Σε ατμόσφαιρα βαθιάς θλίψης αλλά και διάχυτης οργής τελέστηκε η κηδεία της 42χρονης Αμάλ Χαλίλ, δημοσιογράφου της εφημερίδας Al Akhbar, η οποία έχασε τη ζωή της το βράδυ της Τετάρτης 22/4, εν μέσω ισραηλινής αεροπορικής επιδρομής στον Λίβανο, την ώρα που βρισκόταν σε αποστολή.
Η κηδεία της Αμάλ Χαλίλ μέσα σε κλίμα μεγάλης οδύνης
Η σορός της εντοπίστηκε κάτω από τα συντρίμμια του σπιτιού όπου είχε βρει προσωρινό καταφύγιο. Από την πλευρά του, ο ισραηλινός στρατός περιορίστηκε να δηλώσει ότι «δεν στοχοποιεί δημοσιογράφους» και ότι το περιστατικό εξετάζεται.
Μια επαναλαμβανόμενη διατύπωση που, ωστόσο, δεν απαντά στο αυξανόμενο μοτίβο θανατηφόρων επιθέσεων κατά ανθρώπων του Τύπου από τις ισραηλινές δυνάμεις τόσο στον Λίβανο όσο και στη Γάζα κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης με την Χαμάς.
Η Αμάλ Χαλίλ, σύμφωνα με το εθνικό πρακτορείο ειδήσεων National News Agency, σκοτώθηκε εν ώρα καθήκοντος, προστιθέμενη σε μια μακάβρια λίστα: είναι η τέταρτη δημοσιογράφος που πέφτει νεκρή στον Λίβανο από ισραηλινά πλήγματα από τον Μάρτιο. Ένα στοιχείο που δύσκολα μπορεί να εκληφθεί ως σύμπτωση, όσο κι αν επιχειρείται να παρουσιαστεί ως «παράπλευρη απώλεια».
Η 42 ετών Λιβανέζα δημοσιογράφος Αμάλ Χαλίλ
Μαζί της βρισκόταν η φωτορεπόρτερ Ζεϊνάμπ Φαράζ, η οποία τραυματίστηκε σοβαρά. Οι δύο γυναίκες είχαν καταφύγει στην πόλη Τάιρι όταν το κτίριο που τις φιλοξενούσε χτυπήθηκε απευθείας. Οι λιβανέζικες αρχές αναφέρουν ότι προηγήθηκε καταδίωξη στην περιοχή: ισραηλινές δυνάμεις έπληξαν αρχικά όχημα και στη συνέχεια το σημείο όπου κατέφυγαν οι επιβαίνοντες. Το αποτέλεσμα ήταν να εγκλωβιστούν κάτω από τα ερείπια. Το Associated Press μετέδωσε ότι το σπίτι όπου βρισκόταν η δημοσιογράφος έγινε στόχος βομβαρδισμού.
Ήταν για ώρες εγκλωβισμένες ζητώντας από τον λιβανικό στρατό βοήθεια – Πυρά σε πλήρωμα του Ερυθρού Σταυρού που πήγε να τις βοηθήσει
Η υπόθεση αποκτά ακόμη πιο ζοφερή διάσταση από τις μαρτυρίες που θέλουν την Αμάλ Χαλίλ να παραμένει ζωντανή για ώρες, παγιδευμένη, έχοντας προλάβει να επικοινωνήσει με την οικογένειά της και με τις στρατιωτικές αρχές του Λιβάνου, ζητώντας βοήθεια.
Παρ’ όλα αυτά, οι διασώστες δεν κατάφεραν να προσεγγίσουν άμεσα το σημείο. Σύμφωνα με το National News Agency, συνεργεία του Ερυθρού Σταυρού δέχθηκαν πυρά κατά τη διάρκεια της επιχείρησης διάσωσης, με αποτέλεσμα καθυστερήσεις που αποδείχθηκαν μοιραίες. Όταν τελικά έφτασαν, ήταν ήδη αργά.
Συστηματική στοχοποίηση δημοσιογράφων από τον ισραηλινό στρατό
Ο πρωθυπουργός του Λιβάνου, Ναουάφ Σαλάμ, μίλησε ανοιχτά για «συστηματική στοχοποίηση δημοσιογράφων» και χαρακτήρισε τόσο την επίθεση όσο και την παρεμπόδιση των διασωστικών συνεργείων ως εγκλήματα πολέμου.
Απέναντι σε αυτά, ο ισραηλινός στρατός επανέλαβε ότι δεν στοχεύει δημοσιογράφους, υποστηρίζοντας πως τα πλήγματα κατευθύνονταν εναντίον απειλών και κάνοντας λόγο για παρουσία ενόπλων της Χεζμπολάχ στην περιοχή.
Ωστόσο, τέτοιες γενικόλογες αναφορές δεν επαρκούν για να εξηγήσουν γιατί άνθρωποι με σαφή δημοσιογραφική ιδιότητα η οποία φαίνεται από τον εξοπλισμό που φορούν όταν βρίσκονται σε αποστολή, καταλήγουν νεκροί.
Όταν οι ίδιες δικαιολογίες επαναλαμβάνονται μετά από κάθε πλήγμα, η αξιοπιστία τους διαβρώνεται και ενισχύεται η υποψία ότι η «μη στοχοποίηση» αποτελεί περισσότερο ρητορική ασπίδα παρά πραγματική επιχειρησιακή αρχή.
Το περιστατικό σημειώθηκε ενώ ισχύει η εύθραυστη εκεχειρία μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου, με διεθνείς οργανισμούς όπως ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών και η Committee to Protect Journalists να ζητούν ανεξάρτητη έρευνα.
Το αίτημα αυτό δεν αφορά μόνο την απόδοση ευθυνών για ένα μεμονωμένο περιστατικό, αλλά τη διαλεύκανση ενός ευρύτερου μοτίβου επιθέσεων που θέτει υπό αμφισβήτηση την ασφάλεια των δημοσιογράφων σε εμπόλεμες ζώνες.
Φίλοι και συνάδελφοι της Αμάλ Χαλίλ τη θυμούνται ως έναν άνθρωπο με βαθιά ενσυναίσθηση και αφοσίωση στη δουλειά της. «Ήταν γεμάτη καλοσύνη, αγαπούσε τους ανθρώπους και τα ζώα», ανέφερε στενός της φίλος. Μια γυναίκα που δεν έπαψε να καταγράφει την πραγματικότητα, μέχρι που η ίδια έγινε μέρος της.
Μαρία Καρχιλάκη: «Μου είχε πει ότι δεν απέκλειε να είναι η επόμενη»
Ιδιαίτερα συγκλονιστική ήταν και η ανάρτηση της γνωστής Ελληνίδας δημοσιογράφου Μαρίας Καρχιλάκη, η οποία βρισκόταν στον Λίβανο τις τελευταίες εβδομάδες: «Μου είχε πει ότι δεν απέκλειε να είναι η επόμενη. Είναι», έγραψε, για να προσθέσει με νόημα πως «σε κανέναν πόλεμο, πιο πολύ απ’ ό,τι σ’ αυτόν εδώ, δεν είδα τη γραμμή ανάμεσα σ’ αυτόν που καταγράφει και σ’ αυτόν που γίνεται στόχος να έχει σχεδόν εξαφανιστεί».
Ολόκληρη η ανάρτηση της Μαρίας Καρχιλάκη:
«Φεύγω με βαριά καρδιά απ’ τη Βηρυτό. Στην Τύρο, πριν από δυο βδομάδες, σε μια διαδήλωση στη μνήμη τριών Λιβανέζων συναδέλφων που τους σκότωσε το Ισραήλ η Αμάλ Χαλίλ, συνάδελφος κι εκείνη, μου είχε πει ότι δεν απέκλειε να είναι η επόμενη. Είναι. Τη σκότωσαν χθες στον νότιο Λίβανο. Την είχα μπροστά μου, τώρα έχω μόνο το βίντεο.
Ίσως σε κανέναν πόλεμο, πιο πολύ απ’ ό,τι σ’ αυτόν εδώ, δεν είδα τη γραμμή ανάμεσα σ’ αυτόν που καταγράφει και σ’ αυτόν που γίνεται στόχος να έχει σχεδόν εξαφανιστεί.»
Συνολικά, εννέα δημοσιογράφοι έχουν σκοτωθεί στις πρόσφατες συγκρούσεις στον Λίβανο, ένας αριθμός που δεν μπορεί πλέον να περάσει ως απλή στατιστική, αλλά απαιτεί απαντήσεις, λογοδοσία και, κυρίως, το αυτονόητο: την προστασία όσων καταγράφουν τον πόλεμο, αντί να γίνονται θύματά του.
