Ρεπορτάζ: Ιωάννα Καβανόζη
Ο πρωθυπουργός μας ανακοίνωσε την αύξηση του κατώτατου μισθού ο οποίος θα ανέρχεται στα 713 ευρώ αντί των 663 ευρώ που ήταν. Για πολλούς όμως εργαζόμενους αυτή η αύξηση θα παραμείνει στα χαρτιά και όχι στις τσέπες τους. Ας δούμε όμως το αισιόδοξο σενάριο, το ότι ένας εργαζόμενος θα λαμβάνει αυτά τα χρήματα. Είναι άραγε αρκετή αυτή η αύξηση τη στιγμή που η τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος έχει ανεβεί στα ύψη,οι τιμές των βασικών αγαθών έχουν αυξηθεί από 30%-60% και η τιμή της βενζίνης χτύπησε κόκκινο. Φυσικά μέσα σε όλο αυτό μη ξεχνάμε το ότι το ποσοστό ανεργίας στη χώρα μας είναι αρκετά υψηλό σε σχέση με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες. Αυτή η αύξηση ήταν σαν να δίνουν παρηγοριά στον άρρωστο. Μας πέταξε δηλαδή λίγα ψίχουλα έτσι ώστε να μη ξεσηκωθεί ο κόσμος. Ο ίδιος άραγε θα μπορούσε να ζήσει μ ‘αυτά τα χρήματα; Φυσικά και όχι αφού τόσο κοστίζουν μόνο τα παπούτσια που φοράει. Όμως δεν τα σκέφτεται αυτά γιατί πολύ απλά δεν τον ενδιαφέρουν αφού με τον μισθό του μπορεί να αγοράζει οτιδήποτε θέλει από το σούπερ μάρκετ, δεν έχει απλήρωτο το ρεύμα του και ούτε αγχώνεται για το αν θα έχει να προσφέρει στα παιδιά του τα βασικά .
Όλα αυτά όμως απασχολούν τους περισσότερους από εμάς καθημερινά. Άραγε σκέφτηκε ποτέ ο κ. Μητσοτάκης πως νιώθουμε όλοι εμείς κάθε φορά που μας έρχεται ένας λογαριασμός ρεύματος; Δεν ξέρει τι είναι να έρχεται ο λογαριασμός και να φοβάσαι να τον ανοίξεις και όταν τον ανοίγεις να μουδιάζεις ολόκληρος αντικρίζοντας το ποσό πληρωμή. Αφού λοιπόν πιστεύει ότι τα 713 ευρώ είναι ένα αξιόλογο ποσό για να ζήσει κάποιος γιατί άραγε δεν δοκιμάζει να ζήσει κι αυτός με τον βασικό μισθό μήπως και τότε κατανοήσει τι τραβάει ο κόσμος που τον πίστεψε και τον ψήφισε. Κι αφού λοιπόν ο ίδιος του δεν ζει με αυτά τα λεφτά να μην απαιτεί εμείς να ζήσουμε έτσι. Δεν είμαστε άλλωστε ζητιάνοι δουλεύουμε πολύ παραπάνω από ότι ο πρωθυπουργός μας και παράγουμε έργο σε αντίθεση με αυτόν.
