Αν ζούσε ο Γκάτσος…

Πολλή σκόνη σηκώθηκε με το «απαγορευτικό» του κ. Γιώργου Χατζιδάκι, κληρονόμου και διαχειριστή του έργου του σπουδαίου συνθέτη, κατά του Μανώλη Μητσιά, προκειμένου να μη τραγουδήσει σε συναυλία τον «Γιάννη τον φονιά» (και προφανώς  τα λοιπά διαμάντια του Νίκου Γκάτσου, που είχε ντύσει ο Χατζιδάκις με τις υπέροχες μουσικές του). Πολλοί και διάφοροι σχετικά με το θέμα κατέθεσαν την γνώμη τους, και αν μέτρησα σωστά, είτε κομψά, είτε με «συγκρατημένο θυμό» για το προκύψαν ζήτημα, υπερασπίστηκαν τον ερμηνευτή, ο οποίος, 52 χρόνια σε μια πλουσιότατη και πιστή σε Πολιτισμό καριέρα, άφησε δείγματα ποιότητας της δουλειάς του, αλλά και προσωπικότητα εξαιρετικού χαρακτήρα. Γι’ αυτό, άλλωστε, υπήρξε ο αγαπημένος συνεργάτης του Νίκου Γκάτσου, στον οποίο πλείστες φορές ο ΜΜ αφιέρωσε το πάθος του, με μόνιμο στόχο να διατηρεί στο προσκήνιο το μεγαλειώδες έργο του. Κατά την γνώμη μου, ο Μητσιάς είναι ο ευγενέστερος ερμηνευτής της γενιάς του και το συμπαθέστερο στέλεχος της ομάδας τραγουδιστών, με τους οποίους συμπορεύτηκε όλα αυτά τα χρόνια (δεν χρειάζεται αναφορά ονομάτων, είναι πασίγνωστοι…)

Επί της ουσίας τώρα: ο κληρονόμος – διαχειριστής του έργου του Μάνου, είχε προφανώς τους λόγους του να προχωρήσει στο «απαγορευτικό» ερμηνείας έργων του πατρός του με πιθανότερο το οικονομικό συμφέρον λόγω δικής του αποκλειστικότητας εκδηλώσεων εφέτος, που το υπουργείο Πολιτισμού έχρισε έτος εορτασμού Μάνου Χατζιδάκι. Δεν μέτρησε όμως σωστά δύο παράγοντες κολοσσούς, οι οποίοι συνεργάστηκαν με τον μεγάλο συνθέτη.

Τον Νίκο Γκάτσο, και

Τον Μανώλη Μητσιά.

Ειδικά με τον δεύτερο (ο οποίος στο Δίον αφιέρωνε την συναυλία του στον ποιητή της Αμοργού) έδειξε αχαρακτήριστη συμπεριφορά, αφού -όπως δήλωσε στα Μέσα ο Μητσιάς- «τον πήρε δέκα φορές στο τηλέφωνο αλλά δεν του απάντησε».

Μεταξύ μας: ποιος είναι ο διαχειριστής – κληρονόμος που σνομπάρει και δεν σηκώνει το ακουστικό; Τι είδους φόβος τον  κυρίευσε για να το κάνει; Μήπως δεν μπορούσε να βρει επιχειρήματα όταν θα του ψιθύριζαν Μητσιάς και Αγαθή Δημητρούκα (επιμελήτρια του έργου Γκάτσου) θα του θύμιζαν ότι με την πράξη του ακυρώνει τον ποιητή; Δηλαδή τον Γκάτσο τον οποίο πίστευε, αγαπούσε και δεχόταν τις συμβουλές του ο Χατζιδάκις; Φοβάμαι πως αν ζούσε ο Γκάτσος θα είχε θυμώσει, ίσως για πρώτη φορά στη ζωή του.

ΥΓ: Φυσικά το «απαγορευτικό» του κ. Γιώργου Χατζιδάκι ακυρώθηκε στην πράξη, αφού ο Μητσιάς απάγγειλε τους συγκλονιστικούς στίχους του «Φονιά» και το κοινό της συναυλίας τραγουδούσε χαμηλόφωνα την μελωδία, όπως επισημάνθηκε εύστοχα από δημοφιλές έντυπο.