Μια εκτενής πρόσφατη ανασκόπηση στο Journal of Clinical Investigation συνθέτει ευρήματα από περίπου 200 επιστημονικές μελέτες της τελευταίας δεκαετίας και προσφέρει ένα επικαιροποιημένο, μηχανιστικό πλαίσιο για τον άξονα εντέρου–εγκεφάλου. Οι ερευνητές περιγράφουν τέσσερις βασικούς τρόπους με τους οποίους τα δύο συστήματα επικοινωνούν: μέσω ορμονών, άμεσων νευρικών συνδέσεων, του εντερικού μικροβιώματος και του ανοσοποιητικού συστήματος. Η δυσλειτουργία σε οποιαδήποτε από αυτές τις οδούς μπορεί να συμβάλει στην εμφάνιση ή επιδείνωση παθήσεων όπως το σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου, η κατάθλιψη και η νόσος Πάρκινσον.
Η ανασκόπηση υπογραμμίζει ότι το έντερο δεν είναι απλώς ένα πεπτικό όργανο, αλλά το μεγαλύτερο ενδοκρινικό όργανο του ανθρώπινου σώματος, καθώς εκκρίνει περισσότερες από 30 ορμόνες με τοπικές και συστηματικές δράσεις. Ενδεικτικά, αν και η σεροτονίνη είναι γνωστή ως νευροδιαβιβαστής του εγκεφάλου, πάνω από το 90% της παράγεται στο έντερο.
Παράλληλα, η ανακάλυψη εξειδικευμένων εντερικών κυττάρων, των λεγόμενων neuropods, δείχνει ότι το έντερο μπορεί να μεταδίδει πληροφορίες στον εγκέφαλο σχεδόν σε πραγματικό χρόνο, επηρεάζοντας την όρεξη, τις προτιμήσεις τροφής και τα κυκλώματα ανταμοιβής.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στο μικροβίωμα, καθώς συγκεκριμένα μικροβιακά προφίλ έχουν συσχετιστεί με νευρολογικές και ψυχιατρικές διαταραχές. Στη νόσο Πάρκινσον, για παράδειγμα, υπάρχουν ενδείξεις ότι παθολογικές πρωτεΐνες μπορεί να ξεκινούν από το έντερο και να φτάνουν στον εγκέφαλο μέσω του πνευμονογαστρικού νεύρου, αν και η κατεύθυνση και η γενικευσιμότητα αυτής της διαδικασίας παραμένουν υπό συζήτηση.
Επιπλέον, το ανοσοποιητικό σύστημα φαίνεται να λειτουργεί ως κρίσιμος μεσολαβητής, καθώς το στρες μπορεί να αυξήσει τη διαπερατότητα του εντέρου και να προκαλέσει φλεγμονώδεις αποκρίσεις που επηρεάζουν τη συμπεριφορά και τη διάθεση.
Τέλος, η ανασκόπηση δείχνει ότι σύγχρονες θεραπείες, όπως οι αγωνιστές του υποδοχέα GLP-1 για την παχυσαρκία ή φάρμακα για το IBS, αξιοποιούν έμμεσα τον άξονα εντέρου–εγκεφάλου. Συνολικά, τα ευρήματα εδραιώνουν τον άξονα αυτό ως ένα βιολογικά τεκμηριωμένο μοντέλο με σημαντικές κλινικές εφαρμογές και ανοίγουν τον δρόμο για πιο στοχευμένες, εξατομικευμένες θεραπείες στο μέλλον.
