Από την εποχή του Γκάλη, όταν βλέπαμε ότι κάτι αλλάζει τόσο σε συλλογικό, όσο και σε εθνικό επίπεδο, καταλάβαμε ότι ήταν θέμα χρόνου να μπούμε στην ελίτ του ευρωπαικού μπάσκετ.
Πολλές χαρές, άλλες τόσες λύπες κυρίως αυτές όμως από τις προσδοκίες που είχε ο κόσμος από αυτή την ομάδα, γιατί η ίδια έδωσε το δικαίωμα στην ελπίδα.
Στο φετινό ευρωμπάσκετ, η …τεράστια αθλητική δημοσιογραφία, έκανε και πάλι το θαύμα της.
Πάμε για μετάλλιο έγραφαν όλοι στην αρχή, ποιος θα μας σταματήσει και μετά και τις τρεις πρώτες νίκες άρχισαν τα …όμορφα για παίκτες «εξωγήινους» και προπονητή με μυαλό Αινστάιν!
Μέχρι που έπεσαν οι δυο απανωτές σφαλιάρες από Ιταλία και Φινλανδία και οι γνωστοί παπαγάλοι, αυτοί οι ίδιοι που τους αποθέωναν, τους έριξαν στον Καιάδα.
Και τώρα μετά τον θρίαμβο, τα ίδια πάλι. Οι γνωστές κωλοτούμπες!
Στην Ελλάδα δυστυχώς οι μισοί γκρινιάζουμε κι οι άλλοι μισοί γκρινιάζουμε σε αυτούς που γκρινιάζουν!
Ο έλληνας πια, το μπάσκετ το έχει στο αίμα του. Και σε συλλογικό επίπεδο αν το δει κανείς, ξέρουμε ότι είμαστε στους κορυφαίους.
Δεν είναι ποδόσφαιρο, που η σφαλιάρα στην ευρώπη είναι δεδομένη.
Εδώ, άλλα τα μεγέθη, άλλα τα λεφτά, άλλο το ενδιαφέρον.
Γνωρίζοντας τόσα χρόνια λοιπόν το ευρωπαικό μπάσκετ μέσα από τις ομάδες μας, ξέρουμε τι κάνουμε, πως το κάνουμε κι αν μπορούμε να το κάνουμε. Οπότε οι όποιες αναλύσεις δημοσιογραφικές και γραφικές, περιττές!
Σαφώς και μπορεί η ομάδα να πάει ψηλά. Στα μετάλλια. Με παιχνίδια όμως σαν το σημερινό. Με ψυχή, τσαμπουκά, αποφασιστικότητα, άμυνα και κυρίως πλάνο. Γιατί το μισό μερίδιο της νίκης το έχει όπως και να το κάνουμε ο ιταλός προπονητής που πριν 3 μέρες κάποιοι έλεγαν ότι είναι μυρωδιάς και πρέπει να φύγει!
Ας απολαύσουμε λοιπόν τη διοργάνωση κι όπου πάει. Ευχαριστημένοι θα είμαστε έτσι κι αλλιώς. Αυτό που έχει κερδίσει η χώρα στο μπάσκετ τόσα χρόνια, δεν το χουν κάνει οι πολιτικοί μας στο ελάχιστο.
ΝΑ ΜΑΣ ΥΠΟΛΟΓΙΖΟΥΝ!
Ζαφ. Σπυριδάκης
