Μια συνεχή «οικονομική ομηρία» περιγράφει με κείμενο της που απέστειλε στη «Ζούγκλα» το μέλος της οργάνωσης «Επαναστατικός Αγώνας» Πόλα Ρούπα.
Στο κείμενό της η Πόλα Ρούπα μιλά για μια «διαρκή οικονομική ομηρία» από την πλευρά του κράτους, όπου με έναν βασικό μισθό στο παρελθόν και επίδομα ανεργίας σήμερα, καλείται να πληρώνει δόσεις που φτάνουν τα 200 ευρώ τον μήνα για είκοσι χρόνια, ενώ η ίδια και το παιδί της πρέπει να ζήσουν με μόλις 390 ευρώ τον μήνα.
Η Αρχή, αν και αποδέχεται τη μεταφορά ενός μέρους των χρημάτων από τραπεζικούς λογαριασμούς της κληρονομιάς της, αρνείται να της επιτρέψει να αξιοποιήσει το 1/4 του καταστήματος που της ανήκει, αφήνοντας ένα υπόλοιπο 34.000 ευρώ να πνίγει τον οικογενειακό προϋπολογισμό.
Μια υπόθεση που μοιάζει με μαθηματικό αδιέξοδο, αλλά είναι η πραγματική ζωή όχι μόνο της Πόλας Ρούπα αλλά και εκατοντάδων πολιτών.
Ολόκληρο το κείμενο της Πόλας Ρούπα:
«Μια ακόμη ποινή μέσα στην ποινή που έχω ήδη εκτίσει -και με το παραπάνω- για τη συμμετοχή μου στην οργάνωση Επαναστατικός Αγώνας, είναι η πλήρης αποικιοποίηση της ζωής μου με οικονομικούς όρους και επιβάλλεται από την Αρχή Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες (από εδώ και στο εξής θα την αναφέρω ως Αρχή), με μέτρα που υπερβαίνουν κάθε λογική και το κόστος τους είναι μη αντιμετωπίσιμο.
Είχα δημοσιεύσει κείμενο για αυτό το ζήτημα πριν από λίγους μήνες, όπου έγραφα πώς η Αρχή κρατά σε ισόβια ομηρία τη ζωή όλων όσοι είναι καταδικασμένοι με τον 187Α (“αντιτρομοκρατικό”), αλλά και όσων είναι ύποπτοι για “τρομοκρατία” και τους δεσμεύει κάθε περιουσιακό στοιχείο.
Είχα γράψει τότε ότι κατανοώ την αγωνία τους να ελέγχουν από που προέρχεται κάποιο περιουσιακό στοιχείο, αφού εμάς έχουν ως εύκολους στόχους για να παρουσιάζουν έργο (το άφθονο μαύρο χρήμα που “ανακυκλώνεται” μέσα στο κράτος, μέσα από τις συμβάσεις του με επιχειρήσεις, μέσα στους κόλπους του μεγάλου κεφαλαίου δεν είναι παράνομο), όμως μου είναι αδύνατο να αποδεχτώ ότι οφείλω να πληρώνω υπέρογκα ποσά στο κράτος για χρηματικές ποινές και δικαστικά έξοδα (έχουν ανέλθει στις 35.000 ευρώ και τα συνολικά μου χρέη στα 45.000 ευρώ συνυπολογίζοντας τον φόρο κληρονομιάς μαζί με όλες τις προσαυξήσεις), χωρίς να μπορώ να αξιοποιώ ένα και μοναδικό κληρονομικό περιουσιακό στοιχείο που έχω για να αποπληρώνω το χρέος.
Δηλαδή, μου λένε πως με ένα βασικό μισθό που έπαιρνα και ένα επίδομα ανεργίας που παίρνω αυτή τη στιγμή, να πληρώνω δόσεις στην εφορία που προσεγγίζουν τα 200 ευρώ τον μήνα για είκοσι χρόνια, με την καλύτερη δυνατή ρύθμιση που υπάρχει στο… σύμπαν και παράλληλα να ζω εγώ και το παιδί μου με τα 390 ευρώ που θα περισσεύουν. Στο προηγούμενο κείμενό μου έγραψα πως αν δεν με αφήσουν να αξιοποιήσω τα κληρονομημένα περιουσιακά που έχω, δεν πρόκειται να πάρουν ούτε ένα ευρώ αφού δεν περισσεύει τίποτα.
Η Αρχή απάντησε στην τελευταία μου αίτηση τον Σεπτέμβριο του 2025 πως εγκρίνει τη μεταφορά στην εφορία των χρηματικών ποσών που υπάρχουν σε τραπεζικούς λογαριασμούς της εξαδέλφης μου -την οποία έχω κληρονομήσει- για την αποπληρωμή χρεών και απέρριψε το αίτημά μου να αξιοποιήσω και το 1/4 του καταστήματος που μου αντιστοιχεί (του οποίου 1/4 η αντικειμενική αξία ίσα που καλύπτει το εν λόγω ποσό) από την κληρονομιά.
Μόνο που τα ποσά που αποδεσμεύει προκειμένου να μεταβιβαστούν άμεσα στην ΔΟΥ, δεν ξεπερνούν τις 11.000 ευρώ. Οπότε τα μαθηματικά δεν βγαίνουν. Μου μένουν 34.000 ευρώ που θα πρέπει να αποπληρωθούν. Κάνουν πλάκα με τη ζωή μου;
Αυτή η “πλάκα” κάπου αποσκοπεί. Αποσκοπεί στην απόλυτη εκδίκηση μέσω της οικονομικής εξόντωσης σε ισόβια κλίμακα, για πολιτικούς λόγους και με καθαρά πολιτικά κίνητρα. Γιατί πώς αλλιώς να εξηγηθεί η εμμονή της Αρχής και του προϊστάμενου εισαγγελέα, να μου απαγορεύει να αξιοποιήσω ένα περιουσιακό, τη στιγμή μάλιστα, που τα όποια χρήματα θα πάνε στο κράτος;
Ειδικά, αφού έχει προηγηθεί απόφαση της Αρχής που μου έλεγε πως πρέπει να προχωρήσω σε αποδοχή κληρονομιάς -που έχει υψηλό χρηματικό κόστος- προκειμένου να μπορώ να διευθετήσω τα ζητήματα, αφού εγώ έκανα τελικά την αποδοχή και προχώρησα σε νέα αίτηση στην Αρχή, αυτή μου κοινοποίησε ότι απαγορεύει την αξιοποίηση των περιουσιακών στοιχείων. Δηλαδή, τι ήθελαν; Να αποδεχτώ τα κληρονομικά χωρίς να μπορώ να τα αξιοποιήσω για να αποπληρώσω το χρέος. Πρόκειται για ωμή και άμεση ληστρική απόφαση με ποιο υλικό αντίκρισμα όμως, αφού αντικειμενικά, δεν υπάρχει χρηματικό κέρδος για το κράτος; Να με έχουν εμένα ισοβίως όμηρο με τα χρέη.
Προχώρησα, λοιπόν σε προσφυγή ενάντια στην απόφαση της Αρχής αναφορικά με την απαγόρευση να αξιοποιήσω το 1/4 του καταστήματος που έχω κληρονομήσει για να αποπληρώσω την εφορία. Η προσφυγή έγινε στον Άρειο Πάγο, το μόνο δικαστικό όργανο που υπάρχει πάνω από την Αρχή, η οποία έχει προσδιοριστεί για τις 4 Φεβρουαρίου.
Η Αρχή είναι ένα δημόσιο νομικό όργανο που έχει συγκροτηθεί με τον νόμο 4557/2018, απολαμβάνει διοικητική και λειτουργική ανεξαρτησία και συγκροτήθηκε για να εφαρμόζει τις αποφάσεις και τις συμβάσεις της ΕΕ και του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για την “αντιμετώπιση της τρομοκρατίας”. Είναι ανεξάρτητη, όμως υπόκειται σε κοινοβουλευτικό έλεγχο. Συνεπώς οι αποφάσεις και ο ρόλος της βρίσκεται σε αναλογία με την εκάστοτε πολιτική εξουσία και το κυβερνών κόμμα. Στην περίπτωσή μου υπερβαίνει τον ρόλο της που είναι ο έλεγχος οικονομικών ενεργειών που παραβιάζουν το νομικό πλαίσιο και εισέρχεται σε σφαίρα πολιτικής στόχευσης που αφορά την ίδια την ικανότητα επιβίωσής μου σε καθεστώς εκτός φυλακής. Οι αποφάσεις της προσκρούουν σε άρθρα και διατάξεις του Συντάγματος και της ΕΣΔΑ σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα, όμως η εξουσία της και ο σκοπός της θέτει το ζήτημα της κρατικής ασφάλειας (της δημόσιας ασφάλειας κατά την ίδια) ως προεξέχον κριτήριο των αποφάσεών της με επιχειρήματα όμως που αντιπαλεύουν σφόδρα την κοινή λογική, αφού πρόκειται για αποπληρωμή χρεών στην εφορία.
Γνωρίζω ότι όλοι οι νόμοι που αφορούν σε ανθρώπινα δικαιώματα ήταν πάντα, τουλάχιστον εν μέρει, προσχηματικοί αφού εφαρμόζονταν -όποτε εφαρμόζονταν- με πολλούς αστερίσκους, αναλόγως ποια δικαιώματα ποιανού ανθρώπου κάθε φορά αφορούσαν. Γνωρίζω ότι η ύπαρξη ενός διεθνούς δικαίου που είχε θεσμοθετηθεί για να οριοθετεί τα όρια της ισχύος των κρατών πάνω στους ανθρώπους μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, εφαρμοζόταν πάντα κατά περίπτωση, αναλόγως της ερμηνείας που ο κάθε κρατικός φορέας έδινε και αναλόγως ποιες κοινωνικές ομάδες αφορούσε. Πάντα τα δικαιώματα των ισχυρών υπερείχαν αυτών που δεν είχαν ισχύ και άρα, τα δικαιώματά τους μπορούσαν να παραβιάζονται αναλόγως των κρατικών προτεραιοτήτων.
Γνωρίζω ότι στην εποχή της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης ειδικά και με την απόσυρση του λεγόμενου “κράτους πρόνοιας” από την ιστορία, όλα αυτά τα υπερεθνικά νομικά πλαίσια παραβιάζονταν αδιάκοπα ανάλογα τις πολιτικές του μεγάλου κεφαλαίου και των κρατών. Γνωρίζω επίσης, ότι σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη εποχή μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, όπου γίνεται όλο και πιο ορατά κυρίαρχο το μοντέλο του ακραία εθνικιστικού-πολεμικού κράτους, με την ισχύ να γίνεται ο υπέρτατος παράγοντας στην καθεστωτική πολιτική, όπως αυτή εκφράζεται τόσο εντός όσο και εκτός των συνόρων, οι όποιες θεσμοθετήσεις σχετικά με ανθρώπινα δικαιώματα έχουν γίνει κουρελόχαρτα χωρίς καμία αξία. Ειδικά στην Ελλάδα με την επιβολή των “μνημονίων”, το Σύνταγμα έχει καταλυθεί, οπότε κάθε αναφορά σε αυτό είναι άνευ ουσίας. Το θεσμοθετημένο από τα κράτη διεθνές δίκαιο παραβιάζεται κατάφωρα τα τελευταία χρόνια με γενοκτονίες, πολέμους, εθνοκαθάρσεις, εξόντωση των αδύναμων με πολεμικά ή οικονομικά όπλα, με βία χωρίς όρια σε όλες τις κοινωνικές αντιστάσεις.
Γνωρίζω ότι αυτή η εποχή που μπορούσε κάποιος να επικαλείται το διεθνές δίκαιο και το Σύνταγμα έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί, ενώ στο εσωτερικό των χωρών ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων αντιμετωπίζονται ως εμπόδια στην απρόσκοπτη άσκηση της πλήρους κρατικής ισχύος. Εξάλλου, δεν είχα ποτέ καμία αυταπάτη για την βαρύτητα και την ισχύ του όποιου νομικού πλαισίου επικέντρωνε στο ζήτημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά στην εποχή μας δεν υπάρχει στην πράξη ούτε ως προσχηματικό αφήγημα για την διατήρηση της κοινωνικής συνοχής γύρω από την αναγκαιότητα ύπαρξης της κρατικής εξουσίας.
Αν αναφέρω το νομικό πλαίσιο που υπερισχύει της Αρχής και το οποίο το παραβιάζει τόσο για εμένα όσο και για πολλούς που έχουν καταδικαστεί με τον 187Α και έχουν εκτίσει την ποινή τους, είναι γιατί αποκαλύπτει ότι είναι περισσότερο πολιτικός παρά νομικός θεσμός, με αρμοδιότητα την εκδίκηση με οικονομικούς όρους των πολιτικών αντιπάλων του πολιτικού και οικονομικού συστήματος, μέσω της επιβολής ποινής πάνω και πέρα από την ποινή που έχουν εκτίσει (αφού παραμένουν ισοβίως ως εν δυνάμει “τρομοκράτες”) και δεύτερον, γιατί -όπως δείχνει η περίπτωσή μου- επιτρέπεται στην Αρχή να στέκεται πέρα και πάνω από όποιο νομικό πλαίσιο θέλει, ακόμα και την κοινή λογική.
Γιατί αυτό που μου λέει η Αρχή, είναι ότι δεν έχω κανένα δικαίωμα πάνω σε κάτι που νόμιμα είναι δικό μου, ότι μου το δεσμεύει για πάντα, ότι πρέπει να έχω ένα χρέος που θα αυξάνεται συνεχώς χωρίς καμία πιθανότητα να αποπληρωθεί και πως η πόρτα της φυλακής θα παραμένει για εμένα συνεχώς μισάνοιχτη, καθώς αυτό το χρέος θα γίνεται ακόμα πιο δυσθεώρητο.
Η ισόβια δέσμευση ενός περιουσιακού στοιχείου είναι στη δικαιοδοσία της, αφού μπορεί να αιτιολογεί με βάση καταδικαστική απόφαση δικαστηρίου ότι υπήρξα μέλος “τρομοκρατικής” οργάνωσης. Ναι, έχω συλληφθεί το 2010 για συμμετοχή στην οργάνωση Επαναστατικός Αγώνας και ανέλαβα από την πρώτη στιγμή την πολιτική ευθύνη για τη συμμετοχή μου σε αυτή. Έχω συλληφθεί ξανά το 2017. Έχω καταδικαστεί για όλες τις πολιτικές ενέργειες της οργάνωσης και έχω εκτίσει την φυλακή που μου έχει επιβληθεί. Με βάση αυτά τα γεγονότα, με έχουν εντάξει στη λίστα της Αρχής από το 2011 και δεσμεύουν ό,τι περιουσιακό στοιχείο έχει περάσει σε έμενα για πάντα.
Δεν έχω καμία φιλοδοξία ότι μπορεί κάποτε να με βγάλουν από αυτή τη λίστα, γεγονός που με καθιστά ισοβίως όμηρο. Αυτό που προβλέπεται όμως από τη νομοθεσία σχετικά με την Αρχή, είναι ότι μπορεί να αποφασίσει την αποδέσμευση περιουσιακών στοιχείων για κάλυψη γενικότερων δαπανών διαβίωσης, για συντήρηση ή λειτουργία τους ή διατήρησή τους.
Δεν εντάσσεται σε αυτή τη διάταξη το ζήτημα της διαβίωσής μου, όταν το κράτος με υποχρεώνει να αποπληρώσω ένα χρέος 45.000 ευρώ; Απαγορεύει την αξιοποίηση ενός περιουσιακού στοιχείου, του οποίου η αξία ίσα που φτάνει το εν λόγω χρέος;
Με αυτή την απόφαση, εντάσσει στην “πρόληψη τρομοκρατικών πράξεων” τη μεταφορά χρημάτων στην εφορία. Αυτό λέει η κοινή λογική. Γιατί εγώ δεν τους έχω ζητήσει τίποτα περισσότερο.
Στην ίδια απόφαση εμμένει η αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου. Προτείνει την απόρριψη της προσφυγής μου γιατί, όπως λέει, ορθώς η Αρχή έκρινε να διατηρηθεί η δέσμευση, αφού “συντρέχουν σοβαροί λόγοι που καθιστούν αναγκαία τη μη αποδέσμευση των περιουσιακών στοιχείων έστω και νόμιμων και συνιστούν…αυτοτελή και ανεξάρτητα από πράξεις νομιμοποίησης εσόδων από εγκληματικές δραστηριότητες μέτρα, τα οποία λήφθηκαν… αποκλειστικά για την πρόληψη και την καταστολή σχετικών πράξεων”. Δηλαδή, η μεταφορά ποσών από την όποια αξιοποίηση ενός περιουσιακού στοιχείου στην εφορία, συνιστά “μέτρο πρόληψης και καταστολής σχετικών πράξεων”!
Με την προσφυγή που έχω κάνει προς τον Άρειο Πάγο, καλούμαι δηλαδή, να αποδείξω ότι η αποπληρωμή χρεών στην εφορία δεν συνιστά ενέργεια ύποπτη για σχετικές με την “τρομοκρατία” πράξεις; Γιατί αυτό απορρέει από την εισαγγελική πρόταση.
Πίσω από τον ανορθολογισμό που χαρακτηρίζει την εισαγγελική πρόταση στο επικείμενο Συμβούλιο του Αρείου Πάγου όπου θα εξεταστεί η προσφυγή μου ενάντια στην απόφαση της Αρχής, θα κριθεί, μέσα από την αιτιολόγηση της απόφασης, αν έχουν σκοπό να ολοκληρώσουν ένα σχέδιο ισόβιας ομηρία, αποικιοποίησης της ζωής μου μέσω του χρέους, μιας οργανωμένης οικονομικής εξόντωσης με τελική κατεύθυνση τη φυλακή, της οποίας η πόρτα θα ανοίγει για εμένα, αναλόγως των εκάστοτε κυβερνητικών πολιτικών στόχων, που η νομοθετική εξουσία θα θεσμοθετεί και θα εκτελεί η δικαστική εξουσία, σχετικά με τις ποινές που πρέπει να επιβάλλουν τα δικαστήρια στις περιπτώσεις μεγάλων χρεών προς το δημόσιο γενικότερα για όλη την κοινωνία και ειδικότερα για όσους-ες έχουν εναντιωθεί δυναμικά στο πολιτικό-οικονομικό σύστημα εξουσίας και μπαίνουν για όλη τους τη ζωή στις μαύρες λίστες του κράτους.
Υ.Γ.: Αναφορικά με τα τέσσερα δικαστήρια που είχαν γίνει το 2025 για την απόδοση κατασχεθέντος εξωτερικού σκληρού δίσκου με αρχεία -φωτογραφίες και βίντεο- του παιδιού μου (είχα δημοσιεύσει σχετικό κείμενο τον περασμένο Δεκέμβριο), ο οποίος είχε κατασχεθεί κατά τη σύλληψή μου το 2017 και προσπαθούσα να τον πάρω πίσω από το 2019, έληξαν με την τελευταία δικαστική απόφαση τον Δεκέμβριο, με την οποία τελικά και μου αποδόθηκε.
2/2/2025
Πόλα Ρούπα»
