Πριν κάμποσα χρόνια, ένας ποδοσφαιροπαράγων -από τους πλέον έξυπνους, καλλιεργημένος και χωρίς να περιμένει από το κράτος αναθέσεις και προνόμια, σε ταβερνάκι της Κολιάτσου, μου είχε δώσει μια συμβουλή η οποία, με το πέρασμα του χρόνου, αποδείχτηκε σοφή. Μου είχε πει:
«Θα κουμπώνεσαι και δεν θα ανοίγεις ποτέ τα χαρτιά σου, όταν έχεις να κάνεις με τα «τέσσερα Δ». Κι’ όταν του ζήτησα να αποκωδικοποιήσει αυτά τα «ΔΕΛΤΑ», πρόσθεσε:
«Θα είσαι πάντα επιφυλακτικός με τους Δημοσιογράφους, τους Διαιτητές, τους Δεσπότες και τους Δικηγόρους».
Ακολούθησε μικρό σεμινάριο που υποτίθεται ότι στήριζε την σοφή άποψή του, την οποία κατά τα 3)4 μπορώ να πω ότι ασπάζομαι ως σήμερα. Είπε:
«Οι δημοσιογράφοι, να θυμάσαι ότι δεν πιάνονται φίλοι, και αυτό είναι πρέπον αν θέλουν να κάνουν σωστά την δουλειά τους. Το αν είναι κάλπηδες ή άνθρωποι του συμφέροντος, πρέπει να το ψάξεις πριν τους βάλεις Χ…
«Από τους διαιτητές, κυρίως των ομαδικών αθλημάτων, όπου υπάρχουν τεράστια συμφέροντα και ο δαίμονας των στοιχημάτων, μακριά και αλάργα. Θα εκτεθείς!»
«Οι δεσπότες, ως ‘ομαδάρχες’ του Ιερατείου, ενδεχομένως κάτω από τα ράσα τους, τα παντελόνια τους πιθανώς να έχουν τσέπες που φτάνουν σχεδόν ως τα γόνατα…»
(Εδώ διαφώνησα αλλά δεν το…έψαξα διότι θα ήταν «χαράμ» που λένε οι πιστοί κάποιας γνωστής φανατικής θρησκείας (χαράμ σημαίνει αμαρτία…Να προσθέσω απλά μια συμβουλή που είχε δώσει ο Θεσσαλονικιός διανοούμενος (αν και φαρμακοποιός στο επάγγελμα) Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης στον νεαρό φίλο του, φιλόλογο Θωμά Κοροβίνη: «Άκου προσεκτικά, για τους παπάδες μπορείς να έχεις όποια άποψη θέλεις, αλλά στην εκκλησία θα μπαίνεις και τον Χριστό θα τον αγαπάς». ‘Ηταν λόγια που χαράκτηκαν βαθιά μέσα μου και τέλος.)
Έμεναν οι δικηγόροι, για να ολοκληρωθεί η συζήτηση με τον σοφό παράγοντα, αυτός ο σκληρά εργαζόμενος κλάδος, που κατά τον σοφό δάσκαλό «επιβιώνουν διά του ψέματος, της υπερβολής και της μπλόφας», προσθέτοντας ότι αυτή είναι η συνήθης συνταγή που ακολουθούν στην δουλειά τους.
Μια στάση εδώ, πριν το «τέρμα» του σημερινού πονήματος. Δικηγόρους δεν γνώρισα πολλούς, θα έλεγα ολίγους και χαρισματικούς, όπως τους έζησα στα δεκάδες χρόνια του αθλητικού ρεπορτάζ. Σχεδόν όλοι τους, είχαν σχέση με το ποδόσφαιρο. Ο Κάρμης ( πατήρ) ήταν χάρμα αγόρευσης. Ο Κούγιας εξαιρετικός όταν δεν έμπλεκε με το ποδόσφαιρο και τις αναπόφευκτες προσωπικές του περιπέτειές με μεγάλο οικονομικό κόστος, που μάλλον τον ζημίωναν ως περσόνα. Ο Βερβεσός θα ήταν, ίσως, δημοσιογραφάρα αν δεν τον κέρδιζε η νομική επιστήμη. Ο Στεφανάκης, (πατήρ) φίλος και σύντροφος οπαδικών προτιμήσεων, πρόσθεσε κύρος στον Εθνικό κατά το φεγγάρι της προεδρίας του, ένας άνθρωπος, που θεώρησε την σημαντικότερη αμοιβή της καριέρας του (όπως μου είχε εκμυστηρευτεί) την φιλία του με τον Μάνο Χατζιδάκι και την μικρή θητεία του στο ΔΣ του Εθνικού Θεάτρου, υψώνοντας μάλιστα το φρύδι, για τα κάπου 100 σολντ άουτ των παραστάσεων με την Ζουγανέλη σε ρόλο με τη ζωή και τα σπουδαία τραγούδια της Εντίθ Πιαφ… Και τέλος, ο Μιχάλης Δημητρακόπουλος, πασίγνωστος και έξοχος σήμερα στη νομική επιστήμη, ο οποίος ξεκίνησε -μαζί με τον Νάσο Αλευρά, τον ανεψιό του κεντρώου υπουργού, από τις αθλητικές δικαστικές αίθουσες, σχεδόν ταυτόχρονο να με την καθιέρωση του επαγγελματισμού στο άθλημα. Παρακολουθούσες αυτόν τον νέο επιστήμονα στον δεύτερο όροφο της Παρνασού 2, όπου εξετάζονταν το πλήθος των υποθέσεων και ένιωθες ότι «το έχει»! Και φυσικά το απέδειξε στην πορεία του, ενώ κάποια χρόνια ως αποκλειστικός δικηγόρος του Ιωνικού Νικαίας επί ηγεσίας του ‘άτακτου’ στον αγωνιστικό χώρο Νίκου Κανελλάκη. Με τον τρόπο του, κατάφερε να ισορροπήσει την κατάσταση μπαίνοντας μάλιστα μπροστά στο ΔΣ όταν ένοιωσε ότι χρειαζόταν να δράσει έξυπνα ώστε να αλλάξει τα αρνητικά δεδομένα για το κλαμπ. Και τα κατάφερε. Το ότι αυτός ο δικηγόρος σήμερα αποκάλυψε ότι ένας από τους καλύτερους «φίλους του» είναι ό 12χρονος γάτος του που ακούει στο όνομα «Φίγκαρο» και τον λατρεύει επειδή η συντροφιά του τον ηρεμεί, είναι πράξη που μπορεί να χαρακτηριστεί εκπληκτική. Ο «Φίγκαρο» (όπως σημειώθηκε στο ρεπορτάζ γνωστού σάϊτ και αναπαράχτηκε από διάφορα Μέσα), αλήτευε πριν αρκετό καιρό μάλλον στην Λαϊκή της Ραγκαβή, στην περιοχή του Γκύζη (χωρίς να παίρνω όρκο γι’ αυτό) όταν ο Μιχάλης Δημητρακόπουλος τον μάζεψε, τον φρόντισε και τον έβαλε στο γραφείο του στην προσωπική του εταιρία. Και τον εμπιστεύτηκε χωρίς να πέσει έξω. Ο «Φίγκαρο» τριγυρίζει ανάμεσα στις ντάνες με τους φακέλους και τα δικόγραφα, σχεδόν σε χρέη φρουρού, ή ακόμη και συνεργάτη (!) όταν δεν τρίβει τη μουσούδα του στα γόνατα του προστάτη του. Φυσικά ούτε λόγος για τον «αυθεντικό Φίγκαρο», τον ήρωα της όπερας του Μότσαρτ, ο ρόλος του οποίου ήταν απλά υπηρέτης…
Μεταξύ μας, ποιος ξέρει, μπορεί κάποια στιγμή, να τον δούμε ήρεμο με λευκή κορδέλα -αντί για τήβεννο- κάπου στο πεζοδρόμιο να «αγορεύει» σοβαρά σοβαρά στους πρώην συντρόφους του, τους αλητόγατους αν τους δει να που κυνηγούν ο ένας τον ‘άλλο, για τα ψαχνά μιας βαρβάτης σαρδέλας, που από λάθος έπεσε από τον πάγκο του ψαρά της Λαϊκής. Ο Φίγκαρο, του Μιχάλη, εκπαιδευμένος άριστα ήδη, μπορεί να βάλει τάξη στην ομήγυρη με στόχο να μην «πέσουν» στο τέλος ποινές (εκατέρωθεν!)
( Ή τίποτα κλωτσιές από βαρβάρους με δύο πόδια…)
ΥΓ: Δεν συμβαίνει συχνά να διαπιστώνεις ότι κάποιος που ασχολείται καθημερινά με ποινικά αδικήματα, κατηγορούμενους και παρανομίες, δείχνει τρυφερότητα σε αδέσποτο μικρό ζώο και του προσφέρει αγάπη και θαλπωρή. Γι’ αυτό η περίπτωση του «Φίγκαρο» έχει την σημασία της.
