Αθλητική στήλη,
αποκλειστικά για χουλιγκάνους, λοβοτομημένους και κάφρους
*** Χουλιγκάνοι, Λοβοτομημένοι και Κάφροι όλων των ομάδων,
όλων των κομμάτων
και όλων των θρησκειών,
σάς χαιρετώ…
*** Ήταν 26 Μαΐου 2024 όταν ολοκληρώθηκε το «ΘΑΥΜΑ ΘΑΥΜΑΤΩΝ»
που ουδείς φανταζόταν στο ξεκίνημα τής σεζόν·
ο Παναθηναϊκός είχε αποφύγει λόγω συγκυριών
την ιστορική ντροπή να έβγαινε τελευταίος στην προηγούμενη «Ευρωλίγκα»,
ο ερχομός τού Κώστα Σλούκα στις 8 Ιουλίου τού 2023
ήταν μία παρακαταθήκη ώστε να μην επαναλαμβανόταν το όνειδος,
ωστόσο δεν υπήρχαν τα εχέγγυα που θα πυροδοτούσαν ακόμη και τις άσβεστες φαντασίες.
Στο διήμερο 5 και 6 Οκτωβρίου 2023 ξεκινάει η αγωνιστική σεζόν,
ο Παναθηναϊκός -οποία σύμπτωσις- υποδέχεται στην πρεμιέρα τον Ολυμπιακό,
οι πρότερες συντριβές αντικαθίστανται από τιμητική ήττα στην παράταση
(κανονικός αγώνας 74-74, τελικό σκορ 78-88, στις 6/10),
ο Κέντρικ Ναν καταφθάνει στις 31 Οκτωβρίου,
οι επόμενοι μήνες έχουν συγκλονιστικές διακυμάνσεις,
ο Π.Α.Ο. χάνει το πλεονέκτημα έδρας στη σειρά με τη Μακάμπι,
αλλά εν τέλει το ανακτά και φτάνει να κατακτά το τρόπαιο.
Ο Άναξ ανακτά και κατακτά, η Άνασσα μέχρι χωρίς ανάσα, 0 Βασιλιάς νικά τη Βασίλισσα.
Το Βερολίνο -μετά κι από την 5η «Κούπα» τού 2009- ανάγεται σε «Επίνειο τής Αθήνας».
Ο Μπασκετικός Πλανήτης υποκλίνεται στον Παναθηναϊκό!
*** Υπάρχουν στιγμές στη Ζωή, που στιγματίζουν τη ζωή σου.
Υπάρχουν στιγμές που αφήνουν ανεξίτηλο στίγμα μέσα σου,
που γίνονται η νομοτέλειά σου, η καταφυγή σου, η αισιοδοξία σου,
ακόμη-ακόμη και η ελαφρότητά σου, η αιθεροβασία σου.
Υπάρχουν στιγμές που εκκωφαντικώς σού λένε «Αξίζεις…»
και εξακολουθούν να αντιλαλούν στην ψυχή σου ανεξάρτητα από τις μεταβολές τής αξίας σου.
Πώς να αποτοξινωθείς από το ηδονο-ναρκωτικό γεγονός
ότι «Η Βίβλος των Στιγμών» σε έχει απαθανατίσει με χρυσά γράμματα,
πώς να απαγκιστρωθείς από τις στιγμές
που σού βροντοφωνάζουν ότι είσαι ο βιβλικός «Μεγάλος Ψαράς»,
ότι εσύ (θα) είσαι εσαεί το «Μεγάλο ψάρι (που) τρώει το μικρό».
Δεν γίνεται. Όσο και να θέλεις, όσο και να προσπαθείς, δεν γίνεται.
…
Από τις 26 Μαΐου 2024, ο Παναθηναϊκός ζει σε λούπα την 26η Μαΐου 2024.
Από τις 26 Μαΐου 2024, ο Παναθηναϊκός ζει τη «Λούπα τού Θαύματος».
Ποιος να σού πει τι;
Όταν έχεις πετύχει το «ΘΑΥΜΑ ΘΑΥΜΑΤΩΝ»,
βιώνεις πια τα πράγματα λες κι είναι μινιατούρες.
*** Στην ταινία «Αλλοίμονο στους Νέους»,
ο αείμνηστος -και φανατικός Παναθηναϊκός- Δημήτρης Χορν
γίνεται η ελληνική κινηματογραφική εκδοχή τού Φάουστ,
δίνει στον Μεφιστοφελή τα πλούτη του με αντάλλαγμα να ξαναγίνει 25 ετών
και διατυμπανίζει συνεχώς τη φράση «Εγώ είμαι Νέος.».
Ε…, κατ’ αντιστοιχίαν,
ο Παναθηναϊκός διατυμπανίζει από τις 26 Μαΐου 2024 τη φράση
«Εγώ είμαι Πρωταθλητής Ευρώπης.».
Όμως, όπως κι ο Χορν στην ταινία,
μετά τον δικαιολογημένο ενθουσιασμό που αρχικώς επιφέρει η ευμενής «Χρονομηχανή»,
ο Παναθηναϊκός καλείται να αντιμετωπίσει τη διακυμαινόμενη πραγματικότητα.
Ο «Ανδρέας» επέστρεψε μεν στα νεάτα του,
όμως τα χρήματα που πήρε από τον Διάβολο για την επαναρχή του
εξαντλούνται γρήγορα στις διθυραμβικές εκδηλώσεις αγάπης προς τη «Ρίτα»,
ο άσπονδος φίλος «Αγησίλαος» είναι αποφασισμένος να κατακτήσει την καλλονή
χρησιμοποιωντας τη συμβιβαστική και ρεαλιστική μέθοδο τού «Χράτσα-Χρούτσα»,
το «Εγώ είμαι Νέος.» χάνει τη ζωντάνια του,
το «Εγώ είμαι Πρωταθλητής Ευρώπης.» χάνει τη ζωντάνια του,
ο «“Αγησίλαος”-Ολυμπιακός» εποφθαλμιά τη «“Ρίτα”-Ευρωλίγκα»
και θέλει -χρησιμοποιώντας τα δικά του όπλα- να την κάνει δική του.
Εν τέλει, ο Ήρωας λυτρώνεται με τον πλέον γλυκόπικρο τρόπο,
καθώς όλα συνέβησαν στο αποκοίμισμά του·
από τη μία, η Λύτρωση ότι όλα ήταν ένα όνειρο,
από την άλλη, η Οδύνη ότι όλα ήταν ένα όνειρο.
Φαντάσου τι γίνεται, λοιπόν, όταν το Θαύμα δεν υπήρξε απλώς «Όνειρο»!
*** Ο Παναθηναϊκός έχει στις 2 Ιανουαρίου την τεράστια ευκαιρία
να τελειώσει -ή έστω, να στείλει στα πρόθυρα τού φετινού «Τετέλεσται»- τον Ολυμπιακό
και συνάμα να ρίξει φινάλε στο ντροπιαστικό σερί των εννέα συνεχόμενων ηττών
που μετράει στις ευρωπαϊκές αναμετρήσεις με τον μισητό αντίπαλό του.
Κι όμως,
τα πανίσχυρα κίνητρα καταρρέουν άμα τω ξεκινήματι τού αγώνα στο κατάμεστο «Ο.Α.Κ.Α.»,
αφού στα 04:38 πριν από το τέλος τής πρώτης περιόδου
οι υπερσύγχρονοι ηλεκτρονικοί πίνακες τού σταδίου
μοιάζουν να έχουν δεχθεί επίθεση από «γαυρόφρονες hackers» και το σκορ γράφει «5-22».
Ποιος είναι ο «Εγώ είμαι Νέος.» και ποιος ο «Χράτσα-Χρούτσα»;
Αφού σάς προαναγγείλω ότι στις αρχές τής επόμενης εβδομάδας
θα αναρτήσω μία διλογία άρθρων με τίτλους
«Κάτω τα χέρια από τον Αταμάν» και «Τα τεράστια λάθη τού τεράστιου Εργκίν Αταμάν»
(άρθρα που είναι ήδη συγγεγραμμένα στη σκέψη μου
και ουδόλως θα επηρεαστούν από τα αποτελέσματα των επερχόμενων αναμετρήσεων
Παναθηναϊκός-Αρμάνι, Φενέρμπαχτσε-Ολυμπιακός,
Παναθηναϊκός-Βίρτους Μπολόνια, Ολυμπιακός-Μπάγερν),
συνεχίζω την ανάπτυξη τής συλλογιστικής τού παρόντος πονήματός μου…
Αντί ο Παναθηναϊκός να βγει στο γήπεδο και να γυαλίζει το μάτι του,
αντί ο Παναθηναϊκός να βγει στο γήπεδο και να μασάει σίδερα,
αντί ο Παναθηναϊκός να μεταφέρει στον Ολυμπιακό το μήνυμα ότι «Είστε χαμένοι από χέρι.»,
βρέθηκε να χάνει με σκορ 5-22 μετά από μόλις 5 λεπτά και 22 δευτερόλεπτα
(εκπληκτική αριθμητική σημειολογία).
Γιατί;
Διότι είναι ψυχολογικώς δομημένος και γαλουχημένος εκ τού θαύματός του,
να κυνηγάει και να αντιμετωπίζει τον εκάστοτε αντίπαλο ως (εύκολο) θήραμα.
Και ναι, αυτή η ομάδα -ανεξάρτητα από τα εντοπισμένα κενά στο ρόστερ της-
είναι ικανή να νικήσει κάθε αντίπαλο στην Ευρώπη και να πετύχει τις μυθικότερες ανατροπές,
όμως έχει αναπτύξει τη στρεβλή και αίολη πεποίθηση
ότι «Κάθε ημέρα μου, είναι “Ημέρα Θαύματος”.».
Ο Παναθηναϊκός επανήλθε -mutatis mutandis- με χαρακτηριστική ευκολία στον αγώνα,
επέρασε μπροστά στο σκορ και μετά έχασε ξανά τη λάμψη του.
Άραγε τρέφεται από τις ήττες και από τα κάθε λογής ντεζαβαντάζ;
Άραγε αδυνατεί πια να απολαύσει νίκες που δεν έχουν την «Αδρεναλίνη τού Θαύματος»;
Άραγε ξεμένει από δυνάμεις,
ακριβώς επειδή σνομπάρει τη σκέψη ότι στο Κυνήγι
δεν κουράζεται μόνον ο Κυνηγούμενος αλλά κι ο Κυνηγός;
Όπως και να ’χει,
αντί ο Παναθηναϊκός να πάρει το ματς
και να βυθίσει τον Ολυμπιακό στη συνεπαγωγική εσωστρέφεια
(έστω και με το -υπό εκκρεμότητα λόγω τής πλημμυρικής αναβολής- ματς με τη Φενέρμπαχτσε,
ο Ολυμπιακός θα υπολειπόταν κατά τρεις νίκες
και θα βρισκόταν με το ζόρι εντός των θέσεων που οδηγούν στα ψυχοφθόρα «play-in»),
επέδειξε ασυγχώρητη τρυφηλότητα και ουχί την επιβεβλημένη «Τριφυλλότητα»,
υπονομεύοντας τα έως τώρα κεκτημένα του στη διοργάνωση.
Αναμφιβόλως έχει βγάλει δύσκολο πρόγραμμα,
αναμφιβόλως η συγκατοίκηση με Φενέρμπαχτσε-Μονακό-Μπαρτσελόνα στην 3η θέση
και η διαφορά μίας νίκης από τις πρωτοπόρες Βαλένθια και Χάποελ Τελ Αβίβ
κάθε άλλο παρά συνιστούν συνθήκη αποτυχίας,
όμως αυτό δεν σημαίνει ότι οι τεράστιες ευκαιρίες πρέπει να πετιούνται στα σκουπίδια.
Ο Ολυμπιακός, από την άλλη, επέτυχε μία πολυπτύχως κομβική νίκη,
εξαλείφοντας εν μία νυκτί -έστω προσωρινώς- τη βαθμολογική απόγνωση
και στρογγυλοποιώντας ταυτοχρόνως το επιβλητικό σερί του.
Πανηγυρίζει το λιμάνι για το «10-0»,
πανηγυρίζει για το «82-87»,
πανηγυρίζει με μεταμεσονύχτιες υποδοχές στην αποστολή,
πανηγυρίζει για τον Μόντε Μόρις,
πανηγυρίζει για τον Ταϊρίκ Τζόουνς.
Δικαιολογημένα μεν όλα αυτά τα πανηγύρια,
όμως είναι πασίδηλη η εκπεμπόμενη υπερβολή
που προδίδει τον φόβο (και) για ενδεχόμενη φετινή αποτυχία.
Η νίκη επί τού Παναθηναϊκού έχει ιδιαίτερη σημασία,
όμως δύναται να λειτουργήσει ως ευφημιστικός «παραμορφωτικός καθρέφτης»
που θα συστήνει τη «Νευρική Ανορεξία» ως «Παχυσαρκία».
Ο Ολυμπιακός έχει πολύ δύσκολο πρόγραμμα μπροστά του,
οι εντός έδρας ήττες από τις Βαλένθια και Μονακό
καθιστούν σχεδόν απίθανη την πραγμάτωση των βλέψεων για θέση στην πρώτη 4άδα
(και για το συνεπαγωγικό πλεονέκτημα στα «play-offs»),
ενώ προκαλεί μειδιάματα η κορυβαντιώδης εκστρατεία προπαγάνδας
που προμοτάρει τον Μόντε Μόρις σα να είναι ο διάδοχος τού Στεφ Κάρι
και τον Ταϊρίκ Τζόουνς σα να είναι ο διάδοχος τού Νίκολα Γιόκιτς.
Εάν δε, έρθει απόψε η ιδιαιτέρως πιθανή ήττα από τη Φενέρμπαχτσε,
συνδυασμένη με την ιδιαιτέρως πιθανή νίκη τού Παναθηναϊκού επί τής Αρμάνι,
άπαντες δυνάμεθα να φανταστούμε ότι θα έχουμε ακόμα μία ιλιγγιώδη καμπύλωση
στο εγωκεντρικό «roller-coaster» που έχουν δημιουργήσει οι «Αιώνιοι»,
όντες υποκείμενοι στον ψευδαισθητικό βαυκαλισμό ότι «Παίζουμε μόνοι μας.».
Οι «Αιώνιοι» έχουν μπερδέψει τη «Euroleague» με το ελληνικό πρωτάθλημα
και δεν λένε να ξυπνήσουν παρά τις ηχηρές χαστούκες που έφαγαν πέρυσι
από τη Φενέρμπαχτσε κι από τη Μονακό στο Άμπου Ντάμπι.
Επιμύθιο:
Οι πιο μεγάλες αλήθειες που κρύβει η «Ευρωλίγκα»,
αποκωδικοποιούνται αν αναλύσουμε με καθαρή ματιά τα «ματσαρίσματα» των ομάδων,
καθώς εξάγονται χρήσιμα συμπεράσματα που σημειολογούν στις «χημείες»
και ενίοτε προφητεύουν καταστάσεις που δεν αναγιγνώσκονται
μέσα από αποστειρωμένες προπονητικές/παικτικές/ροστερικές αναλύσεις.
Θέλετε και χαρακτηριστικά παραδείγματα; Αμέσως…
Ο Παναθηναϊκός τού Αταμάν δεν ματσάρει καλά με τον Ολυμπιακό τού Μπαρτζώκα
(εξ ου και αν είχαν τεθεί αντιμέτωποι στο Βερολίνο,
οι πιθανότητες -το τονίζω: οι πιθανότητες- θα ήταν εις βάρος του).
Ο Παναθηναϊκός τού Αταμάν ματσάρει καλά με τη Ρεάλ
και μάλιστα ανεξαρτήτως προπονητή της,
αφού εδώ και χρόνια είναι απολύτως συγκεκριμένη η «Σχολή» της
(εξ ου και η ισπανική ομάδα έχασε τον τελικό στο Βερολίνο
με την αδιανόητη επί μέρους διαφορά των 29 πόντων·
από το 42-28 υπέρ της, στο τελικό 80-95).
Ο Ολυμπιακός τού Μπαρτζώκα δεν ματσάρει καλά με τη Ρεάλ
(εξ ου και η διηνεκώς ανεπούλωτη πλήγη με την ήττα στον τελικό τού Κάουνας,
όπως κι η πανεύκολη ήττα στον ημιτελικό τού Βερολίνου).
Ο Ολυμπιακός δεν ματσάρει καλά με τη Φενέρμπαχτσε,
αφού ο Μπαρτζώκας δεν έχει απάντηση στην έλλογη τρέλα και στην τρελή λογική τού Σάρας.
Ο Ολυμπιακός τού Μπαρτζώκα -εδώ είναι το «Βατερλό» του- δεν ματσάρει καλά τη Μονακό,
καθώς η γαλλική ομάδα συνδυάζει το Ταλέντο με το «Ξύλο»
και κυρίως επειδή ο Μπαρτζώκας έχει τον εφιάλτη που λέγεται «Βασίλης Σπανούλης»
να επικρέμαται ως «δαμόκλειος σπάθη» πάνω από την εύθραυστη θέση του
και να αποτελεί τη μόνιμη επίκληση στα χείλη των οπαδών μετά από κάθε άσχημο αποτέλεσμα.
…
Ανακεφαλαιώνοντας…
Η φετινή «Ευρωλίγκα» είναι μακράν η πιο αμφίρροπη στην ιστορία,
ακριβώς στο ήμισυ τής διοργάνωσης συνωστίζονται δέκα ομάδες σε εύρος δύο νικών,
μία νίκη ή μία ήττα -ακόμη κι αν απομένουν άλλες 19 αγωνιστικές-
δύναται να παραγάγει καταλυτικές (αν)ισορροπίες στη βαθμολογία.
Άραγε, ποιος θα πάει στα πιτς;
Άραγε, ποιος θα ουρλιάξει «Λευτεριά στον Νίκολιτς»;
Άραγε, ποιος ματσάρει καλά με τούς εναπομείναντες «Νίκολιτς»;
Τα συμπεράσματα, δικά μας…
Ο Αθλητάμπουρας
