Οι χαμηλές ταχύτητες των πλοίων μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων σώζουν χρήματα από καύσιμα και μειώνουν εκπομπές αέριων ρύπων αλλά στοιχίζουν στους «πελάτες». Στην προκείμενη περίπτωση η θεωρία «ο χρόνος είναι χρήμα» έχει τεθεί εκ νέου στο τραπέζι των διαβουλεύσεων αυτή τη φορά με μία πληθώρα στοιχείων, τεχνικών και άλλων αναλύσεων, περιοδικότητας κόστους αλλά και τοποθετήσεων για μεγιστοποίηση ωφελειών ένθεν κακείθεν. Όλα αυτά αλλά και εκείνα που πρόκειται να προκύψουν στις συζητήσεις που θα ακολουθήσουν εδράζουν στα όποια «συμπεράσματα» από την μέχρι τούδε εφαρμογή των μειωμένων ταχυτήτων.
Εφαρμογή που υπαγορεύτηκε αρχικά από το πετρελαϊκό κόστος και «παγιώθηκε» λόγω των περιπτώσεων περί αερίων ρύπων.
Ωστόσο το διεθνές εμπόριο απαιτεί ταχύτητες και μειωμένα κόστη μεταφοράς οπότε και οι εξισώσεις που περικλείονται στη θεωρία «ο χρόνος είναι χρήμα» μάλλον θα πρέπει να λυθούν εκ νέου.
