Εντύπωση προκαλεί η πρόταση για την εμπορική ναυτιλία των Ελλήνων και τους τρόπους στενότερης σύνδεσης με την εθνική οικονομία και τον τόπο που παρουσιάζει το νεοσύστατο πολιτικό κίνημα «δημιουργία, ξανά» που κατέρχεται στις εθνικές εκλογές της 6ης Μαΐου.
Αξιοπρόσεκτο είναι το γεγονός πως η ναυτιλία βρίσκεται πολύ ψηλά στην ατζέντα του προγράμματος της «δημιουργίας» και ακόμη πιο αξιοπρόσεκτο είναι το ότι η πρόταση της χαρακτηρίζεται από έναν ρεαλισμό που εκκινεί από δύο βασικές παραδοχές.
Πρώτον, ένα μικρό κράτος όπως η Ελλάδα έχει την τύχη να ελέγχει την μεγαλύτερη ναυτιλιακή δύναμη του πλανήτη, και δεύτερον, η Πολιτεία οφείλει να ενισχύσει αυτή τη δυναμική της ναυτιλίας μας αποδεχόμενη τις παραμέτρους που την προσδιορίζουν σε παγκόσμιο επίπεδο, αναζητώντας ταυτόχρονα τρόπους που θα επιτύχουν τη στενότερη σύνδεση της με την εθνική οικονομία και τον τόπο.
Ειδικότερα η «δημιουργία, ξανά» για τη ναυτιλία, αναφέρει τα εξής:
«Η ναυτιλία είναι η βαριά βιομηχανία της χώρας μας. Το 2010, παρά την κρίση, τα έσοδα σε ξένο συνάλλαγμα από την παροχή ναυτιλιακών υπηρεσιών έφτασαν τα 15,5 δισ. ευρώ, που προέρχονται από 750 ναυτιλιακές εταιρείες ελληνικών συμφερόντων.
Η ναυτιλία φέρνει πολύ περισσότερα χρήματα στη χώρα από τον τουρισμό (περίπου 9,5 δις ανά έτος) και ελαφρώς λιγότερα από το σύνολο των εξαγωγών (17 δισ.)
Στη δεκαετία 2000-2010, η ναυτιλία συνεισέφερε 140 δισ. ευρώ σε εισπράξεις από ξένο συνάλλαγμα στο ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών.
Η ελληνόκτητη ναυτιλία είναι στη πρώτη θέση διεθνώς, με 3.150, περίπου, πλοία που αντιπροσωπεύουν το 14 % της παγκόσμιας χωρητικότητας.
Ο ελληνικός εφοπλισμός ελέγχει το 22% του παγκόσμιου στόλου δεξαμενοπλοίων και το 17% του παγκόσμιου στόλου φορτηγών
