Kαλοστημένη απάτη ή ιστορία καθημερινής τρέλας στα όρια του νομιμοφανούς; Η υπόθεση με την Ferrari, που ξεσκέπασε η Διεύθυνση Επιχειρησιακού Σχεδιασμού Ελέγχων σε συνεργασία με τις φορολογικές αρχές έχει στοιχεία «λίγο από όλα».
Για την ακρίβεια μία εταιρεία που συστήθηκε στην Πρέβεζα τον Οκτώβριο του 2024 ανέφερε ως αντικείμενο στο καταστατικό της τη διαχείριση και εκμίσθωση ακινήτων. Τον Δεκέμβριο προχώρησε σε αύξηση κεφαλαίου και διεύρυνε το αντικείμενο της προσθέτοντας στο καταστατικό υπηρεσίες ενοικίασης επιβατηγών αυτοκινήτων χωρίς οδηγό. Και περίπου τότε δήλωσε πως έκανε εισαγωγή από την Γερμανία ένα πολυτελές αυτοκίνητο, μία Ferrari αξίας 256.303 ευρώ και κατέβαλλε τον αναλογούντα ΦΠΑ στο τελωνείο, ζητώντας αργότερα να της επιστραφεί. Σύνολο ΦΠΑ 61.000 ευρώ.
Το αίτημα όμως ενεργοποίησε τις υπηρεσίες ελέγχου και με εντολή της Διεύθυνσης Επιχειρησιακού Σχεδιασμού Ελέγχων, κλιμάκιο από την Εφορία της Πρέβεζας πήγε στις εγκαταστάσεις που είχε δηλώσει η επιχείρηση. Οι εφοριακοί δεν πίστευαν στα μάτια τους όταν αντίκρυσαν ένα μικρό γκαράζ, μόλις 10 τετραγωνικών, που είχε δηλωθεί ως έδρα.
Στο χώρο δεν υπήρχε καν σήμανση, που να παραπέμπει σε εταιρεία με υπηρεσίες εκμίσθωσης αυτοκινήτων. Ούτε όμως και η περιβόητη Ferrari που είχε αγοραστεί από την επιχείρηση. Oι εφοριακοί ξαναπήγαν για έλεγχο λίγους μήνες αργότερα αλλά η εικόνα δεν άλλαξε. Έτσι συνέταξαν έκθεση και απόρριψαν το αίτημα για επιστροφή του ΦΠΑ. Η επιχείρηση τότε προσέφυγε στη ΔΕΔ (Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών) χαρακτηρίζοντας μάλιστα απαράδεκτη την απόφαση της φορολογικής αρχής και υποστηρίζοντας ότι είχε όλα τα απαραίτητα δικαιολογητικά και η Ferrari είχε αγοραστεί για να εξυπηρετήσει την επιχειρηματική της δράση.
Η ΔΕΔ όμως απέρριψε την ένσταση αναφέροντας στο σκεπτικό της ότι το δικαίωμα στην επιστροφή ΦΠΑ δεν προκύπτει μόνο από τη δήλωση πρόθεσης της επιχείρησης και την καταστατική πρόβλεψη αλλά από την πραγματική χρήση των αγαθών για πράξεις που υπάγονται στον φόρο. Και σε περίπτωση αμφισβήτησης, το βάρος της απόδειξης βαραίνει τον φορολογούμενο. Στην περίπτωση της εταιρείας από την Πρέβεζα η ΔΕΔ έκρινε ότι δεν αποδείχθηκε ούτε η κατοχή, ούτε η χρήση του οχήματος για δραστηριότητα που εμπίπτει στη δράση της εταιρείας, ούτε ο τρόπος λειτουργίας της εταιρείας ως επιχείρησης ενοικίασης αυτοκινήτων. Και τελικά η Ferrari έμεινε … έξω από το κάδρο, αφού οι ελεγκτές δεν την είδαν ποτέ.
