H υπόθεση της “διαδοχής” στη Νέα Δημοκρατία, που θα ξεκινήσει φυσικά εφ’ όσον παραιτηθεί από την ηγεσία ο Κ. Καραμανλής, έχει τα δικά της ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Έχει τα χαρακτηριστικά που μετά την αποχώρηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή από την πρωθυπουργία, την άνοιξη του 1980, καταδίκασαν αυτό το κόμμα σε μια αέναη περιπλάνηση σε άγονα πολιτικά πεδία.
Στη δεκαετία’70,η ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας την οποία ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής παρήγαγε το ιδεολόγημα του “ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού”. Αυτό παρέπεμπε μεν, κατά κάποιο τρόπο, στην προδικτατορική ΕΡΕ(“Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση”), αλλά αποτελούσε για εκείνη την εποχή περίπου αυτό που σήμερα αποκαλούμε “κεντροδεξιά”. Και πράγματι στα τέλη της δεκαετίας ’70 η συντηρητική ΝΔ πραγματοποίησε ένα σημαντικό άνοιγμα προς τον τότε κεντρώο χώρο.
Από εκεί και πέρα, η Νέα Δημοκρατία δεν παρήγαγε καμία πολιτική της προκοπής. Αορίστως μιλούσε το 1990 ο Μητσοτάκης για “μεγάλη δημοκρατική φιλελεύθερη παράταξη”(που πολιτικά δεν θα πει τίποτε απολύτως) και το 2004 ο νυν Κ. Καραμανλής μίλησε για τη ΝΔ ως κόμματος του “μεσαίου χώρου” γενικώς, δηλαδή ως κόμματος που θέλει να μαζεύει ψήφους “μετριοπαθών” πολιτών που κινούνται, ανάλογα τις εποχές, στην “κεντροδεξιά” ή στην “κεντροαριστερά”. Από τέτοια πράγματα δεν παράγεται φυσικά πολιτική.
Πολιτικά νωθρή, λοιπόν, ακουμπισμένη στην “κληρονομία” του μακαρίτη Καραμανλή, η ΝΔ έμεινε πάντοτε, από το 1980 έως τώρα μια παράταξη πολιτικών στελεχών που πολεμούσαν ή συμμαχούσαν μεταξύ τους αναπτύσσοντας καθαρά προσωπικές φιλοδοξίες για ηγετικά πόστα και υψηλές κυβερνητικές θέσεις στα πεδία νομής της εξουσίας. Οι λεγόμενοι “δελφίνοι” δεν διακρίνονταν ποτέ μεταξύ τους για διαφορετικές πολιτικές απόψεις, δεν προέρχονταν ποτέ από “πτέρυγες” που εκπροσωπούσαν ξεχωριστούς πολικούς-ιδεολογικούς προβληματισμούς.
Τη Νέα Δημοκρατία κυβέρνησαν πάντοτε άτομα με επιρροές σε ισχυρούς οικονομικούς κύκλους, κάποιες πολιτικές “οικογένειες” και ομάδες πολιτικών, που συγκροτούσαν ιδιότυπα “φέουδα”. Οι δυνάμεις αυτές ανανεώνονται εσωτερικά με την προώθηση τέκνων, αδελφών, εξαδέλφων, γαμπρών, ανιψιών, εγγονών, οικογενειακών φίλων και “έμπιστων” κομματικών. “Πολιτικά” όλοι κολυμπούν στα ίδια νερά, μη ασχολούμενοι δηλαδή με πολιτικο-ιδεολογικά ζητήματα. Τους αρκούν τα “έτοιμα” των (νεο)φιλελεύθερων οικονομικών συνταγών της Κομισιόν και οι πελατειακές τεχνικές της παράταξης.
Έτσι, οι εκάστοτε διεκδικητές της αρχηγίας αυτής, της νωθρής, αναχρονιστικής δεξιάς-που δεν έγινε ποτέ στ’ αλήθεια μια σύγχρονη ευρωπαϊκού τύπου κεντροδεξιά- δεν διαθέτουν ιδιαίτερα πολιτικά χαρακτηριστικά. Είναι μόνον ΠΡΟΣΩΠΑ, που επιθυμούν να νικήσουν και να υποτάξουν, αλλά πρόσωπα ,”φέουδα” και “οικογένειες” μέσα στο
κόμμα, καταλαμβάνοντας τη θέση του αρχηγού. Πάγιος στόχος, η καλύτερη δυνατή διεκδίκηση νομής της εξουσίας.
Από αυτό το παιχνίδι απουσιάζει πλήρως η παράγωγη πολιτικών ιδεών και σχεδίων μακράς πνοής. Για πολέμους αρχηγών πρόκειται και για τίποτε άλλο.
Γι’ αυτό και σήμερα αν αναζητήσει κάνεις από κάθε “δελφίνο” ΠΟΛΙΤΙΚΑ χαρακτηριστικά ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ από εκείνα των άλλων, δεν πρόκειται να βρει
ΚΑΝΕΝΑ. Μόνον τα πορτραίτα τους διαφέρουν. Όποιος κι’ αν θα ήταν λοιπόν αρχηγός της ΝΔ αύριο, το βέβαιο είναι, ότι αυτό το κόμμα θα συνεχίσει να κινείται σε πολιτικό κενό, όπως έμαθε να το κάνει, μετά το 1981.
