ΟΙ ΑΜΟΝΤΑΡΙΣΤΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΟΥ…
Ο ΘΡΟΝΟΣ – Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ – ΟΙ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟΙ – ΟΙ ΓΕΛΩΤΟΠΟΙΟΙ – ΟΙ ΒΛΑΚΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΛΑΚΑΔΟΡΟΙ.
Σκιάχτηκα ειλικρινά με τις στρακαστρούκες που ξέσπασαν με τις θεαματικότητες της Ελένιτσας… Το πρωί της μέρα που «έχασε» η Ελένη, δεν ξύπνησα. Με ξύπνησαν βίαια… Λυσσομανάγανε τα τηλέφωνα για τις τηλεθεάσεις… Πίστεψέ με αφεντικό, νομίζω ότι πιο ήπια περάσαμε, ως χώρα, στην εποχή Καραμανλή μετά την Χούντα, από αυτό που ψυχανεμίζομαι ότι θα γίνει αν «χάσει η βασίλισσα τον θρόνο».
Ανήκω στην τηλεοπτική (πληθυσμιακή μειοψηφία) που δεν θα έβλεπε «καφέ με την Ελένη» πιθανόν ποτέ, αν δεν δούλευα στο τηλεοπτικό κομμωτήριο. Δεν μαγειρεύω και δεν μαγείρευα… (Μια εξαίρεση κάνω τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά). Δεν με ενδιέφερε και δεν με ενδιαφέρει να μάθω ούτε τις ηλικίες των γυναικών που φωτογραφίζονται στα περιοδικά ποικίλης ύλης, ούτε με ενδιαφέρει να ξέρω γιατί χώρισαν με τους αγαπημένους τους, ούτε γιατί πήγε στην Πάρο ο Λάκης, ούτε …γιατί βγήκε η Ράνια Θρασκιά με το μαλλί πράσινο από το κομμωτήριο…
Επίσης δεν χόρευα ποτέ τσιφτετέλι… Δεν το χόρεψα γιατί ΚΑΙ είμαι άχαρη αλλά ΚΑΙ γιατί δεν κάνω κέφι με το συγκεκριμένο είδος. Τα άστρα δεν τα παρακολουθώ γιατί τα «ψάρια» είναι τελευταία, βασανισμένα, ρομαντικά και ξελεπιασμένα, χρόνια τώρα …λεχώνα και μικρομάνα έπαψα να είμαι χρόνια τώρα …τα «σκαλιά της εκκλησίας»… τα έχω ανέβει, τα έχω κατέβει, τα έχω ανεβοκατέβει ακόμη και σε ρυθμό χιπ – χοπ… άρα η θεματολογία «πρωινού καφέ» δεν με εκπροσωπεί…
ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ το κόνσεπτ ΚΑΡΑΜΕΡΟΥ – ΧΑΡΙΤΑΤΟΥ… είναι πολύ πιο κοντά στην ψυχολογία μου. Να σκεφτείς αφεντικό ότι μέχρι και ο «καλός μου» βλέποντάς τους να μπουκάρουν σε ζαχαροπλαστείο και να ανακατεύονται με τα αλεύρια …έκατσε και είδε…
Χρόνια τώρα ήθελα να πάψουν τα κανάλια να «κλωνοποιούν» την Ελενίτσα …Επιτέλους λοιπόν που η κρίση, η οικονομική, «μπούκωσε» το σύστημα και το σύστημα αντέδρασε. Δεν είχε άλλη επιλογή άλλωστε. Βγήκανε δύο δημοσιογράφοι και …σώνουνε την αξιοπρέπεια μιας ζώνης, η οποία… δεν είχε κούτελο πια να ζητήσει ούτε γκαζόζα… πόσο μάλλον καφέ!
Αλλά αγάπη μου… αυτό που έγινε με την οπισθοχώρηση της Βασίλισσας… είναι να σκιάζεται ακόμη και ο Σάββας Μπούμπουρας που κάνει σουξέ καθήμενος σε πουφ!
Είναι τόσο «ανελέητη» η πιάτσα πια… που λίγο να βρούνε «την Βασίλισσα» σε στιγμή αδυναμίας τηλεθέασης, θα πέσουν να της βγάλουνε τα δόντια ένα – ένα!
Εν τω μεταξύ, εκείνοι που αποκαθηλώνουν με την πρώτη «ήττα» είναι εκείνοι που μέχρι χτες… κάνανε ρεβεράντζες. Θα μου πεις αυτό δεν γινότανε χρόνια τώρα στην ιστορία των ανθρώπων;
Στην ιστορία της τηλεόρασης, γίνεται απλά με ακόμη πιο βίαιο τρόπο. Σαραντάρια να κάνεις είκοσι χρόνια… αρκεί ένα τέταρτο που θα κερδίσει ο ανταγωνισμός για να αμφισβητηθείς…
Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΤΩΡΑ ΤΟΥ ΔΙΔΥΜΟΥ ΣΤΟΝ ΑΝΤΕΝΑ…
ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ Η ΠΡΟΣΔΟΚΙΑ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΤΟΥΣ.
Τα παιδιά αυτά…πρέπει
α) να κερδίσουν τηλεθεατές
β ) να βρούνε ευρήματα, ταχύτατα που θα οδηγήσουν παραδοσιακούς τηλεθεατές του ανταγωνισμού να επιλέξουν εκείνους για συντροφιά
γ) να κρατήσουν πολύ, πολύ, πολύ χαμηλούς τόνους στην επικοινωνία με το συνάφι μας.
ΘΑ ΕΠΙΜΕΙΝΩ… ΣΤΑ ΜΑΛΛΙΑ
Είναι ιδέα μου, ότι η Ασσυ Μπήλιου, την δεύτερη μέρα, χτενίστηκε όπως η Ελένη την πρώτη; Μα είναι δουλειά μου τώρα αυτή αφεντικό; Να τσεκάρω τα κρεπαρίσματα; Στυλίστες δεν έχουνε;;;
Και για να τελειώσω… τέλος τα πάρτι, καιρός για γλυκό του κουταλιού και καμιά σουμάδα, να «σπάζει» η ζάχαρη… Σεμνά, οικονομικά, αγαπησιάρικα και μαζεμένα για να την βγάλουμε.
