Σαφή όρια από κυβέρνηση και νομοθετική εξουσία ζητεί ο πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας Παν. Πικραμμένος για την εφαρμογή μέτρων περιστολής δαπανών, όπως το πρώτο Μνημόνιο, προκειμένου να υπάρχει ισομερής κατανομή των βαρών σε όλα τα κοινωνικά στρώματα και να σταματήσουν να ευνοούνται κατηγορίες πολιτών που «κατά κανόνα» φοροδιαφεύγουν.
Ο κ. Πικραμμένος μιλώντας σε επιστημονική εκδήλωση στο Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών με θέμα «Η αρχή του κράτους Δικαίου σε έκτακτες συνθήκες μέσα στο περιβάλλον Ευρωπαϊκής Ένωσης», αναφέρθηκε στην πρόσφατη απόφαση της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας που έκρινε συνταγματικό το πρώτο μνημόνιο και έθεσε τα κριτήρια που θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη. Και αυτά, σύμφωνα με τον κ. Πικραμμένο, προσδιορίζονται από το ίδιο το Σύνταγμα που προβλέπει στο άρθρο 4 παρ. 5 την αρχή της ισότητας στα δημόσια βάρη αναλόγως των δυνάμεων εκάστου και στο άρθρο 2 παρ. 1 τ την αρχή του σεβασμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, δείχνοντας πως «η επιβάρυνση αυτή πρέπει να κατανέμεται μεταξύ όλων των κατηγοριών απασχολουμένων τόσο στον δημόσιο, όσο και στον ιδιωτικό τομέα, καθώς και των ασκούντων ελευθέριο επάγγελμα».
Ωστόσο ο κ. Πικραμμένος έσπευσε να διευκρινίσει πως «δεν προαναγγέλλει μελλοντική κρίση» των συναδέλφων του, «ενημερώνει όμως το νομοθέτη ως προς τα όρια εντός των οποίων μπορεί να κινηθεί και προειδοποιεί οπωσδήποτε ως προς τα κριτήρια που θα χρησιμοποιήσει σε επόμενη περίπτωση». Σύμφωνα με τον κ. Πικραμμένο, ο δικαστής δεν πρέπει να είναι ούτε κυρίαρχος αλλά ούτε και απών. « Έχει ως ύψιστη συνταγματική αποστολή να εντοπίζει και να θέτει τα όρια εντός των οποίων οφείλει να κινηθεί η πολιτική εξουσία προκειμένου ν’ ασκήσει τις ευρείες αποφασιστικές της αρμοδιότητες. Η αποστολή δε αυτή γίνεται ακόμη πιο σημαντική σε περιόδους κρίσεων κατά τη διάρκεια των οποίων τα περιθώρια για λανθασμένες επιλογές στενεύουν καθώς οι συνέπειες τους ενδέχεται να είναι ολέθριες. Στις περιπτώσεις αυτές καθίσταται επιτακτική η προσήλωση στις θεμελιώδεις αξίες του κράτους δικαίου νομικού μας πολιτισμού την οποία ο δικαστής έχει την αρμοδιότητα αλλά και την ικανότητα να εξασφαλίσει».
