Η ταλαντούχα ηθοποιός Πένυ Διονυσιώτη συμμετέχει στην παράσταση «Το δέντρο που ματώνει» του Άνγκους Τσερίνι, σε σκηνοθεσία Αλέξιου Κοτσώρη.
Μιλώντας στη Ζούγκλα, ξεδιπλώνει με απλότητα και ειλικρίνεια τη διαδρομή της μέσα στη δουλειά, τις συνεργασίες και τις σκέψεις της για το θέατρο και το παρόν.
Η σχέση με τους συντελεστές της παράστασης χτίστηκε, όπως λέει, σταδιακά. Από ένα απλό «γεια» στην αρχή της πρόβας, από τις συζητήσεις γύρω από το κείμενο, τις κουβέντες στα διαλείμματα και τα κεράσματα της Αντιγόνης Κουλουκάκου. Όλα αυτά ενώθηκαν οργανικά και, στον πυρήνα τους, στηρίχθηκαν στον σεβασμό και την αγάπη για τη δουλειά. Δεν υπήρξε κάποια συγκεκριμένη στιγμή που να την εξέπληξε η χημεία πάνω στη σκηνή, κι όμως, ακριβώς αυτό ήταν το παράδοξο. «Σαν να γνωριζόμασταν από πριν», λέει, σαν κάτι αυτονόητο που απλώς βρήκε τον χώρο του.
Αν έπρεπε να συνοψίσει τη συνεργασία με μία μόνο λέξη, δεν θα διάλεγε ουσιαστικό, αλλά ρήμα. «Ρέω», απαντά, σε ενεργητική φωνή.
Το να είσαι νέα ηθοποιός σήμερα στην Ελλάδα δεν είναι εύκολο, παραδέχεται. Κάθε δρόμος έχει τις δυσκολίες του και χρειάζεται πίστη στον εαυτό σου. «Να λες: “Θα τα καταφέρω. Τα έχω καταφέρει ήδη”», τονίζει, και μετά να σηκώνεις τα μανίκια και να συνεχίζεις. Υπάρχουν στιγμές που την παρασύρει η αγωνία, η τέχνη μοιάζει, όπως λέει, με ανεμοστρόβιλο. Μπαίνεις μέσα και ψάχνεις τη θέση σου, κι αυτό κάποιες φορές σε κατατρώει. Προσπαθεί να μένει στο παρόν, να εναρμονίζεται μαζί του και να απολαμβάνει τη στιγμή όταν αυτό συμβαίνει, γιατί τότε έρχεται μια αίσθηση γαλήνης. Θυμάται τα λόγια του Ocean Vuong, ότι το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο είναι να ζήσεις μονάχα μία φορά.
«Η υποκριτική είναι το λαχείο μου», λέει. «Το διάλεξα με προσοχή».
Αναφερόμενη στη γενιά της, πιστεύει πως κάθε γενιά φέρνει κάτι διαφορετικό στο θέατρο, πάντα σε συνάρτηση με τον χωροχρόνο της. Οι κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές συνθήκες διαμορφώνουν ένα τοπίο που ο καλλιτέχνης αφουγκράζεται για να δημιουργήσει. Υπάρχει όμως και κάτι διαχρονικό: η επιθυμία για έκφραση μέσα από ένα προσωπικό αποτύπωμα. Αυτό, όπως λέει, είναι άχρονο. Κάθε γενιά, κάθε καλλιτέχνης και κάθε άνθρωπος μπορεί να φέρει κάτι βαθιά δικό του, όταν το αποφασίσει. Κι αυτή η απόφαση είναι ταυτόχρονα σκληρή, γενναία και τρυφερή.
Όσο για τα στερεότυπα λόγω ηλικίας, δηλώνει πως μέχρι στιγμής δεν έχει χρειαστεί να αντιμετωπίσει κανένα. Το ξεκίνημά της στο θέατρο Αγγέλων Βήμα το περιγράφει λιτά, με μια εικόνα που τα λέει όλα: «Ανάποδη βουτιά στο κεφάλι μου».
Πώς χτίστηκε η σχέση σας μέσα στις πρόβες;
Σταδιακά. Από το “γειά” όταν συναντιόμασταν και ξεκινούσαμε την πρόβα, από τις συζητήσεις για το κείμενο, από τις κουβέντες στα διαλείμματα, από τα κεράσματα της Αντιγόνης. Πυρηνικά χτίστηκε μέσα από τον σεβασμό και την αγάπη για τη δουλειά.
Καλλιόπη Πετροπούλου, Αντιγόνη Κουλουκάκου, Πένυ Διονυσιώτη
Υπήρξε στιγμή που η χημεία σας στη σκηνή σας εξέπληξε και τις ίδιες;
Όχι. Τώρα που το σκέφτομαι αυτό είναι η έκπληξη. Σαν να γνωριζόμασταν.
Αν έπρεπε να περιγράψετε τη συνεργασία σας με μία λέξη, ποια θα ήταν;
Ρήμα ενεργητικής φωνής, ρέω.
Πένυ Διονυσιώτη, Αντιγόνη Κουλουκάκου, Καλλιόπη Πετροπούλου
Πώς είναι να είσαι νέα ηθοποιός σήμερα στην Ελλάδα;
Κάθε δρόμος έχει τις δυσκολίες του. Χρειάζεσαι πίστη στον εαυτό σου. Να λες “ Θα τα καταφέρω. Τα έχω καταφέρει ήδη.” Μετά σηκώνεις τα μανίκια και συνεχίζεις τη δουλειά. Με παρασύρει μια αγωνία κάποιες φορές. Η τέχνη μοιάζει με ανεμοστρόβιλο. Μπαίνεις μέσα και ψάχνεις τη δική σου θέση. Αυτό με κατατρώει καμιά φορά. Σκέφτομαι το παρόν. Το να εναρμονίζεσαι με το παρόν και να απολαμβάνεις τη στιγμή. Είναι ωραίο αυτό όταν συμβαίνει. Έχει μια γαλήνη. Γράφει ο Ocean Vuong ότι το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο είναι να ζήσεις μονάχα μια φορά. Η υποκριτική είναι το λαχείο μου. Το διάλεξα με προσοχή.
Καλλιόπη Πετροπούλου, Αντιγόνη Κουλουκάκου, Πένυ Διονυσιώτη
Νιώθετε ότι η γενιά σας φέρνει κάτι διαφορετικό στο θέατρο;
Κάθε γενιά φέρνει κάτι διαφορετικό. Έχει κι ο χωροχρόνος τη σημασία του. Οι κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές συνθήκες δημιουργούν ένα τοπίο το οποίο ο καλλιτέχνης θα αφουγκραστεί για να δημιουργήσει. Υπάρχει όμως ένας καθολικός κοινός τόπος. Η επιθυμία έκφρασης μέσα από ένα προσωπικό αποτύπωμα. Κι αυτό είναι άχρονο. Κάθε γενιά, κάθε καλλιτέχνης και κάθε άνθρωπος φέρνει κάτι διαφορετικό, κάτι βαθιά δικό του όταν το αποφασίσει. Κι αυτό είναι σκληρό, γενναίο και τρυφερό μαζί.
Υπάρχουν στερεότυπα που έχετε κληθεί να αντιμετωπίσετε λόγω ηλικίας;
Ευτυχώς ως εδώ κανένα.
Χαρακτηρίστε με μια πρόταση το ξεκίνημά σας στο Αγγέλων Βήμα.
Ανάποδη βουτιά στο κεφάλι μου.
Πένυ Διονυσιώτη
INFO
Θέατρο Αγγέλων Βήμα
Σατωβριάνδου 36, Ομόνοια (πίσω από το Εθνικό Θέατρο Τσίλλερ)
Από 23 Ιανουαρίου έως 4 Απριλίου 2026
Παραστάσεις: Κάθε Παρασκευή στις 20:00 και Σάββατο στις 18:00
Διάρκεια: 90’
Πληροφορίες-Κρατήσεις 210-5242211
