«Όλα είναι μία ιστορία μόλις δύο λεπτών». Με αυτήν τη φράση κλειδί, δύο νέοι ηλικίας 23 και 26 ετών, «πρόδωσαν» την πρόθεσή τους να θέσουν τέρμα στη ζωή τους, συνομιλώντας σε ιστότοπο του διαδικτύου. Η αυτοκτονία απετράπη λόγω εγκαίρου προειδοποίησης της Διεύθυνσης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, που παρενέβη αμέσως και αποτελεσματικά. Το ζήτημα είναι, ωστόσο, ο λόγος που ώθησε τους δύο νέους ανθρώπους στο να σκεφθούν και να αποφασίσουν να τελειώνουν με τη ζωή. Η απάντηση είναι εξαιρετικά οδυνηρή: Η ανεργία.
Η κοπέλα είναι 23 ετών και ο νέος άνδρας 26. Στους διαδικτυακούς τόπους, μέσω των οποίων συζητούσαν με άλλους πολίτες, περιέγραφαν τα αδιέξοδα στα οποία οδηγούνται λόγω της ανεργίας. Τα συνεπακόλουθα της ταπεινωτικής καταδίκης, στην οποία υποβάλλεται ο νέος άνθρωπος, όταν δε βρίσκει δουλειά. Το αίσθημα της απόρριψης και η αίσθηση της απομόνωσης. Η πίκρα, που σε κάνει να νιώθεις άχρηστος. Η ντροπή, όταν συγκρίνεσαι με τους άλλους. Η αδυναμία να ικανοποιήσεις μερικές μικρές αλλά τόσο απαραίτητες χαρές της ζωής. Το έλλειμμα σιγουριάς. Η ανασφάλεια για όλα όσα επιφυλάσσει το μέλλον. Γιατί αυτό σημαίνει ανεργία στις ηλικίες 18-25, στην οποία η Ελλάδα κρατά τα σκήπτρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το δικαίωμα του νέου ανθρώπου να αντιμετωπίζει κατάφατσα το μέλλον και να το διεκδικεί.
Το θετικό στοιχείο σε αυτήν την υπόθεση, που κατάφερε να διαχειριστεί με επιτυχία η Διεύθυνση Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, είναι πως οι πολίτες που επικοινωνούν μέσω διαδικτύου σπεύδουν να ειδοποιήσουν, όταν αντιληφθούν πως κάτι το παράξενο ή το ανησυχητικό συμβαίνει με άτομα που εκφράζουν τις προθέσεις τους. Υφίσταται, δηλαδή, σε αυτό το απρόσωπο δίκτυο επικοινωνίας μία κοινωνική αλληλεγγύη. Αυτή η αντίδραση έσωσε αυτούς τους νέους ανθρώπους, στους οποίους ήδη παρέχεται βοήθεια από ειδικευμένους ψυχολόγους. Το ίδιο ακριβώς συνέβη όμως και με δύο άλλες περιπτώσεις ανηλίκων, που απειλούσαν να αυτοκτονήσουν λόγω ενδοοικογενειακών προβλημάτων και της συμπεριφοράς των γονέων. Η Αστυνομία ειδοποιήθηκε από νεαρά παιδιά, που διέγνωσαν το πρόβλημα και έσπευσαν να πληροφορήσουν τις Αρχές. Και αυτά τα δύο παιδιά σώθηκαν, αλλά πόσα άλλα δεν σώζονται, γιατί κανείς δεν αντελήφθη το πρόβλημα και, αν το έκανε, δεν έσπευσε να ειδοποιήσει;
«Τι τριάντα, τι σαράντα, τι εξήντα», έγραφαν στο πληκτρολόγιό τους οι δύο νέοι άνθρωποι, εκφράζοντας με αυτόν τον οδυνηρό τρόπο την «κούραση» που τους προκάλεσαν τα εμπόδια, που καθίστανται ανυπέρβλητα κάποιες στιγμές λόγω της κρίσης ή της διαχείρισης της κρίσης από τους αρμόδιους λειτουργούς ή επιχειρηματίες. Η κρίση έχει ονοματεπώνυμο σε περιπτώσεις όπως αυτή των δύο νεαρών ατόμων, που αποφάσισαν να «ξεφύγουν». Και το δικαίωμα στην εργασία είναι αρχή και αγαθό που, στο όνομα της κρίσης ή της απληστίας ή ακόμη και της αδιαφορίας, θεσμοί, επιχειρήσεις και αρμόδιοι στερούν (όχι πάντα δικαιολογημένα ή λόγω συνθηκών) από εκείνους που δικαιωματικά το διεκδικούν.
(Πρώτη καταχώρηση: 13 Απριλίου, 15:51)
