Τα τρία παιδιά της Samantha Williams δεν έχουν τις γνωστές διατροφικές συνήθειες. Ούτε όμως και η 42χρονη μητέρα τους θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μια τυπική μαμά που θα μαγειρέψει για το σπίτι.
Κάθε φορά που η επτά μηνών Ethan, η τριών ετών Claire αλλά και ο πεντάχρονος Trevor πουν «μαμά πεινάω», τότε η Samantha δεν έχει παρά να τους προσφέρει το στήθος της. Φυσικά, δεν είναι διόλου λίγοι εκείνοι που αντιμετωπίζουν με επιφύλαξη μιά τέτοια πρακτική, καθώς και όσοι είναι απολύτως επικριτικοί στο να τρέφονται από το στήθος της μητέρας τους παιδιά τριών και πέντε ετών, καθώς υπάρχουν πολλά ζητήματα όσον αφορά την περαιτέρω διαμόρφωση της σεξουαλικής τους ταυτότητας και του ψυχισμού τους εν γένει.
Ωστόσο, η μητέρα Samantha δεν στερείται επιχειρηματολογίας. Ξεκινώντας από τα γνωστά και -ούτως ή άλλως- αδιαμφισβήτητα, περί της αξίας του μητρικού γάλακτος και μάλιστα σε αντιδιαστολή με τα εξαιρετικά αμφιβόλου ποιότητας και ασφάλειας του εμπορίου, προσπαθεί να ξεπεράσει τις ενστάσεις της παιδοψυχολογίας οι οποίες είναι -υπό συνθήκες- επιφυλακτικές έως και αρνητικές, κυρίως όμως καχύποπτες όσον αφορά τα πραγματικά κίνητρα για τα οποία μπορεί μια γυναίκα να καταφεύγει σε τέτοιες μεθόδους, ενδεχομένως κρύβοντας πίσω από αυτές δικά της άλυτα «ζητήματα».
Φυσικά, σε κοινωνίες διαφορετικά δομημένες και με τελείως άλλες συνθήκες διαβίωσης, το να θηλάζει μια μητέρα τα παιδιά της σε τόσο μεγάλες ηλικίες μπορεί και να αποτελεί την μόνη λύση, πράγμα που σημαίνει πως εκεί ο θηλασμός έχει μια τελείως διαφορετική θέση στην εικόνα της ίδιας της μητέρας. Για ποιο όμως -πραγματικό- λόγο μια μητέρα που ζει σε μια δυτική κοινωνία αποφασίζει να κάνει κάτι τέτοιο;
Σίγουρα οι λόγοι που επικαλείται η Samantha δείχνουν λογικοφανείς, είναι ωστόσο δύσκολο να πείσουν πως είναι και οι πραγματικοί, με τους ψυχοθεραπευτές ίσως να έπρεπε να έχουν κάποιο «λόγο».
«Θα κάνω τα πάντα για την προώθηση του θηλασμού, αδιαφορώντας πλήρως για οποιαδήποτε αντίρρηση έχουν οι εμπειρογνώμονες γιατροί καθώς και όσοι ασχολούνται με τον τρόπο που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας σε όλη τη χώρα», δηλώνει η Samantha σε όσους έχουν σταθεί απέναντι σε αυτήν της την πρακτική.
Ωστόσο επικριτικά στο θέμα στέκονται και οι φίλοι της καθώς και η ευρύτερη οικογένειά της, θεωρώντας αυτό που γίνεται ακραίο, και πως έπρεπε να έχει σταματήσει εδώ και χρόνια.
Και φυσικά, πρόβλημα αντιμετωπίζει και στα εστιατόρια, όταν οι γύρω της βλέπουν μια γυναίκα να βγάζει έξω αίφνης το στήθος της, για να ταΐσει, όχι ένα βρέφος, κάτι που θα ήταν αποδεκτό, αλλά δυο μεγάλα παιδιά, τριών και πέντε ετών.
Φυσικά επικαλείται και τις ούτως ή άλλως υστερικές αντιμετωπίσεις των σερβιτόρων οι οποίοι αισθάνονται αμήχανοι μπροστά στο γεγονός, ωστόσο μια εσφαλμένη κοινωνική αντιμετώπιση δεν σημαίνει εξ αντιδιαστολής πως και η ίδια δεν μπορεί, πίσω από αυτή της την εμμονή, να κρύβει με έναν politically correct τρόπο μεγάλα προσωπικά της προβλήματα.
«Πηγαίνω στο εστιατόρια και όταν μου ζητούν να καλύψω το στήθος μου με μια κουβέρτα προκειμένου να θηλάσω, το αρνούμαι. Εγώ απλά ταΐζω τα παιδιά μου. Πιστεύω ότι είναι κάτι απολύτως φυσιολογικό», λέει η Samantha.
«Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι είμαστε μια περίεργη οικογένεια αλλά δεν είναι έτσι. Απλά θεωρούν δεδομένο πως μια μητέρα πρέπει να θηλάσει για κάποιον καιρό και έτσι είναι όλα εντάξει. Κάποιοι μου έχουν πει πως είμαι εγωίστρια και το κάνω για να είναι τα παιδιά προσκολλημένα επάνω μου. Αλλά για ποιο λόγο όταν σου ζητάει ένα παιδί το στήθος σου για να τραφεί, θα πρέπει να του το αρνηθείς»;
Σε κάθε περίπτωση, η κάθε Samantha σίγουρα δεν έχει τόσο απλά και αγαθά κίνητρα καθώς όπου πηγαίνει καταφέρνει να αποσπά την προσοχή όλων. Και αυτό ίσως είναι ένα «όφελος», που μάλλον έχει μεγαλύτερη«διατροφική αξία» για τον «οργανισμό» της προσωπικότητάς της, με το ερώτημα αν τελικά νοιάζεται περισσότερο για τα παιδιά της ή τον ίδιο της τον εαυτό, να παραμένει μετέωρο…
Παύλος Κιρκασίδης
