υπευθυνότητα με τη στήριξη των συνεργατών μου, το Δ.Σ. του ΣΕΠ, που με αγαπούν και είναι δίπλα μου με όλες τους τις δυνάμεις τους και τους ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό! Αυτό είναι ο ΣΕΠ. Το δικό μου δημιούργημα, το δικό μου «παιδί». Και είμαι πολύ υπερήφανος γι αυτό. Κάνω κάθε μέρα μεγάλο αγώνα για να το φτάσω εκεί που το έχω ονειρευτεί. Αν τελικά το όραμά μου γίνει πραγματικότητα, θα μιλάμε για μια νέα εποχή στην πυγμαχία».
-Πιστεύετε ότι μπορεί να αλλάξει κάτι στην ερασιτεχνική πυγμαχία;
«Προς το χειρότερο μπορεί… προς το καλύτερο με τίποτα. Δεν ασχολούμαι πια καθόλου με την ερασιτεχνική. Με τα σημερινά δεδομένα τι να αλλάξει; Ο καθρέφτης της κατάστασης ήταν το πρωτάθλημα Α΄ κατηγορίας που έγινε πριν λίγες μέρες. Διοργανώθηκε το πιο αποτυχημένο πρωτάθλημα στην ιστορία της πυγμαχίας, 33 πυγμάχοι συμμετοχή, και αντί να παραιτηθούν οι αρμόδιοι, καμάρωναν για την πετυχημένη διοργάνωση. Έμαθα ότι και καρέκλες ωραίες υπήρχαν και τραπέζια και κόσμος, αλλά δεν ήταν δεξίωση ήταν πρωτάθλημα πυγμαχίας. Τα ΄χε όλα εκτός από πυγμάχους. Λες εσύ να είχαν κάποια δουλειά εκείνη την ημέρα όλοι οι πυγμάχοι και να μην πήγαν στο πρωτάθλημα; Όχι βέβαια. Γυρνάνε την πλάτη τους. Έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους τα παιδιά. Με αυτό το πρωτάθλημα μόνο τα εικοσάχρονα του Facebook χάρηκαν, επειδή ήταν αγέννητα όταν η πυγμαχία ήταν στις δόξες της. Ο υπόλοιπος κόσμος που έχει ζήσει το χώρο αυτό στις δόξες του δεν τα μασάει αυτά. Κάποτε το πρωτάθλημα της Α΄ κατηγορίας ξεπερνούσε τις 150 συμμετοχές. Κι αυτά δε γίνονταν στην αρχαιότητα, γίνονταν λίγο πριν να αναλάβει αυτή η διοίκηση. Και τώρα με 33 συμμετοχές, καμαρώνουμε. Κατάντια. Μια διοίκηση τόσων χρόνων θα έπρεπε να καμαρώνει για τη συμμετοχή των πυγμάχων και για το επίπεδο των αγώνων και όχι για τις καρέκλες της και την οργάνωση. Λοιπόν τι να μου πούνε τώρα; Τώρα θυμηθήκανε να την ανεβάσουν την ερασιτεχνική; Τόσα χρόνια τι κάνανε; Μακάρι να ανέβαινε η ερασιτεχνική. Εγώ το θέλω περισσότερο από όλους. Για σκέψου να έχω πίσω μου μια δυνατή ερασιτεχνική να με τροφοδοτεί στην επαγγελματική με έτοιμους πυγμάχους; Θα έβγαιναν μετά έξω τα παιδιά και θα σκότωναν, θα χτύπαγαν τίτλους με τη μία. Αυτό το χω πει και σε παλιότερη συνέντευξη. Το φυτώριο της επαγγελματικής είναι η ερασιτεχνική. Όσο υψηλότερο είναι το επίπεδο της ερασιτεχνικής τόσο πιο καλοί θα είναι οι αγώνες της επαγγελματικής. Αυτά πάνε μαζί. Η ερασιτεχνική επιβάλλεται να ανέβει. Δεν πάει πιο κάτω. Εγώ το θέλω περισσότερο από όλους αλλά δεν περιμένω τίποτα».
-Πρόσφατα είδαμε αγώνες πυγμαχίας σε κλουβί; Πώς το σχολιάζετε;
«Τι να σχολιάσω; Αυτά είναι για γέλια… Και σε κλουβί θα δείτε και σε κοτέτσι. Ό, τι να ναι. Δε με εκπλήσσει. Γιατί όχι; Σόου είναι, ό,τι θέλει κάνει… Και αύριο μεθαύριο μπορεί να δείτε να φοράει ο άλλος γάντια και να παλεύει σε πισίνα ή σε παγοδρόμιο ή σε τσίρκο. Στο εξωτερικό βάζουν γάντια και με καγκουρό. Τους δίνω δωρεάν ιδέες. Τώρα μπαίνουν επιτέλους τα πράγματα στη θέση τους. Στα σόου κάνεις ό,τι γουστάρεις, εκτός όμως από επαγγελματική πυγμαχία. Καιρός ήταν αυτό να ξεκαθαριστεί. Αυτό λέμε τόσο καιρό κι επιβεβαιώνεται τώρα. Το μόνο καλό είναι ότι ξεκαθαρίζονται επιτέλους τα πράγματα. Το λάθος ήταν τότε που τα σόου προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι είναι ο επίσημος φορέας της επαγγελματικής πυγμαχίας και προσπαθούσαν με τα τρία δίλεπτα που κάνουν οι παίδες και οι παμπαίδες στην ερασιτεχνική, να τους πάρουμε στα σοβαρά. Τώρα που κάνουν ό,τι να ναι, κανένα πρόβλημα. Τα σόου θα βάζουν γάντια όπου τους έρθει, αλλά ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΠΥΓΜΑΧΙΑ επίσημα θα κάνει μόνο ο ΣΕΠ. Μέχρι τώρα θα δεχτώ ότι είχαν ένα ελαφρυντικό όλα τα σόου, γιατί δεν υπήρχε κάτι επίσημο στην Ελλάδα. Τώρα όμως που υπάρχει ο ΣΕΠ θα φανεί ποιο σόου είναι σοβαρό. Ο σοβαρός διοργανωτής που θέλει να μιλά για επαγγελματική πυγμαχία και να μη δουλεύει τον κόσμο, θα φροντίσει να συνεργαστεί με τον επίσημο ελληνικό φορέα του επαγγελματικού μποξ που είναι ο ΣΕΠ. Από εκεί θα φανεί κατά πόσο ο κάθε διοργανωτής σέβεται το χώρο και τον κόσμο του, αλλιώς θα βάζει γάντια όπου του έρθει».
-Παρατηρούμε ότι κάποιοι διοργανωτές εξακολουθούν να μιλούν για επαγγελματική πυγμαχία παρότι γνωρίζουν την ύπαρξη του ΣΕΠ. Πώς το ερμηνεύετε αυτό;
«Αυτά είναι παραμύθια. Στην Ελλάδα δυστυχώς ο καθένας λέει ότι θέλει. Δε θα συνεχιστεί για πολύ όμως αυτό. Το αστειάκι παρατράβηξε. Πριν λίγες μέρες είδα την ανακοίνωση του επόμενου Battle που αναφέρει τον όρο επαγγελματική πυγμαχία. Από πού κι ως πού ο κ. Κωνσταντινίδης δηλώνει διοργανωτής επαγγελματικών αγώνων; Εγώ για να μπορώ να διοργανώνω επαγγελματικούς αγώνες ακολούθησα μια υποχρεωτική νομική διαδικασία που κράτησε περίπου δυόμισι χρόνια, για να πάρω στα χέρια μου τις δικαστικές αποφάσεις που απαιτούνται και να είμαι εκατό τοις εκατό κατοχυρωμένος. Επιπλέον έχω πίσω μου την EBU που την εκπροσωπώ στην Ελλάδα και αυτό τα λέει όλα. Ο κ. Κωνσταντινίδης και ο κάθε κύριος Κωνσταντινίδης, γιατί δεν έχω κάτι προσωπικό με το Στέφανο και δεν είναι κι ο μόνος, πώς μπορεί να μιλά για επαγγελματική πυγμαχία; Με ποια προσόντα; Με ποια στοιχεία, πού στηρίζεται; Ποιος του δίνει το δικαίωμα να χρησιμοποιεί τον όρο επαγγελματική πυγμαχία; Ας γράψει στην ανακοίνωσή του «σόου με γάντια»! Επαγγελματική πυγμαχία όμως από πού κι ως πού; Για να διοργανώσει κάποιος επαγγελματικούς αγώνες στην Ελλάδα μέχρι πέρυσι μπορούσε να συνεργαστεί με ξένο μέλος της EBU. Φέτος όμως απαγορεύει η ίδια η EBU σε οποιοδήποτε μέλος της να ανακατευτεί στην Ελλάδα. Από τη στιγμή που η ΕBU έχει δώσει εκπροσώπηση στο ΣΕΠ κανένας ξένος δεν μπορεί να μπει πια σε ελληνικό έδαφος. Αυτός ο όρος της EBU είναι ξεκάθαρος. Η EBU είναι πολύ δυνατή και σοβαρή ομοσπονδία, εφαρμόζει τους κανόνες και τα μέλη της τα προστατεύει. Επίσημους επαγγελματικούς αγώνες σε Ελλάδα και Ευρώπη, μπορεί να διοργανώνει μόνο ο ΣΕΠ ή όποιος συνεργάζεται με το ΣΕΠ. Κανένας άλλος»!
-Θα επιτρέπατε ποτέ σε πυγμάχο που έχει εκδώσει κάρτα στο ΣΕΠ να πάρει μέρος σε κάποιο σόου;
«Βεβαίως και θα του επέτρεπα. Γιατί όχι; Για μένα η συμμετοχή του σε ένα τέτοιο σόου θα ήταν ένα ακόμα σπάρινγκ. Τα 3 ή τα 4 δίλεπτα είναι ένα απλό σπάρινγκ. Δεν έχει τίποτα να χάσει ούτε ο πυγμάχος ούτε ο ΣΕΠ. Σε καμία περίπτωση όμως δε θα μπορούσα να βάλω σε ένα σόου, με τις σημερινές τους προδιαγραφές τουλάχιστον, την υπογραφή μου και να το πάρω υπό την αιγίδα του ΣΕΠ και να εμπλέξω και την EBU. Ούτε ο αγώνας αυτός θα καταγραφεί από το ΣΕΠ ως επίσημος επαγγελματικός αγώνας. Αυτό να το ξεκαθαρίζουμε. Θα ΄ναι ένα απλό σπάρινγκ και τίποτα παραπάνω».
-Θα συνεργαζόσασταν ποτέ με κάποιον από τους σημερινούς διοργανωτές για τη διεξαγωγή επαγγελματικών αγώνων.
«Και βέβαια θα συνεργαζόμουν. Δεν έχω κάτι να χωρίσω με κανέναν. Αυτό το έχω ξεκαθαρίσει από την πρώτη στιγμή. Αν είναι αποφασισμένοι να κάνουν ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΠΥΓΜΑΧΙΑ βέβαια, το τονίζω, και να εφαρμόσουν διεθνείς κανονισμούς, εγώ συνεργάζομαι. Ήδη έχω κάνει επαφές με πολύ βαρύ όνομα του χώρου με σκοπό τη διοργάνωση βραδιάς – professional boxing αποκλειστικά. Όταν ολοκληρωθεί η συζήτηση, θα ανακοινωθεί».
-Δέχεστε την αρνητική κριτική;
«Και βέβαια τη δέχομαι και τη θέλω, αν είμαι κάπου λάθος. Αρκεί να είναι έντιμη και καλοπροαίρετη και όχι κατευθυνόμενη. Εξαρτάται βέβαια και από το αν είναι σοβαρός αυτός που σου κάνει κριτική. Η αρνητική κριτική μπορεί και να σε πάει παρακάτω. Δεν πιστεύω ότι είμαι τέλειος. Θα γίνουν και λάθη. Άλλο όμως κριτική κι άλλο απαξίωση. Προχθές έτυχε να διαβάσω σε γνωστό σάιτ ένα απαξιωτικό δημοσίευμα για το ΣΕΠ. Αυτός που το ΄γραφε λοιπόν, ξεκινούσε το άρθρο του λέγοντας ότι βλέπει με πολλή συμπάθεια το νέο εγχείρημα του Γιώργου Στεφανόπουλου και μετά συνέχιζε με διάφορα αρνητικά για το ΣΕΠ. Με τα αρνητικά δεν ασχολήθηκα, γιατί εγώ ξέρω τι κάνω στο ΣΕΠ αλλά στάθηκα στο ότι με βλέπει με «συμπάθεια». Και ξέρεις τώρα τι συμπάθεια είναι αυτή, συμπάθεια με ειρωνεία κι απαξίωση μαζί. Κοιτάζω λοιπόν κι εγώ τη φωτογραφία να δω ποιος είναι αυτός που με «συμπαθεί» τόσο, και βλέπω έναν πιτσιρικά γύρω στα 20 -25. Αυτό δηλαδή ήταν αγέννητο όταν έπαιζα εγώ. Και λέω, βρε αγοράκι μου, γιατί δεν κάθεσαι να ενημερωθείς λίγο πριν να ανοίξεις το στόμα σου. Αφού σου αρέσει τόσο πολύ να γράφεις, και ενώ δεν ξέρεις πώς μπαίνει το γάντι , θες να ΄χεις και άποψη για την πυγμαχία, κάτσε διάβασε, ενημερώσου να δεις ποιος είναι αυτός που πιάνεις στο στόμα σου και πας να απαξιώσεις και μετά άντε παραπέρα και βρες κανένα άλλο κεφαλάκι να χαϊδέψεις, του δικού σου μεγέθους, γιατί με εμένα δε σε παίρνει, το δικό μου το κεφάλι δεν μπορείς εσύ να το χαϊδέψεις, είναι πολύ σκληρό για τα δικά σου τα τρυφερά χεράκια και θα σε πονέσει. Πώς να το κάνουμε; Είσαι πολύ μικρός. Εμένα δεν μπορείς εσύ να με συμπαθείς, μπορείς μόνο να με σέβεσαι. Το σεβασμό τον απαιτώ, όχι γιατί είμαι ο Στεφανόπουλος αλλά, γιατί εγώ πρώτος σέβομαι τους πάντες. Όποιος νομίζει ότι θα πάει μπροστά στη ζωή του με έλλειψη σεβασμού και προσπαθώντας να ισοπεδώσει τις αξίες, ούτε που θα καταλάβει για πότε θα ισοπεδωθεί ο ίδιος».
-Είναι γεγονός ότι δεν το γνώριζαν ούτε φίλοι σας, ούτε στενοί σας συνεργάτες αυτό το νέο εγχείρημα του ΣΕΠ. Γιατί τόση μυστικοπάθεια; Η ανακοίνωση του ΣΕΠ αιφνιδίασε, σχεδόν σόκαρε το χώρο.
«Έτσι είμαι και στην προσωπική μου ζωή. Για τα σοβαρά θέματα δε μιλάω καθόλου. Ειδικά μέχρι να ολοκληρωθούν. Σε αντίθεση με τους περισσότερους που κάνουν ένα και λένε χίλια, εγώ κάνω χίλια και λέω ένα. Δε με ενδιαφέρει η βιτρίνα αλλά η ουσία. Δε με ενδιαφέρει να κάνω κινήσεις εντυπωσιασμού. Προτιμώ τις πράξεις. Ο Έλληνας ζει για να δει να ψοφάει η κατσίκα του γείτονα. Γιατί να το έλεγα»;
-Μετά την ανακοίνωση του ΣΕΠ είδαμε και αρνητικές αντιδράσεις. Πού το αποδίδετε αυτό και πώς το αντιμετωπίζετε;
«Είναι αναμενόμενο όταν γίνεται κάτι τόσο μεγάλο να υπάρχουν και ζήλειες και αντιδράσεις. Σου είπα και πριν ότι το σημαντικότερο για μένα είναι το ποιος είναι αυτός που σε σχολιάζει και κατά πόσο είναι σοβαρός. Αν είναι κάποιος που εκτιμώ και σέβομαι, θα με απασχολήσει η άποψή του διαφορετικά… Κοίτα σαν Στεφανόπουλο δεν μπορούν να με αγγίξουν οι ζήλειες και οι κακοήθειες. Σαν ΣΕΠ θα σου πω αυτό που μου έμαθε ο προπονητής μου, ο Λιβάδης, ότι τις μηλιές που έχουν μήλα πετροβολάνε. Είναι τόσο πολλές και τόσο σοβαρές οι εξελίξεις καθημερινά στο ΣΕΠ που δεν προλαβαίνω και δεν αξίζει να ασχοληθώ και με αυτούς που δυσαρεστήθηκαν. Να ξέρεις ένα πράγμα, οι αληθινές αξίες της πυγμαχίας και αυτοί που αγαπούν πραγματικά το μποξ χάρηκαν για το ΣΕΠ. Ενοχλήθηκαν οι μέτριοι που έχουν ανασφάλειες και τους πιάνει πανικός όταν δουν να πετυχαίνει ο άλλος κάτι, γιατί αισθάνονται ότι απειλούνται, ότι επισκιάζονται. Τόσα χρόνια διαβάζω και ακούω να μπουν μπροστά οι άνθρωποι που αγαπούν το μποξ, να ενωθούν οι παλιοί πυγμάχοι, να γίνει κάτι επίσημο από την πολιτεία… Ε, να λοιπόν που έγινε η σοβαρή η κίνηση… Και; Ποια η αντιμετώπιση; Σαμποτάρισμα και πόλεμος. Μήπως τελικά μας αξίζει το χάλι μας; Ή μάλλον τούς αξίζει; Γιατί εγώ βγαίνω έξω από τα καραγκιοζιλίκια… Ένας μεγαλοδικηγόρος που είχε αναλάβει τη δημιουργία του ΣΕΠ μου είπε στις αρχές: «Γιώργο έχεις καταλάβει πόσο δύσκολο είναι αυτό που πας να κάνεις; Να ξέρεις όμως ότι, αν τελικά γίνει, είσαι ο μόνος που μπορεί να το πετύχει. Την επομένη της ανακοίνωσης με πήρε γνωστός άνθρωπος στο χώρο μας για να με συγχαρεί και μου είπε προς τιμήν του ότι είχε προσπαθήσει παλιότερα κι αυτός μαζί με τον …. (σ.σ.: κορυφαίο όνομα αυτή τη στιγμή στο μποξ) αλλά δεν τα κατάφεραν. Κι αυτός μου πε το ίδιο: «Αυτό Γιώργο μόνο εσύ μπορούσες να το κάνεις». Όποιος πλησίασε μέχρι τώρα την EBU έφαγε πόρτα. Αυτό μας έλειπε. Να απολογηθώ κιόλας που το όνομά μου άνοιξε διάπλατα την πόρτα της EBU. Οι εκπρόσωποι της EBU είναι άνθρωποι από 50 -70 χρονών. Αυτοί πριν 20 χρόνια ήταν όλοι τους σε ενεργό δράση όπως κι εγώ. Άλλος ήταν διαιτητής, άλλος κριτής, άλλος πυγμάχος. Με έβλεπαν συνέχεια έξω σε αγώνες και με ήξεραν καλά. Ο Ολλανδός θυμόταν λεπτομέρειες από τους αγώνες μου. Όλοι ήταν θετικοί με την ελληνική υπαγωγή. Πρώτη η Γερμανία, μετά η Ολλανδία, η Ρουμανία, η Γεωργία, η Βουλγαρία ακόμα και τα Σκόπια και άλλες χώρες μου πρότειναν να κάνουμε αγώνες. Το κενό από την απουσία της Ελλάδας από την Ευρώπη έπρεπε να καλυφθεί. Το πιο συγκινητικό από όλα μου το πε, ο Γάλλος: «Πώς θα μπορούσαμε να αρνηθούμε την υπαγωγή στη χώρα που γέννησε την πυγμαχία»; Στα λέω για να καταλάβεις ότι εγώ είμαι σε άλλο μήκος κύματος. Δέχτηκα σεβασμό και συγχαρητήρια από σημαντικούς ανθρώπους διεθνώς. Τι να μου πουν οι άλλοι; Καταλαβαίνεις τώρα γιατί δε μπορούν να με αγγίξουν οι μικρότητες εδώ; Χαρήκανε οι ξένοι και γαβγίζουνε οι Έλληνες. Δυόμισι χρόνια πάλευα, με μόνη βοήθεια τους συνεργάτες μου. Ατέλειωτη γραφειοκρατία, μήνες ολόκληρους να περιμένεις μια απόφαση, αναβολές, απεργίες δικηγόρων, μετά απανωτές εκλογές μας πήγαιναν πίσω, λεφτά, καθυστερήσεις. Και γυρνάνε μετά και σου λένε κάποιοι: «Από πού κι ως πού ο Στεφανόπουλος;» Τότε, γιατί τόσο καιρό δεν το έκανες εσύ που κάνεις τώρα και το μάγκα χωρίς λόγο; Αλλά ανέκαθεν αυτός είναι ο Έλληνας, γι αυτό πάμε κατά διαόλου. Μόλις γίνει κάτι καλό, αρχίζει ο πόλεμος. Αυτός που πέτυχε κάτι θα βρεθεί κι απολογούμενος και αυτός που δεν έκανε τίποτα, κάνει το μάγκα. Αυτά μόνο στην Ελλάδα γίνονται. Γιατί να το κάνει αυτός; Ε, ας το έκανες εσύ ρε, γιατί δεν το έκανες τόσα χρόνια; Αν έχεις τα κότσια, ας το έκανες! 65 χρόνια εκεί είναι η EBU. Αν έχεις περισσότερα προσόντα, γιατί δεν πήγαινες; Αντί να κάνω εγώ το μάγκα που το πέτυχα, έκαναν το μάγκα αυτοί που δεν έκαναν τίποτα. Έχουν μπερδευτεί μερικοί. Αντί να κάνουμε κωλοτούμπες που μας έδωσαν την υπαγωγή, κάνουμε και τους δύσκολους. Λες και μας τη χρώσταγαν. Η EBU δε μας έχει καμία ανάγκη. Εμείς την έχουμε. Χάρη μας έκανε που μας έδωσε την ευκαιρία. Τέτοιες ευκαιρίες δε δίνονται κάθε μέρα. Αν τη χάσουμε, χάνεται για πάντα η ελπίδα της ανάπτυξης του μποξ. Μπορούσε η EBU να μου πει: «Κύριε Στεφανόπουλε εσείς στην Ελλάδα δεν έχετε να φάτε, επαγγελματική πυγμαχία θέλετε;» Αυτό λόγω κρίσης το φοβόμουν πολύ. Δε μου το είπαν όμως. Μας την άνοιξαν την πόρτα. Η ουσία αυτή τη στιγμή είναι αυτή, ότι η πόρτα άνοιξε και είμαστε μέσα. Δεν έχει σημασία αν την άνοιξα εγώ, σημασία έχει ότι αυτή τη στιγμή η πόρτα είναι ανοιχτή και ή θα εκμεταλλευτούμε τώρα αυτή την ευκαιρία και θα πάμε παρακάτω κι αυτή η συνεργασία θα ΄χει μέλλον ή θα μας φέρουν την πόρτα στη μούρη και μετά πέταξε το πουλάκι. Θα λέμε αργότερα όνειρο ήταν και πέρασε, ας είχαμε μυαλό να το κρατήσουμε. Αυτή τη στιγμή έχουμε μπροστά μας τη μεγαλύτερη ευκαιρία από ποτέ, να απογειωθεί η πυγμαχία. Εγώ έβαλα το όνομά μου μπροστά και πέτυχα 2 πράγματα. Είχα τη δύναμη να φτιάξω επαγγελματική πυγμαχία και την έφτιαξα. Είχα τη δύναμη να μπούμε στην EBU, και μπήκαμε. Δε θέλω ούτε ευχαριστώ, ούτε μπράβο από κανέναν. Το έκανα μόνο για τους αθλητές που βλέπω τόσα χρόνια να τους εκμεταλλεύονται όλοι. Για να ΄χουν ένα καλύτερο μέλλον. Πάνω απ΄ όλα είμαι πυγμάχος. Θα μπορούσα και να αδιαφορήσω και να κοιτάξω την πάρτη μου. Δε μου πήγαινε, γιατί το ΄βλεπα ότι μπορώ να το πετύχω. Ήθελα να το παλέψω. Σε όποιον το ΄λεγα, με απογοήτευε. Είναι δύσκολο… κι είναι δύσκολο… Όλοι… Εγώ όμως πίστευα ότι θα τα καταφέρω. Να που τελικά το κατάφερα. Πες ότι γούσταρα να κάνω ένα δώρο στα παιδιά και το ΄κανα. Αν το θέλετε, κρατήστε το, αν δεν το θέλετε. πετάξτε το. Εγώ δεν έχω να χάσω τίποτα. Το μέλλον των αθλητών θα καταστρέψετε. Στο τέλος θα γίνει αυτό που μας αξίζει. Εμείς θα αποφασίσουμε τι μας αξίζει. Αν μας αξίζει να πάμε παρακάτω, θα πάμε. Αν δε μας αξίζει, θα βάζουμε σε λίγο καιρό γάντια με τα καγκουρό. Αυτά που έπρεπε να κάνω εγώ μόνος μου μέχρι εδώ, τα έκανα. Από ΄δω και πέρα όμως πρέπει να βάλουμε πλάτη όλοι, αλλιώς η πόρτα της Ευρώπης θα ξανακλείσει. Για να ναι 37 χώρες στην EBU και να συνεχίζουν κάτι θα ξέρουν. Όποιος νομίζει ότι πολεμώντας το ΣΕΠ, κάνει κακό σε εμένα, είναι στον κόσμο του. Ο ΣΕΠ δεν έγινε για μένα, έγινε για τους πυγμάχους. Εγώ, ευτυχώς δε ζω από την πυγμαχία. Όποιος ανησυχεί να μην πλουτίσω, τον ενημερώνω ότι η θέση του προέδρου είναι άμισθη. Και δεν το ΄κανα για να βγάλω λεφτά. Ξέρω ότι σε κάποιους φαίνεται απίστευτο ότι μπορεί κάποιος να προσφέρει χωρίς συμφέρον αλλά τους ενημερώνω ότι υπάρχει και αυτό το είδος ανθρώπων που δεν δουλεύουν μόνο για την τσέπη τους, σπάνιο είδος αλλά υπάρχει. Αυτοί που με γνωρίζουν καλά, ξέρουν ότι λέω την αλήθεια. Υπάρχουν ακόμα στο μποξ κάποιο «τρελοί», είναι λίγοι, αλλά υπάρχουν, που το αγαπούν χωρίς συμφέρον. Όχι μόνο δε βγάζω λεφτά από το ΣΕΠ αλλά έχω βάλει χρήμα και μάλιστα χοντρά, από την τσέπη μου όλα. Οι δικηγόροι και τα δικαστήρια τόσο καιρό ήταν κάτι χιλιάρικα. Ακόμα και τώρα βάζω. Πρέπει όλοι να καταλάβουμε καλά ότι αυτή είναι η μόνη ελπίδα να δουν οι πυγμάχοι 5 φράγκα στα χέρια τους. Τα παιδιά που ήρθαν στο ΣΕΠ δε θέλουν να γίνουν εκατομμυριούχοι. Είναι σχεδόν όλα άνεργα. Να βρουν ένα τρόπο να ζήσουν θέλουν. Η Αλβανία μέσα σε 8 χρόνια υπαγωγής στην EBU έχει βγάλει 3 φορές πρωταθλητή Ευρώπης. Κι εμείς εδώ ασχολούμαστε με τους κομπλεξισμούς του ενός και του αλλουνού. Αντί να πέσουμε όλοι με τα μούτρα να αρπάξουμε την ευκαιρία που μας δόθηκε και να συνεργαστούμε να δείξουμε ένα έργο προς τα έξω, βάζουμε τρικλοποδιές. Και τελικά ας αποφασίσουμε… πώς τους θέλουμε τους Έλληνες πυγμάχους; Μπράβους της νύχτας να καταντήσουν στη φυλακή; Ή επαγγελματίες να κάνουν καριέρα στο εξωτερικό; Έχουμε όλοι τεράστια ευθύνη αυτή τη στιγμή για το μέλλον αυτών των παιδιών και της ελληνικής πυγμαχίας. Έχουμε υποχρέωση όλοι να στηρίξουμε το ΣΕΠ. Όλοι μπορούν να βοηθήσουν. Δεν περισσεύει κανείς. Οι προπονητές να σταματήσουν να εμποδίζουν άλλο τα παιδιά να έρθουν στα σπάρινγκ. Οι σύλλογοι να στηρίξουν όπως μπορούν, χρειάζεται προβολή. Πάμε ήδη πολύ καλά. Μετά τις εκλογές αρχίζει το πρωτάθλημα, δεν πρέπει να λείψει κανείς από αυτούς τους αγώνες. Και το εισιτήριο που θα πληρώσει κάποιος είναι μεγάλη βοήθεια. Όλος ο κόσμος των μαχητικών αθλημάτων πρέπει να δώσει το παρόν. Θέλω να πάω στην EBU και να της πω, κοίτα εδώ πώς αξιοποιήσαμε την ευκαιρία που μας έδωσες. Την αξίζαμε. Μπορεί να είμαστε άφραγκη χώρα αλλά μπορούμε να έχουμε επαγγελματική πυγμαχία. Για να γίνει όμως αυτό πρέπει να βάλουμε όλοι τα κεφάλια κάτω και να δουλέψουμε συλλογικά και να αφήσουμε τους εγωισμούς στην άκρη. Τώρα θα φανεί ποιος αγαπάει πραγματικά την πυγμαχία και ποιος τη χρησιμοποιεί μόνο για να βγάζει λεφτά για την πάρτη του. Και τους αθλητές, τους έχει γραμμένους! Οι πυγμάχοι θα καταλάβουν τώρα ποιος στηρίζει το μέλλον τους και ποιος το πολεμάει. Για μένα όποιος πλέον δε στηρίξει το ΣΕΠ, είναι εχθρός της πυγμαχίας και προσπαθεί να καταστρέψει το μέλλον των παιδιών. Σε όλη την Ευρώπη η πυγμαχία είναι ψηλά. Στην Αμερική είναι το νούμερο ένα. Σε ένα άθλημα καθαρά ελληνικό. Το απολαμβάνουν οι ξένοι κι εμείς είμαστε τόσα χρόνια εκτός. Καταφέραμε επιτέλους κι εμείς τώρα μετά από τόσα χρόνια, τελευταίοι των τελευταίων, να ανοίξουμε την πόρτα να μπούμε στην Ευρώπη. Κι εσύ αυτό το πολεμάς; Την πιο σημαντική εξέλιξη από ποτέ, την πολεμάς; Τι θέλεις να σε πω; Φίλο; Εχθρός είσαι και μάλιστα μεγάλος! Και της πυγμαχίας και των πυγμάχων. Κανένας από το χώρο δεν επιτρέπεται να μείνει αμέτοχος. Ακόμα κι ο ουδέτερος για μένα θεωρείται πλέον εχθρός της πυγμαχίας. Τώρα θα πάρουν οι πάντες θέση. Όποιος δεν είναι δίπλα, είναι απέναντι. Μέση κατάσταση δεν υπάρχει. Η πυγμαχία θα μετρήσει τώρα τους εχθρούς της. Όποιος πάει απέναντι τώρα μένει στην ιστορία ως εχθρός του μποξ. Το μέλλον είναι η επαγγελματική πυγμαχία. Τέλος! Όλοι πάνε μπροστά. Εμείς θα πάμε πίσω»;
