Κατ’ αρχήν η είδηση: η Τουρκική Δημοκρατία μόλις θεσμοθέτησε υπουργείο Μεταφορών, Θαλασσίων Υποθέσεων και Επικοινωνιών, δημιουργώντας ένα «υπερυπουργείο». Κυριότερο χαρακτηριστικό αυτής της μεταρρύθμισης, όπως διαβάζω, στην αγγλόφωνη Turkish Maritime της περασμένης Δευτέρας (ημέρας εγκαινίων των «Ποσειδωνίων», όπου μεταξύ των εκθετών εντυπωσιάζει η δυναμική «απόβαση» επιχειρηματιών της γείτονος), είναι η αναβάθμιση του θαλάσσιου τομέα από το status γενικής γραμματείας που διατηρούσε μέχρι τώρα σε υπουργικό επίπεδο.
Για να μην μείνει δε καμιά αμφιβολία, για την πολιτική σημασία αυτής της αλλαγής, το δημοσίευμα του συναδέλφου Ρετσέπ Κανπολάτ, πέρα από ενδιαφέρουσες τεχνικές λεπτομέρειες ( αύξηση του αριθμού διευθύνσεων Θαλασσίων Υποθέσεων και διεύρυνση του τομέα ευθύνης τους, εξιστόρηση της πορείας σταδιακής ποιοτικής αναβάθμισης της τούρκικης σημαίας με ορόσημο την ένταξη της στην «λευκή» λίστα , από την «μαύρη» του Paris Memorandum of Understanding που βρισκόταν για 27 ολόκληρα χρόνια), υπογραμμίζεται η αναβάθμιση και του ίδιου του υπουργού. Ο επί οκτώ έτη ισχυρός υπουργός του Ερντογάν, Μπιναλί Γιλντιρίμ, εμφανίζεται ως ιδιαίτερα ενισχυμένος από την αναβάθμιση του μέχρι προ τινός υπουργείο Μεταφορών. αξιοσημείωτο, μάλιστα , για όσους ασχολούνται με τους συμβολισμούς των όρων, είναι το γεγονός ότι η εφημερίδα στο πρωτοσέλιδο θέμα της, αλλά και στον τίτλο της τρίτης σελίδας, όπου αναπτύσσεται το ρεπορτάζ, δεν αναφέρεται σε υπουργείο «Θαλασσίων Υποθέσεων», αλλά «Ναυτιλίας». Ministry of Maritime established in the Republic of Turkey, λένε χαρακτηριστικά οι τίτλοι της.
Πειράματα κι ερασιτεχνισμοί
Εμείς εδώ πειραματιστήκαμε (και στον τομέα αυτόν) για δυόμιση ολόκληρα χρόνια. Εχει περιγραφεί εδώ και αλλού ο τραγέλαφος κι οι παλινωδίες που συνόδευσαν τους πειραματισμούς αυτούς. Στην αρχή το ΥΕΝ (που εν τω μεταξύ είχε γίνει ΥΕΝΑΝΠ), «χάθηκε» στο ανάπτυξης, ανταγωνιστικότητας κλπ μετατρεπόμενο σε «και ολίγον ναυτιλίας». Το Λιμενικό, στο όνομα της (λογικής, αλλά μόνο σταδιακά δυνατόν να εφαρμοστεί και να λειτουργήσει αποστρατιωτικοποίησης του ΥΕΝ) περιπλανήθηκε και κατέληξε εν μέρει στο Υπ. Προστασίας του Πολίτη. Αργότερα πήγε να διορθωθεί το λάθος και θεσμοθετήθηκε ένα «μίνι υπερυπουργείο» Θαλασσίων Υποθέσεων που ανέλαβε την ευθύνη και της Αλιείας (αλλά όχι και του Τουρισμού που συνδέεται άμεσα με τομείς τουλάχιστον της ναυτιλίας). Και μόλις μετά εννέα μήνες ξαναγυρίσαμε στο «κρύψιμο» της ναυτιλίας στο ανάπτυξης και ανταγωνιστικότητας.
Σχεδόν όλοι πλέον παραδέχονται το λάθος που διαρκεί δυόμιση έτη. Με εμφατικό τρόπο ακόμη κι ο υπηρεσιακός υπουργός Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας (και) Ναυτιλίας έκανε λόγο ευθέως για την ανάγκη λειτουργίας ενός αυτοτελούς υπουργείου. Οι μόνοι που ψελλίζουν διάφορα και δεν λένε τα πράγματα με το όνομα τους καθαρά είναι ακριβώς οι υπεύθυνοι των ερασιτεχνικών χειρισμών που οδήγησαν στην αποτυχία του «πειράματος» τους. αλλά αυτό ίσως δεν έχει καμία σημασία. Σημασία έχει αν και κατά πόσο μετά τις 17 Ιούνη η νέα κυβέρνηση θα διορθώσει το λάθος, χωρίς να κάνει άλλα λάθη που θα δημιουργήσουν ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα. Γιατί πέρα από την ανάγκη πατριωτικής συνείδησης των ελλήνων εφοπλιστών (και το αν ο βαθμός αυτής ανταποκρίνεται στις σημερινές ασφυκτικές ανάγκες της ελληνικής οικονομίας), σημαντικότερο είναι να διαμορφωθούν οι συνθήκες εκείνες που θα ευνοήσουν την επένδυση των κερδών του ελληνικού εφοπλισμού στην χώρα. Η οικοδόμηση σχέσεων εμπιστοσύνης, η εμπέδωση αισθήματος ασφαλείας, η συμβολική και ουσιαστική αναγνώριση του ρόλου της ελληνικής ναυτιλίας αποτελούν φυσικά τα πρώτα βήματα στην κατεύθυνση αυτή. Το ερώτημα όμως πάντα είναι αν υπάρξει χρόνος να γίνουν.
Αν διορθωθεί έγκαιρα η πορεία πριν το καράβι πέσει οριστικά στα βράχια.
του Νότη Ανανιάδη από portnet
