Με πηγαίο ταλέντο, ένστικτο δημιουργού και μια διαδρομή που άρχισε εντυπωσιακά νωρίς, ο Πάνος Μπλέτζας ανήκει στους καλλιτέχνες που έχουν ήδη γράψει τις πρώτες ουσιαστικές σελίδες της πορείας τους.
Σε ηλικία μόλις 20 ετών συνεργάστηκε με τον σπουδαίο Μίμη Πλέσσα, «προίκα» που άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στη μουσική του ταυτότητα.
Η μεγάλη επιτυχία «Έρωτας αναρχικός», που αγαπήθηκε θερμά από το κοινό, άνοιξε τον δρόμο για τη συνέχεια, με τον ίδιο να ετοιμάζει τώρα το νέο του τραγούδι, με τίτλο «Πού θα με πας», από την Alpha Records, σε στίχους της Γιούλης Ηλιοπούλου και μουσική δική του.
Παράλληλα, κάθε Σάββατο ανεβαίνει στη σκηνή του Placeres, στην Ποσειδωνία Κορίνθου, ξεσηκώνοντας το κοινό με τη φωνή και την παρουσία του.
Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες δυσκολίες στα πρώτα σου βήματα;
Θυμάμαι, ας πούμε, πως στην πενταήμερη του λυκείου, ενώ όλη η τάξη πήγε εκδρομή στην Ισπανία, εγώ ήρθα στην Αθήνα με ένα cd ντέμο με τραγούδια μου και χτυπούσα πόρτες στις δισκογραφικές. Επειδή ήμουν ανήλικος, φυσικά, μου είπαν «μόλις ενηλικιωθείς, ξαναέλα».
Συνεργάστηκες με μεγάλα ονόματα του ελληνικού τραγουδιού όπως η Πίτσα Παπαδοπούλου, ο Θέμης Αδαμαντίδης, ο Τάκης Σούκας, o Σταμάτης Κόκοτας. Ποια συνεργασία σε σημάδεψε περισσότερο;
Η πιο σπουδαία και φωτεινή συνεργασία στο ξεκίνημα μου ήταν νομίζω αυτή με τον Μίμη Πλέσσα. Μόλις 20 ετών δίπλα σε αυτόν τον ογκόλιθο της μουσικής μας . Σε συναυλίες άλλα και στη δισκογραφία . Καθώς ήμουν ο τελευταίος που τον τραγούδησε σε πρώτη εκτέλεση με το τραγούδι “Βυζαντινό Σημάδι” Δε μπορώ όμως να μη σταθώ και στον άθρωπο που περπάτησα δίπλα του και έμαθα τόσα πολλά αμέσως μετα τον Πλέσσα. Μιλάω φυσικά για τον Μέντορα μου τον Χρήστο Παπαδόπουλο . Μεγάλος Μουσικοσυνθέτης ίσως ο σημαντικότερος της γενιάς του με βάση το έργο του . Κάναμε μαζί τον πρώτο μου δίσκο. Εμφανίσεις σε όλη την Ελλάδα φια χρόνια και πολλές τηλεοπτικές εκπομπές που έπαιξαν κομβικό ρόλο στην πορεία μου . Του χρωστάω πολλά. Πολύ ουσιαστική επίσης συνεργασία ήταν η πρώτη μου μεγάλη παράσταση δίπλα στον Τεράστιο Τάκη Σούκα. Ημουν στα 19 τότε και θυμάμαι τα πόδια μου να τρέμουν στις πρόβες. Ένα θηρίο της λαικής μας μουσικής με τεράστια παρακαταθήκη. Αισθάνομαι πραγματικά πολύ τυχερός για όλες αυτές τις στιγμές .
Συνεργάστηκες με μεγάλα ονόματα του ελληνικού τραγουδιού, όπως η Πίτσα Παπαδοπούλου, ο Θέμης Αδαμαντίδης, ο Τάκης Σούκας, o Σταμάτης Κόκοτας. Ποια συνεργασία σε σημάδεψε περισσότερο;
Η πιο σπουδαία και φωτεινή συνεργασία στο ξεκίνημά μου ήταν, νομίζω, αυτή με τον Μίμη Πλέσσα. Μόλις 20 ετών δίπλα σε αυτόν τον ογκόλιθο της μουσικής μας. Σε συναυλίες αλλά και στη δισκογραφία. Καθώς ήμουν ο τελευταίος που τον τραγούδησε σε πρώτη εκτέλεση με το τραγούδι «Βυζαντινό σημάδι».
Δεν μπορώ όμως να μη σταθώ στον μέντορά μου, τον Χρήστο Παπαδόπουλο. Μεγάλος μουσικοσυνθέτης, ίσως ο σημαντικότερος της γενιάς του, με βάση το έργο του. Κάναμε μαζί τον πρώτο μου δίσκο. Του χρωστάω πολλά.
Βρισκόμαστε σε περίοδο προετοιμασίας για την Eurovision. Μοιράστηκες τη σκηνή με τη Ρουσλάνα το 2018 σε μια φιλανθρωπική βραδιά για τα παιδιά της Ουκρανίας…
Ηταν μια πολύ όμορφη στιγμή. Βρεθήκαμε στη σκηνή του θεάτρου του Κολλεγίου Αθηνών, σε μια προσπάθεια να μαζέψουμε χρήματα για τα παιδιά που βρέθηκαν στον δρόμο λόγω του πολέμου. Μια πολύ συγκινητική βραδιά και η Ρουσλάνα πραγματικά καθηλωτική, με μια ενέργεια από άλλο πλανήτη.
Υπήρξαν στιγμές που σκέφτηκες να τα παρατήσεις;
Ναι . Είναι ανθρώπινο σε μεγάλες δυσκολίες μου πέρασε από το μυαλό Κοίταξα μετά όμως τη διαδρομή προς τα πίσω και τα λόγια όλων αυτών των τεράστιων μορφών που είχα την τύχη και ευλογία να συναντήσω στο δρόμο μου και η καρδία μου ζεστάθηκε. Αυτοί με κράτησαν και με κρατάνε . Επίσηςδυστυχώς η ευτυχώς είμαι αθεράπευτα ρομαντικός αλλά και πεισματάρης . Δεν μπορώ να το βάλω κάτω
με τίποτα .Δεν το έκανα ποτέ .
Σε ηλικία μόλις 19 ετών έγινες πατέρας. Πώς άλλαξε αυτό τη ζωή και τις προτεραιότητές σου;
Βάλαμε το κεφάλι κάτω με την τότε σύντροφό μου και μητέρα της κόρης μου, και δουλέψαμε και δουλεύουμε και προσπαθούμε όσο καλύτερα μπορούμε για το παιδί μας. Σίγουρα, αλλάζουν οι προτεραιότητες, όμως θεωρώ πως ό,τι μας στέλνει ο Θεός ξέρει το πότε και το γιατί καλύτερα από εμάς.
Πόσο δύσκολη ήταν εκείνη η περίοδος και τι δουλειές έκανες;
Δούλεψα από μπαρ και σέρβις μέχρι στις αποθήκες. Υστερα σε ξυλουργείο. Θυμάμαι να ανεβάζουμε με τον ξάδερφό μου στα χέρια πόρτες ξύλινες σε οικοδομή, που ακόμη δεν είχε ρεύμα και ασανσέρ, έως τον τέταρτο.
