Αποστολή στην Λευκωσία Κώστας Μπετινάκης
Σε κάθε πόλεμο σημειώνονται αγριότητες από τους αντιμαχόμενους. Ως τώρα, γνωρίζαμε πως υπήρχαν Ελληνοκύπριοι αγνοούμενοι μόνο, από τον «Αττίλα». Σταδιακά αποκαλύπτεται ότι ανάλογα θύματα υπήρχαν και από την αντίπερα όχθη.
Σαράντα χρόνια μετά την τουρκική εισβολή, στην Κύπρο περιγράφονται ιστορίες αγριότητας που συνέβησαν και από τις δύο πλευρές, στην περίοδο του πολέμου.
Σε κοιμητήριο της «εντός των τειχών» (όπως αποκαλείται το κατεχόμενο τμήμα) Αμμοχώστου, όπου είναι θαμμένοι Τουρκοκύπριοι που έχασαν τη ζωή τους το 1974, κηδεύτηκαν προχθές τα οστά έξι από τους αγνοούμενους Τουρκοκύπριους από το χωριό Ζύγι.
Στην ελληνοκυπριακή εφημερίδα «Σημερινή» διαβάσαμε πως «στις 15 Αυγούστου 1974, είχαν μεταφερθεί οι έξι από το Ζύγι στο γειτονικό χωριό Τόχνη και εκτελέστηκαν εν ψυχρώ από Ελληνοκύπριους ενόπλους μαζί με άλλους 78 Τουρκοκύπριους από το Τόχνη».
Στην κηδεία παρέστη πλήθος Τουρκοκυπρίων, κυρίως συγγενών των θυμάτων, αλλά και περί τους 35 Ελληνοκύπριοι προσκεκλημένοι της συγγραφέως και ακτιβίστριας για την ειρηνική συνύπαρξη στο νησί Λεϊλά Κιράλπ, συζύγου ενός από τους έξι ως τώρα γνοούμενους, του 25χρονου Αχμέτ Μουσταφά.
Η Λεϊλά Κιρλάπ, είχε εκδώσει το 2009 το αυτοβιογραφικό βιβλίο «Το άσπρο βρεγμένο μαντήλι που μοιραστήκαμε» στο οποίο περιγράφει την ιστορία από τότε που γεννήθηκε στο αμιγώς τουρκοκυπριακό χωριό Μαρί (πριν την εισβολή) ως την αναγκαστική προσφυγιά της στο Βορρά.
Η Λεϊλά Κιράλπ ευχαρίστησε ιδιαίτερα -στο σύντομο επικήδειο που εκφώνησε- την Διερευνητική Επιτροπή για τους Αγνοούμενους της Κύπρου και από τα δύο μέρη, όπως και τη γνωστή στην Κύπρο Τουρκοκύπρια δημοσιογράφο Σεβγκιούλ Ουλούνταγ για τις μακρόχρονες προσπάθειές της για ανεύρεση των αγνοούμενων – Ελληνοκύπριων και Τουρκοκύπριων.
Μετά την κηδεία, η Λεϊλά Κιράλπ, ο δεύτερος σύζυγός της και ο γιος τους, παρέθεσαν στην κατοικία τους στην Έγκωμη Αμμοχώστου, γεύμα στους Ελληνοκύπριους προσκεκλημένους τους.
Η οικογένεια, «διαμένει σε γη που δεν ήταν ελληνική» όπως αναφέρει στο βιβλίο της η Λεϊλά.
