Αθλητική στήλη,
αποκλειστικά για χουλιγκάνους, λοβοτομημένους και κάφρους
*** Χουλιγκάνοι, Λοβοτομημένοι και Κάφροι όλων των ομάδων,
όλων των κομμάτων
και όλων των θρησκειών,
σάς χαιρετώ…
*** Μετά το χθεσινό πόνημα με τίτλο «Κάτω τα χέρια από τον Αταμάν»
(https://www.zougla.gr/sports/kato-ta-cheria-apo-ton-ataman/),
έφτασε η στιγμή να αναφερθούμε διεξοδικώς στα λάθη του
και εν γένει στις επιλογές που -μετά την πρώτη μαγική χρονιά του-
αποδείχθηκαν/αποδεικνύονται ζημιογόνες για τον Παναθηναϊκό,
κρατώντας την ομάδα σε «χαμηλές πτήσεις» μετά τη διαστημική εκτόξευση τού 2024.
Το «Θαύμα Θαυμάτων» που συντελέσθηκε στις 26 Μαΐου 2024,
έμελλε να υφίστατο πληθυντικοποίηση στις 14 Ιουνίου 2024.
Μετά την κατάκτηση τής «Euroleague», κατακτιόταν ΚΑΙ το Ελληνικό Πρωτάθλημα,
η «απ’ ευθείας ανάθεση» που είχαν επιχειρήσει τα διαιτητικά ενεργούμενα
στον αλήστου μνήμης σφαγιαστικό τέταρτο τελικό,
στεφόταν με παταγώδη αποτυχία αφού παρενέβη η Μεταφυσική και απέδωσε Δικαιοσύνη.
«Θαύματα Θαυμάτων»!
*** Όταν αισθάνεσαι πως είσαι ο «Ευνοούμενος των Θαυμάτων»,
μπαίνεις αναποφεύκτως σε καθεστώς ακραίας αισιοδοξίας·
τα Θαύματα γίνονται τατουάζ στο “DN.Α.” σου,
οι σωματικές-πνευματικές-ψυχολογικές διεργασίες αλλάζουν άρδην,
οι ορμόνες λειτουργούν σε απώτατα επίπεδα,
το Απίθανο σού φαντάζει ως «Πιθανό»
και μετατρέπεται σε «Ψευδαίσθηση τής Καθημερινότητας»,
η Αλαζονεία γίνεται «Συμπαρομαρτούσα τής Υπεροψίας»,
όταν κοιτάς από ψηλά μοιάζει η Γη με… Ξιπασιά.
Ακόμη κι αν μέχρι πρότινος είσαι ο ταπεινότερος άνθρωπος,
δεν γίνεται να μη γίνεις συρόμενο και φερόμενο τής ανεπανάληπτης συνθήκης,
δεν γίνεται να μην ενδώσεις -έστω προσωρινώς- στο εξόχως αφροδισιακό «ψώνισμα».
Ποιος να σού πει τι;
Δεν βλέπεις κανέναν, άπαντες βρίσκονται πολύ πιο χαμηλά από τα μάτια σου,
ο καθρέφτης σου είναι πια ο αποκλειστικός συνομιλητής σου.
Είσαι Είδωλο. Είσαι Αντανάκλαση τού Θαύματος. Το Θαύμα είναι Αντανάκλασή Σου.
*** Σού σκάει «άσος» στο τραπέζι τού «Black Jack»,
αποφασίζεις να κάνεις την τρέλα και να χώσεις τα λεφτά μιας χρονιάς σε αυτό το χαρτί,
ο γκρουπιέρης ανοίγει το επόμενο φύλλο σου και είναι «φιγούρα».
«Πού να πάω;» μονολογείς θριαμβευτικά, δηλώνοντας τον αυτονόητο σταματημό σου.
Η ήρεμη ρητορική ερώτηση «Πού να πάω;», είναι το ουρλιαχτό τού θριάμβου σου.
Έχεις βγάλει «21» και δεν πάει παραπάνω.
«Τα πάντα ρει…», έλεγε ο Ηράκλειτος,
όμως εσύ είσαι καθηλωμένος στην απόλυτη νίκη σου
και αναπτύσσεις αντισώματα προς τη «Ροή τής Ζωής».
Το «Διπλό Θαύμα» αποκτά τον χαρακτήρα πολυτελούς τέλματος,
το «Διπλό Θαύμα» αποκτά τον χαρακτήρα πολιτεύματος.
Ο Φασισμός τού Θαύματος.
*** Η 26η Μαΐου 2024 και η 14η Ιουνίου 2024 παρήγαγαν Ασυλία.
Η Επιτυχία παράγει Ασυλία.
Η Ευτυχία παράγει Ασυλία.
Σύσσωμος ο Παναθηναϊκός κατακλύστηκε από τη ναρκωτική εντύπωση
ότι -από τότε και εντεύθεν- θα ήταν άτρωτος, ανίκητος, αθάνατος.
Το Λάθος αντιμετωπιζόταν πλέον ως μία συμπαθής συνθήκη
που δεν εδύνατο κατ’ ελάχιστον να παρενέβαινε στην Αίσια Μοίρα.
Το Μέλλον ήταν προδιαγεγραμμένο και είχε βαφτεί Πράσινο εις το Διηνεκές.
Οποία πλάνη…
Ο Αταμάν και οι παίκτες του απέδειξαν αμέσως τη θνητή υπόστασή τους,
το «Όγδοο» ήταν ο επόμενος στόχος αλλά μπερδευόταν με τα «“οχτάρια” τής Mέθης».
Η Ευρώπη ήταν απλωμένη στα πόδια των Πρωταθλητών της,
δεν υπήρχε μεγάλος παίκτης που να μην (κρυφο)κοιτούσε την «Τρίφυλλη Φανέλα»,
οι συνθήκες ήταν ιδανικές μα επρόκειτο να έμεναν δίχως αξιοποίηση.
Το πρώτο τεράστιο λάθος τού τεράστιου Εργκίν Αταμάν
ήταν η απόκτηση τού παντελώς ακατάλληλου Γιουρτσεβέν,
που ήρθε για να αποτελέσει το «back up» στη «front line»
και κατέληξε να κυνηγάει ωσάν «κατάρα» την ομάδα.
Η αρά βρήκε ελεύθερο πεδίο δράσης στις 19 Δεκεμβρίου 2024,
όταν η εξαϋλωτική εμφάνιση τού Παναθηναϊκού επί τής Μπασκόνια
σημαδεύτηκε από τον σοκαριστικό τραυματισμό τού Ματίας Λεσόρ,
η «νεκρική σιγή» που απλώθηκε στο γήπεδο,
οι κραυγές πόνου τού πεσμένου γίγαντα,
οι απανωτές λιποθυμίες στις εξέδρες τού «Ο.Α.Κ.Α.»,
το ιατρικό προσωπικό τού γηπέδου που έτρεχε αλαφιασμένο από ’δώ κι από ’κεί
για να συνέφερνε τούς καταρρέοντες φιλάθλους,
η παγωμάρα, το σάστισμα, τα σφιγμένα πρόσωπα, τα δάκρυα,
όλες αυτές οι -κυριολεκτικώς ανεπανάληπτες για αγώνα μπάσκετ- εικόνες,
ήταν οι συγκλονιστικές προφητείες για την κατάληξη τής σεζόν.
Όταν θριαμβεύεις με σκορ 104-69 επί τού αντιπάλου σου
και -αντί να κλαις από χαρά- κλαις από λύπη,
κάτι πολύ σοβαρό έχει συμβεί, κάτι που υπερβαίνει την αγωνιστική υπεροχή σου.
Έκτοτε, και μέχρι σήμερα,
ο Παναθηναϊκός δεν προέβη στη δέουσα αναπλήρωση τού Λεσόρ,
με αποκλειστική ευθύνη τού Αταμάν.
Το κακόγουστο ανέκδοτο που λέγεται «Γιουρτσεβέν»,
όχι μόνο δεν κατέφερε να καλύψει υποτυπωδώς το μέγα κενό,
αλλά αποτελεί μόνιμη τροχοπέδη στις υψηλές βλέψεις τής ομάδας,
ενώ η επόμενη προσπάθεια για ενίσχυση ήταν ακόμη μια παταγώδης αποτυχία,
αφού τον Φεβρουάριο τού 2025 αποκτήθηκε ο συμπαθής αλλά παλαίμαχος Τιμπόρ Πλάϊς,
ο οποίος υπήρξε η ενσάρκωση τής φράσης «Περνάω και δεν ακουμπάω.».
…
Όμως, ας επιστρέψουμε σε εκείνο το τραυματικό ματς με την Μπασκόνια,
που συμμετέχει και σε έτερο τεράστιο λάθος τού Αταμάν.
Κρατηθείτε…
Στις 5 Δεκεμβρίου 2024,
ο Παναθηναϊκός δέχεται μία ξεγυρισμένη σφαλιάρα από την Παρτιζάν,
γνωρίζοντας την ήττα με 91-73 στο Βελιγράδι.
Στις 13 Δεκεμβρίου 2024,
ο Παναθηναϊκός δέχεται μία ακόμη πιο ξεγυρισμένη σφαλιάρα από την Αναντολού Εφές,
γνωρίζοντας την ήττα με 93-67 στην Κωνσταντινούπολη.
Στις 17 Δεκεμβρίου 2024,
αμέσως μετά από τις δύο εκτός έδρας συντριβές,
ο Παναθηναϊκός συντρίβει την Αρμάνι Μιλάνο με 103-74.
Στις 19 Δεκεμβρίου 2024 (όπως προαναφέρθηκε),
ο Παναθηναϊκός συντρίβει και την Μπασκόνια με 104-69.
Αυτές οι δύο συντριβές θετικού προσήμου,
οι οποίες είχαν ακολουθήσει τις δύο συντριβές αρνητικού προσήμου,
ξέρετε με ποιο κοινό στοιχείο συνδέονταν;
Είχε ξεκινήσει στη βασική πεντάδα ο Παναγιώτης Καλαϊτζάκης.
Αφού προλάβω την εύλογη απορία σας
και σάς ενημερώσω πως ο Καλαϊτζάκης δεν ήταν βασικός
στις συντριβές από την Παρτιζάν και την Αναντολού Εφές,
είναι χρήσιμο να παρατηρήσουμε επιπροσθέτως
ότι στις εν λόγω ντροπιαστικές ήττες ο Παναθηναϊκός είχε δεχθεί 91 και 93 πόντους,
ενώ στις εν λόγω θριαμβευτικές νίκες -Καλαϊτζάκη παρόντος στη βασική πεντάδα-
ο Παναθηναϊκός είχε δεχθεί μόλις 74 και 69 πόντους.
Θέλετε και το «κερασάκι στην τούρτα»;
Οι δύο αγώνες με βασικό τον Καλαϊτζάκη,
ήταν συνάμα οι δύο μεγαλύτερες σε έκταση νίκες τού Παναθηναϊκού στη σεζόν.
Εν κατακλείδι, γράφοντας ετούτες τις κομβικές λεπτομέρειες,
αρχίζω και τα παίρνω αγρίως στο κρανίο με τον Αταμάν,
διότι η λύση είναι μπροστά στα μάτια του, όμως αυτός περί άλλων τυρβάζει…
…
Εν γένει, ο Αταμάν δεν αρέσκεται στην άμυνα, λόγω τής ιδιοσυγκρασίας του.
Έχει ψυχολογία που κινείται μεταιχμιακώς ανάμεσα στο «Y.O.L.O.» και στο «One Night Stand»,
είναι ένας «“Μάνθος Φουστάνος” τής Προπονητικής»,
αλλάζει τούς παίκτες σαν τα πουκάμισα χωρίς να τούς αφήνει να βρουν ρυθμό
(εξαιρούνται οι Ναν και Σλούκας,
για ευνόητους λόγους που άπτονται τής επαγγελματικής αυτοσυντήρησής του),
δεν έχει την υπομονή να δημιουργήσει ένα συμπαγές σύνολο,
η Υπομονή -στην περίπτωσή του- είναι «Δήλωση Παραίτησης»,
γουστάρει την Ελευθερία μεν, αλλά με καιροσκοπικά χαρακτηριστικά δε,
προτιμά να είναι πνευματώδης παρά πνευματικός,
είναι «παίκτης» και φέρει όλες τις συνεπαγωγές αυτής τής μεταιχμιακής ψυχολογίας.
Ο Αταμάν είναι ένας χαρισματικός «παίκτης» που τζογάρει με τούς παίκτες του
και χάνει παρτίδες όταν υποκύπτει στα κολλήματά του.
Τι κι αν ο Καλαϊτζάκης τού δείχνει τον δρόμο;
Ο Καλαϊτζάκης δεν εμπίπτει στα γούστα του, οπότε έχει a priori μειονέκτημα.
Τι κι αν ο Γιουρτσεβέν τού δείχνει τον δρόμο;
Ο Γιουρτσεβέν εμπίπτει στα γούστα του, οπότε έχει a priori πλεονέκτημα.
Και βεβαίως,
αυτό το «περιφερόμενο κουφάρι» που ο Αταμάν επιμένει να κρατά στην ομάδα,
είναι η αιτία που (θα) επιβαρύνεται αφόρητα ο υπερ-πολύτιμος Χουάντσο,
είναι η αιτία που καταρρέει ο Μήτογλου διότι καλείται -όντας 4άρι-
να μεταφέρεται στη θέση «5» που δεν δύναται κατ’ ελάχιστον να ανταποκριθεί με επάρκεια,
είναι η αιτία που υπονομεύονται όλα τα αμυντικά και επιθετικά συστήματα τής ομάδας.
Τα έμμεσα θύματα τού Αταμάν είναι ο Σορτς, ο Ρογκαβόπουλος και ο Τολιόπουλος,
που -ακόμη κι όταν έχουν εξαιρετική απόδοση-
δεν τούς δίνεται η αρμόζουσα πίστωση χρόνου,
δεν στήνονται συστήματα πάνω τους,
δεν επιβραβεύονται με σταθερή παρουσία στους αγώνες.
Ως εκ τούτου, εξάγεται πια με σχετική ασφάλεια το συμπέρασμα,
ότι ο Αταμάν δεν αρέσκεται να παράγει σταρς αλλά ρέπει να απομυζεί σταρς
(η διατύπωση «δεν αρέσκεται», περιγράφει τάση και δεν έχει αξιωματική υπόσταση).
Επίσης, ένα ιδιαίτερο κεφάλαιο που συνδέεται άρρηκτα με την περσόνα τού Αταμάν,
είναι οι τεχνικές ποινές που δέχεται σχεδόν σε κάθε αγώνα·
προφανώς έχει δίκιο στη συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων,
όμως καθίσταται επίσης πασίδηλο
ότι πρόκειται για μοτίβο που στοχεύει να κινητοποιεί τα μαζικά οπαδικά ένστικτα
και δεν είναι απλώς οι αυθόρμητες αντιδράσεις ενός ανθρώπου που βιώνει αδικία
(θυμίζω τις εισόδους του στο γήπεδο όταν οι αντίπαλοι έφευγαν σε αιφνιδιασμό
και τις επιτηδευμένες τεχνικές ποινές
που οδήγησαν τη διοργανώτρια αρχή να αλλάξει τον κανονισμό με «φωτογραφική» διάταξη).
Και για να μην αισθάνεται μοναξιά η τεχνική ποινή τού Αταμάν,
σχεδόν πάντα έρχεται να τής κάνει παρεούλα μία τεχνική ποινή που εισπράττει ο Ναν.
Γιατί ο Αταμάν επιτρέπει στον Ναν αυτήν την επαναλαμβανόμενη συμπεριφορά;
Διότι έτσι αθωώνονται κι οι δικές του τεχνικές ποινές.
Οι ευθύνες τού Αταμάν στη διαχείριση τού Ναν επεκτείνονται και σε ένα θέμα
που ίσως έπαιξε ρόλο στην αποτυχία τής ομάδας στο Άμπου Ντάμπι.
Ο διαγκωνισμός Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού βρισκόταν παντοιοπτύχως σε έξαρση
καθ’ όλην τη διάρκεια τής περυσινής σεζόν,
ο Ναν και ο Βεζένκοφ ερίζανε για τον τίτλο τού «M.V.P.» στην «Ευρωλίγκα»,
όμως αυτή η κόντρα απετέλεσε εκατέρωθεν αποπροσανατολιστική συνθήκη·
δηλώσεις επί δηλώσεων, ουρανομήκεις ιαχές σε Μαρούσι και Φάληρο,
«Ο δικός μας είναι ο Καλύτερος.», «Όχι, ο δικός μας είναι ο Καλύτερος.»,
εν τέλει ο μεν Παναθηναϊκός είδε τον Ναν να κατακτάει τον περίοπτο ατομικό τίτλο,
όμως έμεινε στην 4η θέση τού «Final-4»
και ο Ολυμπιακός πήρε πικρή εκδίκηση καταλαμβάνοντας την 3η θέση
(τζίφος και οι δύο, επί τής ουσίας).
Από την άλλη,
υπάρχουν οι πρόσφατες εκθειαστικές δηλώσεις τού Αταμάν για τον Βεζένκοφ,
που -επί τής ουσίας- είχαν ως στόχευση τα βασικά «4άρια» τού Παναθηναϊκού,
ήτοι τον Μήτογλου και τον Ερνανγκόμεθ.
Κατά την προσωπική μου άποψη,
πρόκειται για ακραία και ιδιαιτέρως επικίνδυνη κίνηση,
για μία κίνηση υψηλού ρίσκου,
που επιχειρεί να επιφέρει Αφύπνιση χρησιμοποιώντας την Υποτίμηση,
αλλά καταλήγει σε εξαιρετικώς λεπτή ισορροπία ανάμεσα στην Κινητοποίηση και στη Διαρραγή.
Και ακόμη χειρότερα,
επιδαψιλεύει νομιμοποίηση στον «Φλοπένκοφ-Βολένκοφ»,
να συνεχίσει -παρασημοφορημένος από τον αντίπαλο κόουτς- τα σεσημασμένα τροπάριά του.
*** Πάμε τώρα στα δύο μεγαλύτερα και σημαντικότερα λάθη τού Αταμάν.
Στις 21 Φεβρουαρίου 2024,
στο πόνημα με τίτλο «Το “έγκλημα” τού Αταμάν και οι παρενέργειές του»
και με υπότιτλο
«Θα εξελιχθεί σε “μοιραίο” το ολίσθημα τού προπονητή τού Παναθηναϊκού;»
(https://www.zougla.gr/sports/to-egklima-tou-ataman-kai-oi-parenergeies-tou/).
Αναπαράγω αυτούσιο ένα άκρως αντιπροσωπευτικό απόσπασμά του..:
…
Ο Εργκίν Αταμάν διέπραξε «έγκλημα» στις 17 Φεβρουαρίου 2024
-ήτοι, την παραμονή τού τελικού τού Κυπέλλου Ελλάδος-
όταν στη συνέντευξη Τύπου προέβη στην εξής απαράδεκτη τοποθέτηση:
«Θέλουμε να κερδίσουμε.
Όμως, είμαι σίγουρος ότι όποια ομάδα νικήσει (και κατακτήσει το Κύπελλο),
θα πανηγυρίσει τη Δευτέρα το πρωΐ, αλλά το βράδυ όλοι θα το έχουν ξεχάσει.
Πρώτος στόχος τής ομάδας μας είναι,
να προκριθούμε στα “Play-Offs” και στο “Final-Four” τής “Euroleague”,
και να κατακτήσουμε το Πρωτάθλημα Ελλάδος.».
Ίσως η πιο άστοχη και (αυτο)καταστροφική δήλωση στην Ιστορία τού Ελληνικού Μπάσκετ.
Ίσως η πιο άστοχη και (αυτο)καταστροφική δήλωση στην Ιστορία τού Παναθηναϊκού.
Παντελώς αυθαίρετη υποβάθμιση ενός σημαντικού θεσμού.
Παταγώδης δήλωση αδυναμίας και αποχρώσα ένδειξη πρόθεσης για κατασκευή άλλοθι.
Προ-Αναγγελία Ήττας.
Όταν επιβάλλεις την Αμνησία, κινητοποιείς τη Μνήμη.
Όταν λες ότι θα ξεχαστεί ένα γεγονός,
όλοι θα θυμούνται το γεγονός που έλεγες ότι θα ξεχαστεί.
Όταν λες ότι θα ξεχαστεί ένα γεγονός,
όλοι θα θυμούνται το γεγονός που έλεγες ότι θα ξεχαστεί
και συνάμα θα θυμούνται ότι κάνεις αποτυχημένες προβλέψεις.
Όχι, δεν προσεγγίζω το ζήτημα ως «μετά Τελικόν προφήτης»,
παρά μόνον ως αναγιγνώσκων τα μηνύματα που εκπορεύθηκαν από τις Λέξεις.
Το «έγκλημα» που διέπραξε ο Αταμάν είναι πολύπτυχο
(εξ ου και δεν χάνει την επικαιρότητά του)
και θα αναλύσω τις λεπτομέρειές του ευθύς αμέσως…
Πρώτα απ’ όλα και πάνω απ’ όλα,
με ποιο δικαίωμα ο προπονητής ενός συλλόγου
βάζει την προσωπική αξιολόγησή του πάνω από τον Σύλλογο,
πάνω από την Ιστορία τού Συλλόγου
και πάνω από την Τροπαιοθήκη τού Συλλόγου όπου δεσπόζουν 20 Κύπελλα Ελλάδος.
Ο Αταμάν (όπως και κάθε προπονητής),
έχει το αναφαίρετο δικαίωμα στην προσωπική αξιολόγηση των διεκδικούμενων τίτλων,
αλλά ακριβώς επειδή κάθε δημοσίως διατυπωνόμενη άποψή του
εκπροσωπεί -αντανακλαστικώς και συνεπαγωγικώς- τον Σύλλογο και τα δομικά συστατικά του,
προσέβαλε ευθέως τον Κόσμο τού Παναθηναϊκού
διότι «Το Δομικότερο των Δομικών Συστατικών ενός Συλλόγου, είναι ο Κόσμος του».
Από πού κι ως πού, (και επαναλαμβάνω) με ποιο δικαίωμα,
ο νεοφερμένος Αταμάν απεφάσισε και εξεστόμισε τη διάτρητη ετυμηγορία
ότι μία ενδεχόμενη ήττα τού Παναθηναϊκού από τον «αιώνιο αντίπαλο» Ολυμπιακό
-και δη, σε τελικό Κυπέλλου Ελλάδος-
θα ήταν συνώνυμη και ταυτόσημη με τις φράσεις
«Δεν τρέχει και τίποτα.», «Το βράδυ θα την έχουμε ξεχάσει την ήττα.».
Όπως θα ’λεγε εν προκειμένω ο αείμνηστος Φίλιππος Συρίγος..: «Είναι να γελάει κανείς…»
(διασκευαστικώς: «Είναι να γελάει ο Γαύρος και να κλαίει ο Βάζελος.»).
Ποιος ο λόγος να μπαίνεις σε διαδικασία σύγκρισης τροπαίων;
Ποιος ο λόγος να κάνεις αυταπόδεικτες συγκρίσεις;
Ποιος ο λόγος να υποβαθμίζεις το τρόπαιο που διεκδικείς;
Μιλάμε για καραμπινάτη περίπτωση όπου το Άλλοθι γίνεται «Μπούμερανγκ».
Και βεβαίως, όταν ο κόουτς προβαίνει σε μία τέτοια δήλωση,
αυτομάτως επιδαψιλεύει την αντίστοιχη ψυχολογία και στους παίκτες του,
οι οποίοι -όπως διεπιστώσαμε ιδίοις όμμασι(ν)-
αντί να μπούνε στο γήπεδο με το μαχαίρι στα δόντια,
διακρίνονταν από ευθυνοφοβία και ηττοπάθεια
(με εσάνς αγγαρείας, βολέματος, οκνηρίας και σνομπισμού).
Μιλάμε κυριολεκτικώς για αποσυνθετική επίδραση,
αφού -αντί για συσπείρωση και (αυτο)συγκέντρωση- επήλθε πλήρης παραίτηση
και ο στόχος είχε επί τής ουσίας χαθεί προτού καν διεκδικηθεί.
Σε αυτό το σημείο, μάλιστα, έχει ιδιαίτερη βαρύτητα η ακόλουθη διεισδυτική επισήμανση:
Όταν ο Αταμάν είπε αυτά που είπε στη συνέντευξη Τύπου,
αυτομάτως αποποιούταν τού προπονητικού δικαιώματός του
να έκανε δριμείες παρατηρήσεις στους παίκτες του εντός αγώνα
(ποιος ο λόγος να επιτιμάς, όταν εσύ ο ίδιος υποτιμάς).
Υπ’ αυτό το περιγραφόμενο πλαίσιο, λοιπόν,
ο Αταμάν πήρε δικαιώματα που δεν τού ανήκουν και απεμπόλησε δικαιώματα που τού ανήκουν.
Ανήκουστο.
Όπερ μεθερμηνευόμενα τα τεκταινόμενα, εδώ είχαμε τον ορισμό τού αθλητικού δόγματος
«Τα Ντέρμπι τα παίρνει αυτός που θέλει περισσότερο τη Νίκη.».
Προσωπικώς,
μένω κατάπληκτος με το «Έγκλημα Ουσίας και Επικοινωνίας» τού Αταμάν,
διότι είναι τόσα πολλά τα διαπραχθέντα ολισθήματα.
Αν ο Παναθηναϊκός είχε κατακτήσει τη Νίκη και το Τρόπαιο,
αυτομάτως ο προπονητής θα είχε υποβαθμίσει προκαταβολικώς την επιτυχία
(και φαντάζομαι ότι θα έφευγε κατ’ ευθείαν για τα αποδυτήρια,
χωρίς να συμμετείχε στους πανηγυρισμούς για το «ασήμαντο» κατόρθωμα,
μηδέ θα αποδεχόταν την αποθέωση που θα τού απηύθυναν οι φίλαθλοι τής ομάδας).
Τώρα, όμως, που όντως ο Παναθηναϊκός έχασε το «κυπελλάκι»,
ο ήδη εκτεθειμένος Αταμάν έχει αυξήσει εκθετικά τις απαιτήσεις
για πρόκριση στα “Play-Offs” και στο “Final-Four” τής “Euroleague”,
αλλά και για το Πρωτάθλημα Ελλάδος.
Θα μπορέσει να φέρει εις πέρας αυτούς τούς στόχους;
Εάν ναι,
η άστοχη δήλωσή του θα παραπεμφθεί στις καλένδες και θα μειωθεί επαρκώς η δυναμική της.
Εάν όχι, όμως..;
Εάν όχι, τι γίνεται..;
Πάμε ξανά στο αμιγώς αγωνιστικό κομμάτι,
πάμε να θέσουμε τα αμείλικτα ερωτήματα…
Ο «Παναθηναϊκός τού Αταμάν» πείθει;
Ο «Παναθηναϊκός τού Αταμάν» εκπέμπει σχεδιασμό;
Ο «Παναθηναϊκός τού Αταμάν» εμπνέει εμπιστοσύνη;
Ο «Παναθηναϊκός τού Αταμάν» είναι «Ομάδα τού Αταμάν»;
Ο «Παναθηναϊκός τού Αταμάν» είναι «Ομάδα»;
Αμφιβάλλω αν υπάρχει έστω κι ένας γνώστης τού Μπάσκετ
που να απαντήσει ακαριαία και ανεπιφύλακτα «Ναι».
Αμφιβάλλω αν ακόμη κι ο ίδιος ο Αταμάν θα μπορούσε να απαντήσει «Ναι»,
χωρίς να κάνει δεύτερες σκέψεις και χωρίς να έχει επιφυλάξεις.
Αυτοματισμοί αναζητούνται.
Ευρηματικότητα αναζητείται.
Κανένα ξάφνιασμα για φίλους και αντιπάλους.
Φθίνουσα ενέργεια.
Αρνητικός δείκτης ανάμεσα σε νίκες και ήττες στα οριακά παιχνίδια.
Επίσης, είναι πια εμφανής η προβληματική διαχείριση τού ρόστερ,
όπου ο χαρισματικός σκόρερ Ναν έχει μετατραπεί σε λύση ανάγκης και μονομανίας,
με αποτέλεσμα να εκπίπτει σε «“Μπέϊκον” πολυτελείας»
(οι συμπαίκτες περιορίζονται να κοιτάνε και αυτός κάνει τα «δικά του»).
Ναι, είναι παιχταράς μεν, αλλά ο Κέντρικ Ναν είναι εγωΚΕΝΤΡΙΚός,
με συνέπεια να αρχίζει να προκαλεί ξενέρωμα στην υπόλοιπη ομάδα,
αφού συχνά καταναλώνει τον χρόνο τής επίθεσης με την μπάλα στα χέρια του
και αναγκάζει τούς συμπαίκτες του να περιφέρονται στο παρκέ ως παρακολουθήματά του.
«Subbuteo» σε μπασκετική version.
…
Αυτά έγραφα και αποδείχθηκαν 100% εύστοχα,
διότι -όσο κι αν προσωρινώς η «Ευρωλίγκα» και το Πρωτάθλημα Ελλάδος
απετέλεσαν φίμωτρο για κάθε εκδήλωση ενστάσεων-
οι παθογένειες εξακολούθησαν/εξακολουθούν να υπάρχουν,
οδηγώντας στην περυσινή αποτυχημένη χρονιά
και συνιστώντας μία φετινή πορεία που ουδόλως εμπνέει εμπιστοσύνη.
Τα «Θαύματα Θαυμάτων» δεν ήταν διαψεύσεις των τεκμηριωμένων διαπιστώσεων,
παρά μόνον «Αναβολές Πολυτελείας».
…
Και τώρα, έφτασε η στιγμή να αναφερθούμε στο χείριστο λάθος που έχει διαπράξει ο Αταμάν
(εδώ κι αν μιλάμε για «Έγκλημα Ουσίας και Επικοινωνίας»).
Ένας προπονητής, λοιπόν,
διατυμπανίζει κατά τη διάρκεια τής σεζόν ότι η ομάδα του
-η οποία μόλις την προηγούμενη χρονιά έχει αναδειχθεί 17η και προτελευταία στη βαθμολογία-
θα κατακτήσει τη διοργάνωση.
Το λέει, το ξαναλέει, και τού βγαίνει.
Μάγκας.
Ηγέτης.
Προφήτης.
Και τι κάνει στη συνέχεια;
Και τι κάνει την επόμενη σεζόν;
Αρχίζει και λέει πάλι τα ίδια.
ΕΓΚΛΗΜΑ.
Ε-Γ-Κ-Λ-Η-Μ-Α.
Όταν στην πρώτη χρονιά σου
έχεις κάνει μία τέτοια προ-αναγγελία και σε επιβεβαιώνουν τα γεγονότα,
όταν από προπονητής είσαι πλέον προφήτης,
δεν ξανακάνεις πρόβλεψη στον αιώνα τον άπαντα και παραμένεις στις δάφνες σου.
Όταν, όμως, επιδίδεσαι στη «Λούπα τής Προφητείας»
(πέφτοντας στη λούμπα να εκπέμψεις αυτοπεποίθηση και πίστη στην ομάδα),
αυτομάτως καταποντίζεις την αρχική προφητεία σου
και την καθιστάς μία φανφάρα που πραγματώθηκε από τύχη.
Εν κατακλείδι, ο Αταμάν πληρώνει τώρα και τις παρόλες του,
οπότε -ως ευφυής άνθρωπος- έχει ήδη αντιληφθεί τον κίνδυνο για επερχόμενο ξεθώριασμά του·
εξ ου και έκανε την όντως έντιμη δήλωση ότι θα αποχωρήσει από την ομάδα
αν ο Παναθηναϊκός δεν κατακτήσει φέτος την «Ευρωλίγκα» ή το Πρωτάθλημα Ελλάδος.
Άραγε, το 2026 θα αποτελέσει αντιγραφή τού 2024 ή τού 2025;
Άραγε, το «άστρο τού Αταμάν» θα οδηγήσει στο «Όγδοο Αστέρι»;
Άραγε, τα «Θαύματα Θαυμάτων» θα συρρικνώσουν την «Περιοδικότητα τού Θαύματος»;
Καιρός Αταμάν εγγύς…
Ο Αθλητάμπουρας
