Ο Αχιλλέας Μαδράς ήταν ηθοποιός και σκηνοθέτης
που γεννήθηκε το 1875 κι έφυγε από τη ζωή το 1972,
αφήνοντας μία ιδιαίτερη παρακαταθήκη στην ημεδαπή «Καθομιλουμένη»,
καθώς -όντας στομφώδης στον τρόπο ομιλίας του και επιρρεπής σε λεκτικές παραδρομές-
είχε εμπνεύσει τούς συναδέλφους του σε αναγραμματισμό τού επωνύμου του.
Έτσι, από το επίθετο «Μαδράς» προέκυψε η διακωμωδητική αντιστροφή «Σαρδάμ».
Ο Προφορικός Λόγος και το Σαρδάμ είναι αρρήκτως συνδεδεμένες έννοιες,
το… «γλώσσεμα τής μπέρδας» είναι το μόνιμο άγχος για τούς απανταχού ομιλητές,
ο ύπουλος εχθρός καιροφυλακτεί διαρκώς,
εμφανίζεται απρόσκλητος ακόμη και στις πιο ακατάλληλες στιγμές,
υπονομεύει τη σοβαρότητα των δελτίων ειδήσεων και των ενημερωτικών εκπομπών,
διασπά την προσοχή των τηλεθεατών/ακροατών από την Είδηση.
Εκεί δε, που επιτείνεται η Αμηχανία, είναι όταν το Σαρδάμ έχει σεξιστικό περιεχόμενο.
Τι να σημαίνουν άραγε αυτά τα εκφραστικά ολισθήματα;
Πρόκειται για απλές συμπτώσεις
ή μήπως είναι αποκυήματα καταπίεσης και «Εκδίκηση τού Υποσυνείδητου»;
Πρόκειται για τυχαία συμβάντα
ή μήπως ανακαλούνται οι έννοιες-ταμπού μόλις βρεθεί πρόσφορο έδαφος
μέσω παρεμφερών λέξεων που νομιμοποιούν την «Αποκαθήλωση τού “Comme Il Faut”»;
Το βέβαιο είναι ότι η καθεστωτική -και συχνά, στείρα- «Θεσμικότητα τού Λόγου»
(η οποία κορυφώνεται στη θρησκόπληκτη «Δαιμονοποίηση τού Σώματος»
και στη «Ναρκοθέτηση των Ερωτογενών Ζωνών»),
παραβιάζεται αδιαλείπτως στους προσωπικούς κώδικες επικοινωνίας,
οπότε καθίσταται δύσκολο να αποτιναχθεί αυτή η απελευθερωτική ροπή
όταν οι «παραβάτες» μεταφέρονται από την Ιδιωτικότητα στη «Δημόσια Σφαίρα».
Έτσι προκύπτουν άβολες καταστάσεις που συνάμα παράγουν μειδιάματα και γέλωτες,
έτσι το Σαρδάμ έρχεται να συνθλίψει τις απαγορεύσεις
και να επιδαψιλεύσει a priori αθωότητα στα σεξιστικά ξεστομίσματα.
Ως εκ τούτων,
σάς παραθέτω τα απανωτά πρόσφατα «happenings» στο ακόλουθο βίντεο,
όπου μαντεύετε ήδη τι πρόκειται να ακούσετε
από τη ρεπόρτερ τής «Ε.Ρ.Τ.» που -αναμασώντας την είδηση από το κινητό της-
επεχείρησε να αναφερθεί σε «σπρέϊ πιπεριού»,
από τον ρεπόρτερ τής «Ε.Ρ.Τ.» που -αναμασώντας την είδηση από μία κόλλα χαρτί-
επεχείρησε να αναφερθεί σε «αεροσκάφη μονής κατεύθυνσης»
και από τον Άκη Παυλόπουλο που -αναμασώντας τη… ρητορική δεινότητά του-
επεχείρησε να αναφερθεί στον «Περσικό Κόλπο»
(κι ο «κόλπος» έχει σεξιστική σημασία,
όμως υπάρχει και η… αφαιρετική διασκευή του).
Μ’ αυτά και μ’ αυτά,
σάς χαιρετώ με γριφώδη/σαρδαμίζουσα ευχή που θυμίζει τον αείμνηστο Ντίνο Χριστιανόπουλο
και την προβοκατόρικη/αθυρόστομη σκωπτικότητα του,
που επεδείκνυε προς τα κυρίαρχα κόμπλεξ
-κάθε φορά που εμφανιζόταν σε τηλεοπτικές εκπομπές-
για να έπληττε το «Καθεστώς τού Πουριτανισμού» εκ των έσω..:
Κα_λή σας απόλαυση…
μ.Γ.
