Η είδηση και το φωτογραφικό ντοκουμέντο βεβαίως, είναι ότι δύο «μάγκες» πήγαν ξημερώματα στο Καραϊσκάκη για να κάνουν … μαγκιές! Να διαλύσουν, να βγάλουν το αντιολυμπιακό τους μένος και να γράψουν πιθανά συνθήματα εναντίον των γαύρων, των μανάδων τους και του σογιού τους.
Μπράβο σας ρε! Θα πηγαίνατε, αν δεν έπιανε η αστυνομία, στην παρέα σας να λέγατε τα κατορθώματά σας.
Κάνατε κάτι βαρύ όμως. Δεν σεβαστήκατε ένα μνημείο. Ένα χώρο ιερό. Ήθελα να ξερα μέσα στη πρέζα σας, δεν θυμάστε να σας είπαν ποτέ η μάνα σας κι ο πατέρας σας να σέβεστε τους νεκρούς;
Να σας πω λοιπόν εγώ μια ιστορία ρε αλήτες.
Ήταν κάποτε ένα παιδί 12 χρονών. Που πήγε στο γήπεδο για να απολαύσει την αγαπημένη του ομάδα. Και το χάρηκε είναι αλήθεια, αφού την είδε την ομάδα να ρίχνει 6 γκολ στην ΑΕΚ. Η μοίρα όμως αποφάσισε να ξεχάσει αμέσως αυτό το παιχνίδι, γιατί από εκείνο το ματς του είχε μείνει κάτι άλλο.
Του είχε μείνει η εικόνα μελανιασμένων προσώπων, που ήταν σφηνωμένα στα κάγκελα της θύρας και στα ματωμένα τσιμέντα. Μάτια νεκρά ορθάνοιχτα και άλλα μισοανοιγμένα να αναμένουν τον θάνατο. Φωνές και στριγγλιές από ανθρώπους που πονούσαν καθώς έσπαγαν τα μέσα τους από την πίεση.
Με λίγα λόγια, το ίδιο το πρόσωπο του θανάτου!
Εκεί που πήγατε χθες ήταν η μνήμη αυτών των εικόνων. Για να θυμούνται οι μανάδες τα παιδιά τους και να ανάβουν ένα κεράκι κάθε χρόνο χιλιάδες φίλαθλοι.
Αυτό το μνημείο ρε αλήτες, εσείς θέλατε να το καταστρέψετε.
Φαντάζομαι ότι αν ρωτήσω γιατί, δεν πρόκειται να πάρω απάντηση.
Αξίζει άραγε να ασχοληθεί όχι μόνο η δικαιοσύνη μαζί σας, αλλά ακόμη κι οι ίδιοι οι δικοί σας άνθρωποι όταν μάθουν τι μπουμπούκια μεγάλωσαν;
