Οι Αλήτες είναι Ποιητές, Ρε!

Οι Αλήτες είναι Ποιητές, Ρε!

Προσωπικό Αφιέρωμα στην «Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης»
 

Γράφει ο Γιώργος Μιχάλακας

 

Σήμερα γιορτάζουμε την «Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης».

Σήμερα γιορτάζουμε όλοι εμείς που είμαστε Αλήτες!

 

Είμαι Υπερήφανος

για το γεγονός ότι η δημοσιογραφική υπογραφή μου

συνοδεύεται εδώ και πολλά χρόνια από τον αυτοπροσδιορισμό

«Αλήτης -αλλά όχι ρουφιάνος- Δημοσιογράφος»!

 

Ο «Αλήτης»

είναι από τις πλέον συκοφαντημένες έννοιες τής Ελληνικής Γλώσσας,

καθώς η αρχική του σημασία, η Καθαρόαιμη, ήταν «Περιπλανώμενος».

Δεν γίνεται ο Ποιητής να μην είναι περιπλανώμενος,

δεν γίνεται να μην είναι περιπλανώμενος

κάθε άνθρωπος που θέλει να θεωρείται «Καλλιτέχνης»,

δεν γίνεται να μην είναι περιπλανώμενος ο Δημοσιογράφος.

Η Περιπλάνηση είναι η Ανάγκη να ανακαλύπτεις την Αλήθεια,  

όπου κι αν βρίσκεται, όσο ρεαλιστική ή τρελή κι αν είναι.

 

Η Ποίηση είναι Απαράγγελτη.

Η Ποίηση είναι Απρόσκλητη.

Έρχεται να σε βρει με όποια μορφή δύνασαι να φανταστείς

ή δεν δύνασαι καν να φανταστείς.

Αρκεί ένα πλάσμα, ένα καιρικό φαινόμενο, μία κατάσταση, ένα συναίσθημα,

για να γεννήσεις Ποίηση.

Η Ποίηση είναι μία μοναξιά γεμάτη Σύμπαν!

...

 

Σήμερα νοιώθω ότι γιορτάζω, σήμερα γιορτάζω. 

Επέλεξα, λοιπόν, να δημοσιεύσω, 

κάποιες στιγμές που αγαπώ από την εκ’ γενετής σχέση μου με την Ποίηση·

κατ’ αρχάς,

τρεις από τούς πλέον αγαπημένους μου στίχους μου,

στη συνέχεια,

ένα ραδιοφωνικό απόσπασμα

από μία εκπομπή που είχα πριν από μερικά χρόνια αφιερώσει στην Ποίηση,

αμέσως μετά,

ένα πολύ μικρό ερωτικό διήγημα που ενώνει την Πεζογραφία με την Ποίηση,

και τέλος,

το αγαπημένο μου τραγούδι και τον στίχο που έχω εμπνευστεί για χάρη του!

 

Βάλτε ένα ποτάκι,

και εγώ βάζω τις Λέξεις και το Τραγούδι.

Φύγαμε...

...

 

ΣΤΙΧΟΙ

Ήμασταν εξαιρετικοί θνητοί,

μέχρι που ο Έρωτας μάς έκανε κοινούς αθάνατους.

 

Αγαπημένες κι Αναγάπητες Συμπτώσεις,

όλες μαζί σε μια ζωή,

άμοιροι άνθρωποι μοιράζονται σε δόσεις,

τι σύμπτωση· είναι όλοι τους... Εσύ!

 

Έλα να σε μάθω να είσαι Παιδί!

Να βλέπεις σε κάθε «Υ(ψιλον)» μία σφεντόνα,

σε κάθε «Ο(μικρον)» έναν ήλιο,

σε κάθε «Χ(ι)» μία πρόκληση και όχι μια διαγραφή.

 

ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ

(αφιερωμένο στους Άστεγους, τούς Ποιητικότερους των Ποιητών τής Ζωής)



ΕΡΩΤΙΚΟ ΔΙΗΓΗΜΑ
Πάνε χρόνια από τότε που μία σύγχρονη Θεά με έκανε να συνειδητοποιήσω
ότι οι καλοκαιρινοί έρωτες στοιχειώνουν τούς χειμώνες μας.
Πάνε χρόνια...

Έκανα τις διακοπές μου στις Σπέτσες,

εγώ, ένας αλήτης, μαζί με τούς άλλους αλήτες, τα φιλαράκια μου.

Στις παραλίες μέχρι τη δύση τού ηλίου,

μετά,

ένα «ανάλατο» μπάνιο στο δωμάτιο

για να φύγει το άλας τής Μάνας Θάλασσας,

και πάλι έξω μέχρι τα χαράματα·

σ’ αυτό το ατέρμονο κυνηγητό που εξαπολύει η Νιότη στον Έρωτα

και κυρίως σε οτιδήποτε τον εικάζει.

 

Σ’ αυτήν την «Ψευδαίσθηση τής Αιωνιότητας»,

μία νύχτα έμελλε να είναι τόσο διαφορετική από τις άλλες.

Μ’ επλησίασε Εκείνη, σ’ ένα κλαμπ όπου διασκεδάζαμε με τα παιδιά.

Η Γυναίκα είναι που επιλέγει πάντα,

αλλά η συγκεκριμένη γυναίκα δεν τηρούσε το Πρόσχημα,

δεν επερίμενε να την κυνηγήσω εγώ.

Οι Θεές δεν χρειάζονται Προσχήματα!

 

Ήρθε στο πλάϊ μου χωρίς να την έχω αντιληφθεί

και με άγγιξε απαλά στο χέρι.

Τρυφερά.

Σαν κάποια που να με ήξερε χρόνια·

τα χρόνια τής ψευδαίσθησής μου περί Αιωνιότητας

ήταν διοχετευμένα όλα τους σ’ εκείνο το άγγιγμα.

 

Γύρισα και την κοίταξα. Ήταν η Προσωποποίηση τής Σαγήνης.

«Εδώ έχει ήχους που δεν μάς αξίζουν...», μού είπε.

«Πάρε με από ’δώ και πήγαινέ μας όπου θέλεις...».

 

Είπα στους φίλους μου ότι θα γύριζα σε λίγο και βγήκα μαζί της από το κλαμπ.

Κρατιόμασταν ήδη χέρι-χέρι λες κι ήμασταν ζευγάρι. Φιληθήκαμε.

«Θα είμαστε μόνο γι’ αυτήν τη νύχτα μαζί...»,

άκουσα τη φωνή της να παίρνει τη μορφή μελωδικής απειλής.

Τι παράξενο, ένοιωσα αυτομάτως ένα κενό·

η Εξαίρεση δημιουργεί κενό πολύ προτού φύγει·

για την ακρίβεια, από την στιγμή που εμφανίζεται.

 

Πήγαμε στο δωμάτιό μου·

«Ποσειδώνιον» ονομαζόταν το ξενοδοχείο

κι εγώ αισθανόμουν να μού διαπερνάει το «είναι»

μία τρίαινα με τη μορφή γυναίκας.

 

Μού δόθηκε η Θεά με όλη τη γενναιοδωρία τής Φύσης της

και τού Μεταφυσικού της.

Και μετά έφυγε δίνοντάς μου ένα φιλί και ένα χάδι στο πρόσωπο.

«Αντίο, Αγάπη Μου...», εψιθύρισε,

και έμεινα να αναρωτιέμαι γιατί είχε επιλέξει εμένα.

Δυσβάσταχτο το βάρος τής απώλειας,

διότι δεν ήξερα τι είδους «γιατί;» δικαιούμουν να εκφράσω.

 

Από τότε, κάθε χρόνο,

διαλέγω μία βροχερή χειμωνιάτικη μέρα και έρχομαι στις Σπέτσες,

στο ίδιο ξενοδοχείο, στο ίδιο δωμάτιο,

απλά για να την σκεφτώ.

Όλες οι θάλασσες τού κόσμου ήταν εκείνο το Φιλί της, εκείνα τα φιλιά της.

Η Βροχή είναι μια Θάλασσα εξ’ Ουρανού,

οι λέξεις που μού έρχονται στο μυαλό γίνονται αμέσως στίχοι,

η Ποίηση είναι μία μοναξιά γεμάτη Σύμπαν!

 

Όλο το βράδυ θα το περάσω σε τούτο το δωμάτιο,

όπου έζησε για μια νύχτα η Θεά Μου.

Και αύριο θα φύγω από το νησί,

όπως φεύγω κάθε χρόνο από τότε,

έτσι, ως απομίμηση τής φυγής της.

Ένας σταλακτίτης τής υγρής της ανάσας έμεινα να είμαι.

Ο Έρωτας μετατρέπει τούς ανθρώπους σε Σταλακτίτες τού Σύμπαντος.

 

Και το μόνο που εύχομαι,

ακόμη κι αν όντως δεν ξαναδώ ποτέ τη Θεά Μου

-και ίσως κιόλας να μην πρέπει να συμβεί αυτό-

είναι να έρχεται κι εκείνη χωρίς να το ξέρω,

κάποιαν άλλη βροχερή χειμωνιάτικη μέρα,

σε τούτο το δωμάτιο.

Με τις ίδιες σκέψεις που κάνω κι εγώ.

Με την ίδια αίσθηση κενού που ταλανίζει και μένα.

 

Ναι, ελπίζω και οι Θεές να νοιώθουν κενό μπροστά στην Απουσία. Το ελπίζω.

Είναι κι αυτή η φευγαλέα σκιά μελαγχολίας που είχα δει στα μάτια της,

όταν επρόλαβα να τής ψελλίσω μία φράση την στιγμή που έφευγε για πάντα:

«Ήμασταν εξαιρετικοί θνητοί,

μέχρι που ο Έρωτας μάς έκανε κοινούς αθάνατους...»!

 

ΤΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Η Ζωή και η Ψυχή μιλούν μέσα από τραγούδια.

Η Ποίηση είναι μία μοναξιά γεμάτη Σύμπαν.

Η Μοναξιά είναι η δύναμη να κοιτάς κατάματα τα κομμάτια σου.

Το Αγαπημένο Μου Τραγούδι,

αυτό που γεννήθηκε για να συναντήσει τον Προ-Ορισμό Μου,

είναι το «Μοναξιά Μου Όλα» των «Πυξ-Λαξ».

Το Αγαπώ, το Λατρεύω, είναι ο Κόσμος Μου που υπερβαίνει τον Κόσμο!

 

Πάμε να ακούσουμε το «Μοναξιά Μου Όλα»

και να χαιρετηθούμε με τον στίχο που έχω γράψει για χάρη του·

διότι,

Ποίηση είναι ΚΑΙ να εμπνέεσαι στίχους

για τα τραγούδια που σού δίνουν ζωή με τούς στίχους τους!


Όλοι κρύβουμε μέσα μας έναν Προμηθέα.
Τον Προμηθέα που κλέβει τη Φωτιά απ’ τούς Θεούς,
για να τη σηκώσει ψηλά σε μια συναυλία.
Μοναξιά Μου Όλα...

Γιώργος Μιχάλακας

Αλήτης -αλλά όχι ρουφιάνος- Δημοσιογράφος

ΠΟΙΗΤΗΣ

Τελευταία ενημέρωση: Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2019, 23:17