Ο Βασίλης Αυλωνίτης και η Γεωργία Βασιλειάδου δεν ήταν απλώς δύο μεγάλοι ηθοποιοί, αλλά δύο αληθινά κεφάλαια του ελληνικού κινηματογράφου. Από τη μία, ο Αυλωνίτης υπήρξε ένας πραγματικός «γίγαντας» της κωμωδίας και από την άλλη, η Βασιλειάδου, μια γυναίκα με τρομερό εκτόπισμα και έμφυτο χάρισμα, που δεν χρειαζόταν τίποτα παραπάνω από ένα βλέμμα ή μια ατάκα για να κλέψει την παράσταση, ακόμα και δίπλα στις πιο εντυπωσιακές πρωταγωνίστριες της εποχής.
Αυτό που ίσως πολλοί δεν γνωρίζουν είναι ότι, πέρα από την επαγγελματική τους χημεία και τη στενή τους φιλία, τους έδενε και μια καρμική σύμπτωση: είχαν γεννηθεί την ίδια ημέρα. Και οι δύο ήρθαν στον κόσμο Πρωτοχρονιά, η Γεωργία Βασιλειάδου το 1897 και ο Βασίλης Αυλωνίτης επτά χρόνια αργότερα, την πρώτη μέρα του 1904.
Αρκούσε μία μόνο σκηνή από την «Ωραία των Αθηνών», ένα πλάνο από τη «Λατέρνα, Φτώχεια και Φιλότιμο» ή ένα καρέ από τη «Θεία από το Σικάγο» για να αντιληφθεί κανείς το ανεξάντλητο, έμφυτο ταλέντο του Βασίλη Αυλωνίτη και της Γεωργίας Βασιλειάδου. Οι δύο αυτοί σπουδαίοι ηθοποιοί, μέσα από τις αμέτρητες επαναλήψεις των ταινιών τους στην τηλεόραση, παραμένουν μέχρι σήμερα οικεία πρόσωπα και στις νεότερες γενιές, σκορπίζοντας γέλιο αλλά και συγκίνηση με τις μοναδικές ερμηνείες τους.
Στιγμιότυπο από την ταινία «Ο θησαυρός του μακαρίτη»
Ποιος ήταν ο Βασίλης Αυλωνίτης
Από πολύ μικρός ένιωθε ότι η σκηνή τον καλούσε. Το ταλέντο του ήταν αυθόρμητο και πηγαίο, παρότι δεν είχε σπουδάσει υποκριτική. Η πρώτη του εμφάνιση ως ηθοποιός έγινε σχεδόν τυχαία. Μετά το σχολείο και τη στρατιωτική του θητεία, εργάστηκε στο θέατρο «Έντεν» στο Θησείο ως βοηθός σκηνικών. Τα βράδια, μετά τις παραστάσεις, συνήθιζε να ακολουθεί τους ηθοποιούς σε ένα κοντινό ταβερνάκι, όπου, όταν ανέβαινε το κέφι, τους διασκέδαζε με τις μιμήσεις και τα καμώματά του.
Ένα τέτοιο βράδυ, το 1924, τον έσπρωξαν για αστείο στη σκηνή. Στην αρχή αιφνιδιάστηκε, όμως μόλις άκουσε το πρώτο γέλιο, χαλάρωσε και άρχισε να χορεύει κωμικά, να κουνά χέρια και πόδια και να κάνει αστείες γκριμάτσες. Το κοινό ξέσπασε σε γέλια και το χειροκρότημα ήταν εκκωφαντικό. Εκείνη τη νύχτα γεννήθηκε ένας από τους μεγαλύτερους κωμικούς του ελληνικού θεάτρου.
Βασίλης Αυλωνίτης
Το επίσημο ντεμπούτο του ήρθε λίγους μήνες αργότερα με τον θίασο της Ελένης Ζαφειρίου στο έργο «Ερωτικές Γκάφες». Ακολούθησαν οπερέτες και κωμωδίες, ενώ το 1928 δημιούργησε τον δικό του θίασο και στράφηκε στην επιθεώρηση. Το καλοκαίρι του 1960 συνεργάστηκε με σπουδαία ονόματα της εποχής, ενώ από το 1961 έως το 1965 σχηματίστηκε η επιτυχημένη θιασαρχική τριάδα Αυλωνίτης – Βασιλειάδου – Ρίζος, με παραστάσεις τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό για τους Έλληνες μετανάστες.
Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1929 στη «Μαρία την Πενταγιώτισσα» και συμμετείχε συνολικά σε περίπου ογδόντα ταινίες, πολλές από τις οποίες θεωρούνται σήμερα κλασικές. Η τελευταία του εμφάνιση ήταν το 1970 στην ταινία «Η Αριστοκράτισσα και ο Αλήτης». Λίγες ημέρες μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων, στις 10 Μαρτίου, έφυγε από τη ζωή από καρδιακή προσβολή.
Γεωργία Βασιλειάδου
Ποια ήταν η Γεωργία Βασιλειάδου
Η Γεωργία Βασιλειάδου γεννήθηκε στην Αθήνα την Πρωτοχρονιά του 1897. Οι δυσκολίες της ζωής την ανάγκασαν να εγκαταλείψει νωρίς το σχολείο και να εργαστεί ως πωλήτρια για να στηρίξει οικονομικά την οικογένειά της. Παρ’ όλα αυτά, δεν εγκατέλειψε ποτέ το όνειρό της για την τέχνη.
Σπούδασε φωνητική στη Γεννάδιο Σχολή και ξεκίνησε στο Λυρικό Θέατρο ως χορωδός. Σύντομα πέρασε στο θέατρο και συνεργάστηκε με κορυφαίους θιάσους της εποχής. Στα μέσα της δεκαετίας του ’30, έπειτα από έναν άτυχο γάμο, αποσύρθηκε προσωρινά για να αφοσιωθεί στην κόρη της. Η επιστροφή της, όμως, το 1939 με την παρότρυνση του Αλέκου Σακελλάριου, σηματοδότησε την αρχή μιας νέας, λαμπρής πορείας.
Καθιερώθηκε ως καρατερίστα και πρωταγωνίστησε σε πλήθος θεατρικών και κινηματογραφικών επιτυχιών. Μετά τον πόλεμο γνώρισε την πραγματική καταξίωση και έγινε γνωστή ως «η ομορφότερη άσχημη του ελληνικού κινηματογράφου», σατιρίζοντας με αυτοσαρκασμό την εικόνα της και κερδίζοντας την αγάπη του κοινού.
Στιγμιότυπο από την ταινία «Η θεία απ’ το Σικάγο»
Στον κινηματογράφο συμμετείχε σε δεκάδες ταινίες που άφησαν εποχή, ενώ στο θέατρο σχημάτισε δικούς της θιάσους και συνεργάστηκε με τους σημαντικότερους κωμικούς της εποχής. Το όνομά της από μόνο του αρκούσε για να γεμίσουν τα ταμεία, καθώς το κοινό τη λάτρευε για την αυθεντικότητα και την αφοπλιστική της ερμηνεία.
Η Γεωργία Βασιλειάδου έφυγε από τη ζωή στις 12 Φεβρουαρίου 1980, αφήνοντας πίσω της μια σπουδαία παρακαταθήκη γέλιου, ανθρωπιάς και αληθινής τέχνης, που συνεχίζει να συγκινεί μέχρι σήμερα.
Μίμης Φωτόπουλος – Γεωργία Βασιλειάδου « Η ωραία των Αθηνών»
