Παύλος Κιρκασίδης
Tο να φωνάζεις το γνωστό «αλήτες-ρουφιάνοι-δημοσιογράφοι» όντας ένας πολίτης που έχει αντιληφθεί έστω και κάπως όψιμα τον βρόμικο ρόλο του Τύπου στην Ελλάδα, παρά την υπερβολή που ενδεχομένως να εμπεριέχει λόγω της γενίκευσης, είναι απολύτως αιτιολογημένο.
Το να φωνάζεις όμως -έστω κι από μέσα σου-, το ίδιο σύνθημα όντας ο ίδιος δημοσιογράφος, ίσως δείχνει σχιζοφρενικό, δεν μπορεί να συμβαίνει όμως τίποτε λιγότερο απ’ αυτό αν δεν διακατέχεσαι από κάποιο αίσθημα συντεχνιακής αυτοσυντήρησης.
Η ιστορία του να αλλάζει σημαία το πειρατικό του κάθε εκδότη, είναι τόσο παλιά όσο και η δίψα κάθε φάρας ελληναράδων για ελεύθερη κι απρόσκωπτη «πρόσβαση» στο ζεστό δημόσιο χρήμα, από τότε δηλαδή που έπρεπε επιτέλους να «πεθάνει» ο Καποδίστριας για να επιζήσει ο τυχοδιωκτισμός και η αρπαχτή σε κάθε επίπεδο και κάθε τομέα.
Κι η δημοσιογραφία δεν θα μπορούσε να μείνει έξω από αυτόν τον τυχοδιωκτισμό που δεν έχει πια, ούτε λόγο αλλά ούτε και τρόπο να κρυφτεί, καθώς είμαστε μια μικρή αποικία και γνωριζόμαστε πολύ καλά μεταξύ μας…
Παρ’ εμπιμπτόντως, όταν κάποιοι φώναζαν πολλά χρόνια, για το τι σημαίνει μια άνοδος του νεοφασισμού σε αυτή την αποικία, κάποιοι άλλοι φρόντιζαν να λειτουργήσουν ως γραφείο Τύπου της συγκεκριμένης οργάνωσης, που τώρα οι ίδιοι δεν παραλείπουν να τη χαρακτηρίσουν ως εγκληματική. (ουδείς ασφαλέστερος εχθρός του ευεργετηθέντος…)
Όταν επίσης ο κόσμος τόχε τούμπανο για το ότι ΕΛ.ΑΣ και Χρυσή Αυγή αποτελούσαν συγκοινωνούντα δοχεία, όλες οι κυβερνήσεις το είχαν κρυφό καμάρι, καθώς δεν υπήρχε τίποτε που να ξεπλένει καλύτερα τα ανομήματά της, λειτουργώντας ως το απόλυτο φόβητρο αλλά και τον καλύτερο θίασο που ήταν πάντοτε διατεθειμένος να δώσει τις κακόγουστες παραστάσεις του προκειμένου να απασχολήσει -με τον ένα ή άλλο τρόπο- τα φώτα της δημοσιότητας, αποσπώντας έτσι την κοινή γνώμη από το πραγματικό πρόβλημα που δεν ήταν παρά οι ίδιες οι «επιλογές» των κυβερνήσεων.
Το πρόβλημα όμως όλων των δημοσιογραφικών μέσων που κάθε φορά υψώνουν στο σαπιοκάραβό τους την πιο βολική για τα συμφέροντά τους σημαία ευκαιρίας, έχει γίνει παραπάνω από μεγάλο, καθώς τους έχει πάρει χαμπάρι και ο πλέον ανυποψίαστος…
Αναγνώστης του zougla.gr μας έστειλε μήνυμα με το οποίο «αναρωτάται», για το πώς είναι δυνατόν δημοσιογράφος που εργάζεται σε μεγάλο τηλεοπτικό μέσο το οποίο έχει ποικιλοτρόπως κάνει πλάτες στο συγκεκριμένο πολιτικό μόρφωμα, αλλά και μια εφημερίδα, βλέποντας ότι, μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα το κλίμα του αναγνωστικού κοινού έχει αρχίσει να μεταστρέφεται σημαντικά κατά της ακροδεξιάς οργάνωσης, αποφάσισε να προβάλλει (μερικές μέρες μετά το zougla.gr), βίντεο στο οποίο φαίνεται μηχανάκι νεαρού με πολιτικά που εμβολίζει διαδηλωτή για να τον «παραλάβουν» μετά την πτώση του τα ΜΑΤ και να τον χτυπήσουν ανελέητα.
Είναι πλέον του προφανούς ότι κάποιοι «χρειάζονται χρόνο» προκειμένου να αποφασίσουν κατά πόσο κάποιο συγκεκριμένης μορφής δημοσιογραφικό υλικό, είναι δημοσιεύσιμο ή όχι…
Μάλιστα είναι τέτοια η αμηχανία του συγκεκριμένου μέσου ενημέρωσης, που αναφέρεται στη συγκεκριμένη αθλιότητα με το σχόλιο, «αίσθηση προκαλεί το βίντεο…». Ένα τέτοιο βίντεο αγαπητοί «συνάδελφοι» δεν «προκαλεί αίσθηση», προκαλεί εμετό, προκαλεί οργή και σε μια ευνομούμενη πολιτεία θα έπρεπε να προκαλέσει και την παρέμβαση του εισαγγελέα.
Παρ’ όλα αυτά, από κάποια μέσα δημοσιεύεται μέρες αργότερα, (γιατί άραγε) με την παρατήρηση (;) ότι «προκαλεί αίσθηση»… Τι… αίσθηση δηλαδή; Για τις οδηγικές δεξιότητες του παρακρατικού οδηγού που βρίσκεται σε αγαστή συνεργασία με τα ΜΑΤ; Ή μήπως για το ότι μετά την εγκληματική του πράξη κατάφερε να μην ενοχληθεί από κάποια εισαγγελική Αρχή ούτε καν από την Τροχαία ρε αδερφέ αφού χτύπησε πεζό και μάλιστα σκόπιμα;
Ο δημοσιογραφικός βόθρος δεν θα πάψει ποτέ να αναδίδει το βαρύ του άρωμα σε ολόκληρη την ελληνική κοινωνία, όσο αυτή επιλέγει (;) να τρέφεται από τα δημοσιογραφικά περιττώματα, που ως τέτοια, καταφέρνουν πάντοτε να επιπλέουν.
Που δεν έχουν το παραμικρό πρόβλημα προκειμένου να επιβιώσουν, ακόμη και να σφάξουν την κότα που επί χρόνια ολόκληρα τους έκανε τα χρυσά αυγά, τώρα που από μέσα τους άρχισαν να σκάνε μύτη τα πρώτα φιδάκια…
