ΟΙ ΑΜΟΝΤΑΡΙΣΤΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΟΥ ΓΙΑ
ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ… ΤΗΣ ΤΖΟΥΛΙΑΣ
ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΜΕΝΟ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑ!
Είναι απίθανο, πάντως, αυτό που γίνεται. Είναι απίθανα αυτά που ακούγονται. Είναι παράλογα. Σε επίπεδο τόσο εικονικού όσο και σε επίπεδο πραγματικού.
Στην εικονική πραγματικότητα, (είδα αποσπάσματα, γιατί την εκπομπή της Τατιάνας, όταν μεταδίδεται, δεν μπορώ να τη δω, καθώς εκείνη την ώρα ασχολούμαι με την παρουσίαση πολιτιστικών θεμάτων στην εκπομπή τη δική μας στο ΑΛΤΕΡ.
ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ (του μπικουτί)
Είναι αδύνατον να κατανοήσω τα χειροκροτήματα του κοινού στην Τατιάνα, σε αυτή τη συγκεκριμένη εκπομπή. Μα, αδύνατον!
Κατ’ αρχάς, αν είχαν δει τα παιδιά που βρίσκονταν στο πλατό το dvd, αποκλείεται να τη χειροκροτούσαν για αυτή την τραγική και απαράδεκτη ερμηνεία.
Χειροκροτούσαν, λοιπόν, τι; Την αρτίστα που επί δύο μήνες κυκλοφορεί με κατεστραμμένα εξτένσιονς στα κανάλια, ισχυριζόμενη ότι το αγόρι της την εξαπάτησε και την εκμεταλλεύτηκε;
Τη γυναίκα που καταρρέει μπροστά σε κάμερες σε μια Συριανή πίστα, την επόμενη της καταγγελίας της για ξυλοδαρμό;
Τη γυναίκα που βγάζει τη γλώσσα στην κάμερα και κάνει μούτες με μοναδικό σκοπό… να πλασάρει ένα ωραίο κορμί σε συσκευασία παρακμής;
Τη γυναίκα που, διαθέτοντας ένα θολό βλέμμα ψαριού, προσπαθεί με το γκλίτερ να αντικαταστήσει το συναίσθημα;
Τη γυναίκα που, με νεοαποκτηθείσα σιλικόνη, πλασάρει την προκλητικότητα του πλαστικού;
Την αρτίστα που κρώζει, αντί να τραγουδάει;
Την κοπέλα που αισθάνεται «θηλυκό», επειδή ανακουφίζει τους άλλους ως πλαστικό-δοχείο καρικατούρα;
Χειροκροτούσαν την ειλικρίνεια, την προκλητικότητα, την αισθαντικότητα, τη μαγκιά, τι ακριβώς;
Ειλικρινά, η μοναδική στιγμή που θα ήθελα υπότιτλους στο χειροκρότημα ήταν στη χθεσινή εκπομπή της Τατιάνας.
Προσωπικά, δεν στεναχωριέμαι καθόλου για την Τζούλια. Στεναχωριέμαι για τα παιδάκια που τα βρίσκει η λευχαιμία στα πέντε τους χρόνια. Στεναχωριέμαι για τους ταλαντούχους φίλους μου που είναι άνεργοι. Στεναχωριέμαι για τον χρόνο που έκλεψα από το παιδί μου, για να δουλεύω σε βάρδιες της ενημέρωσης. Στεναχωριέμαι για τα ηλιοβασιλέματα που έχασα, μένοντας σε συσκέψεις που τις περισσότερες φορές δεν είχαν νόημα. Στεναχωριέμαι για το αδιέξοδο στο οποίο βρισκόμαστε οι περισσότεροι που δουλεύουμε στα Μέσα, επιτρέποντας στην Τζούλια να εισπράττει κατευθυνόμενο χειροκρότημα.
ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΜΕΝΟ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑ είναι που με θυμώνει. Γιατί, δυστυχώς, δεν το είδα μόνο στην εκπομπή της Τατιάνας. Το βλέπω να κυριαρχεί παντού.
Κατευθυνόμενο χειροκρότημα, κατευθυνόμενο συναίσθημα, κατευθυνόμενες ανάγκες, κατευθυνόμενες προσδοκίες.
Το εξαιρετικά θλιβερό είναι ότι κατευθυνόμενο χειροκρότημα έχω δει και στο «τσαντίρι του Λάκη»… Δυστυχώς, η κάμερα είναι μεγάλος ρουφιάνος. Είναι πολλές φορές που στα λεγόμενα του Λάκη ο φακός πιάνει τους θεατές να ξύνονται, να βαριούνται ή να μη γελάνε… Ναι! Ναι! Πολλές φορές ΔΕΝ γελάνε. Η εικόνα με τον ήχο των χειροκροτημάτων ανακόλουθη, ασύγχρονη, αμήχανη, φάλτσα.
Θα κλείσω εδώ το σημερινό μπικουτί. Καλό κουράγιο σε όλους.
