Σοκ έχει προκαλέσει στη διεθνή κοινότητα η αυτοκτονία της 15χρονης πλέον Αμάντα Τοντ από το Βανκούβερ του Καναδά και τις επιπτώσεις που ενέχει η κακή χρήση του Διαδικτύου.
Το μαρτύριο της Αμάντα ξεκίνησε πριν από τρία χρόνια, όταν με τους συμμαθητές της άρχισαν να χρησιμοποιούν τους ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης και να κάνουν chat και με άγνωστους ανθρώπους μέσω webcam. Τότε, ένας άντρας 32 χρονών με τη μέθοδο της παραπλάνησης και χρησιμοποιώντας κομπλιμέντα έπεισε τη 12χρονη τότε Αμάντα να του στείλει μία φωτογραφία χωρίς στηθόδεσμο. Από τότε, ξεκίνησε ο Γολγοθάς της ανήλικης, καθώς δέχθηκε εκβιασμούς πως αν δεν προχωρήσει σε ένα είδος επίδειξης προς τέρψιν του 32χρονου εκείνος θα έστελνε την ημίγυμνη φωτογραφία της σε όλους της τους συμμαθητές. Το κορίτσι δεν προχώρησε και τελικά ο άνδρας απέστειλε τη φωτογραφία της παντού, ενώ είχε προχωρήσει και στη δημιουργία ψεύτικου προφίλ στο Facebook με κεντρική φωτογραφία την επίμαχη.
Το κορίτσι απομονώθηκε από το φιλικό της περιβάλλον, ενώ το κλίμα ήταν τόσο βαρύ γύρω της, που αναγκάστηκε να αλλάξει και σχολεία. Οι κρίσεις πανικού και άγχους, αλλά και η κατάθλιψη της χτύπησαν την πόρτα. Το επόμενο στάδιο ήταν η χρήση ναρκωτικών και αλκοόλ.
Ωστόσο, αν και το κορίτσι φάνηκε πως στο τελευταίο σχολείο όπου μετεγγράφηκε, αν και παρέμενε απομονωμένη από τους συμμαθητές της, τα πράγματα πήγαιναν κάπως καλύτερα για εκείνη, τελικά, δέχθηκε και πάλι τον εξευτελισμό, ενώ έπεσε και θύμα ενδοσχολικής βίας. Αποτέλεσμα ήταν να αποπειραθεί να αυτοκτονήσει καταπίνοντας χλωρίνη.
Εκείνη η απόπειρα ήταν μεν αποτυχημένη, ωστόσο πριν από μερικές μέρες και συγκεκριμένα την περασμένη Πέμπτη, η Αμάντα πέτυχε τον «στόχο» της. Έδωσε τέλος στη ζωή της. Πριν όμως από το τέλος, η ίδια μέσω ενός βίντεο που ανήρτησε στο YouTube στις 7 Σεπτεμβρίου εξηγούσε τι της είχε συμβεί. Ο λόγος δεν ήταν άλλος από το να αφυπνίσει τη διεθνή κοινότητα για τους κινδύνους που ενέχουν από την κακή χρήση του διαδικτύου, αλλά και για να βοηθήσει κι άλλους εφήβους που πιθανότατα να αντιμετωπίζουν το ίδιο με εκείνη πρόβλημα.
Όπως αναφέρεται στην «περιγραφή» του βίντεο: «Παλεύω για να μείνω σε αυτό τον κόσμο, γιατί τα πάντα με αγγίζουν τόσο βαθιά. Δεν το κάνω αυτό (σ.σ. το βίντεο) για να τραβήξω την προσοχή. Το κάνω για να αποτελέσω έμπνευση και να δείξω ότι είμαι δυνατή. Έκανα πράγματα στον εαυτό μου προκειμένου να διώξω τον πόνο, γιατί προτιμούσα να κάνω κακό στον εαυτό μου, παρά σε κάποιον άλλο. Οι μισητές θα είναι πάντα μισητές αλλά σας παρακαλώ μη μισείτε. Ελπίζω να σας δείξω ότι όλοι μας έχουμε μια ιστορία και όλων μας το μέλλον θα είναι λαμπρό μια μέρα, το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να το παλεύετε. Άλλωστε είμαι ακόμα εδώ, δεν είμαι;».
Τελικά, η 15χρονη Αμάντα δεν είναι ακόμα εδώ. Δεν κατάφερε να βγει νικήτρια από τη μάχη της να κρατηθεί σε αυτό τον κόσμο. Το βίντεο της, ωστόσο, και κυρίως μετά την ανακοίνωση του θανάτου της έχει πάνω από 3,75 εκατομμύρια «χτυπήματα» και έχει προκαλέσει κύμα συζήτησης γύρω από τη σωστή χρήση του Διαδικτύου από τους ανήλικους.
Ακόμα και οι Anonymous κινητοποιήθηκαν, δίνοντας στη δημοσιότητα όλα τα στοιχεία του 32χρονου εκβιαστή της εφήβου και κύριου υπεύθυνου του μαρτυρίου της. Κατά τους διεθνείς χάκερς, αυτός ακούει στο όνομα Kody Maxson και είναι κάτοικος Καναδά.
Από την πλευρά τους, οι αρχές δεν δίνουν πληροφορίες για το γεγονός, ενώ έχουν «ρίξει» και τις διευθύνσεις που ανήρτησαν για τον 32χρονο οι Anonymous.
Τι λέει η Αμάντα στο βίντεο
Παρατίθεται η μετάφραση των καρτέλων της Αμάντα:
Γεια σας! Αποφάσισα να σας πω την χωρίς τέλος ιστορία μου.
Στην έβδομη τάξη (σ.σ. αντίστοιχη της έκτης δημοτικού στην Ελλάδα), θα συνδεόμασταν στο Ίντερνετ με τους φίλους μέσω webcam, προκειμένου να γνωρίσουμε και να μιλήσουμε σε νέους ανθρώπους.
Τότε, έλαβα σχόλια όπως: εκθαμβωτική, όμορφη, τέλεια κλπ… Μετά, ήθελε να με φωτογραφήσει… Έτσι, το έκανα… Έναν χρόνο μετά… έλαβα ένα μήνυμα στο Facebook από αυτόν… Δεν ξέρω πώς με γνώριζε…
(σ.σ. Το μήνυμα) έλεγε… «Αν δεν κάνεις για μένα μία επίδειξη, θα στείλω (φωτογραφίες από ) το στήθος σου (σ.σ. σε όλους)». Ήξερε τη διεύθυνσή μου, το σχολείο, τους συγγενείς, τους φίλους, την οικογένεια, τα ονόματα.
Διακοπές Χριστουγέννων
Χτύπημα στην πόρτα μου στις τέσσερις τα ξημερώματα. Ήταν η αστυνομία… η φωτογραφία μου είχε σταλεί σε όλους.
Τότε, αρρώστησα πολύ βαριά και υπέφερα από άγχος, τρομερή κατάθλιψη και κρίσεις πανικού. Μετά, μετακόμισα και έπεσα στα ναρκωτικά και το αλκοόλ. Οι κρίσεις άγχους χειροτέρεψαν… δεν μπορούσα ούτε να βγω έξω.
Πέρασε ένας χρόνος και ο τύπος επανήλθε με νέα λίστα από τους φίλους μου και το σχολείο. Παράλληλα, έφτιαξε και μια σελίδα στο Facebook. Το στήθος μου ήταν η φωτογραφία του προφίλ του.
Έκλαιγα κάθε βράδυ, έχασα τους φίλους μου και τον σεβασμό. Οι άνθρωποι είχαν για μένα (σ.σ. μια άλλη εικόνα)… ξανά…
Και πάλι κανείς δεν με συμπαθούσε. Έλεγαν το όνομά μου… Με κατέκριναν…
Δεν θα μπορέσω ποτέ να πάρω πίσω (σ.σ. να σβήσω) αυτή τη φωτογραφία. Θα είναι εκεί έξω (σ.σ. δημοσιευμένη) για πάντα…
Άρχισα να γίνομαι δεικτική… Υποσχέθηκα στον εαυτό μου: ποτέ ξανά… Δεν είχα φίλους και έτσι έτρωγα μεσημεριανό (σ.σ. στο σχολείο) μόνη μου. Έτσι, άλλαξα πάλι σχολεία…
Όλα ήταν καλύτερα, κι ας καθόμουν και πάλι μόνη κάθε μέρα στο μεσημεριανό, στη βιβλιοθήκη.
Μετά από έναν μήνα, ξεκίνησα να μιλώ σε έναν παλιό φίλο. Ανταλλάσσαμε μηνύματα κι άρχισε να μου λέει ότι του άρεσα (παλιά)… με ξεπέρασε… ότι (τώρα) είχε κορίτσι… Μετά μου είπε να πάω από εκεί «η κοπέλα μου είναι σε διακοπές». Κι έτσι πήγα… Μεγάλο λάθος… Μου κόλλησε… Σκέφτηκα ότι του αρέσω…
Μία εβδομάδα μετά, πήρα ένα μήνυμα (σ.σ. που έλεγε) «φύγε από το σχολείο σου». Το κορίτσι του και 15 ακόμα- συμπεριλαμβανομένου κι εκείνου- ήρθαν (και με βρήκαν)… Το κορίτσι και δυο ακόμα απλά είπαν: «Κοίτα γύρω σου, κανείς δεν σε συμπαθεί». Μπροστά σε 50 ανθρώπους στο νέο μου σχολείο. Ένας τύπος φώναξε: «απλά χτύπα την». Κι έτσι, έκανε… Με έριξε κάτω στο πάτωμα και με χτύπησε αρκετές φορές. Παιδιά βιντεοσκόπησαν το περιστατικό. Ήμουν ολομόναχη κι έμεινα στο πάτωμα.
Ένιωσα σαν ένα αστείο σε αυτό τον κόσμο… Σκέφτηκα ότι κανείς δεν το αξίζει αυτό. Ήμουν μόνη… Είπα ψέματα, λέγοντας ότι ήταν δικό μου λάθος και δική μου ιδέα. Δεν ήθελα να πάθει αυτός κακό, σκέφτηκα ότι πραγματικά του άρεσα, αλλά αυτός ήθελε το σεξ… Κάποιος φώναξε (σ.σ. πάλι): «χτύπα την». Καθηγητές έτρεξαν προς το μέρος μας, αλλά εγώ παρέμεινα σε ένα χαντάκι όπου με βρήκε ο μπαμπάς μου.
Ήθελα τόσο απεγνωσμένα να πεθάνω… που όταν με έφερε στο σπίτι ήπια χλωρίνη… Με σκότωσε μέσα και νόμιζα ότι πραγματικά θα πέθαινα. Ασθενοφόρο ήρθε και με πήγε στο νοσοκομείο όπου με «καθάρισαν».
Αφού γύρισα σπίτι όλα όσα είδα στο Facebook ήταν: «Της άξιζε. Πλύνατε τα μαλλιά σας από τη λάσπη; Ελπίζω να είναι νεκρή».
Κανείς δεν νοιαζόταν… Μετακόμισα μακριά σε άλλη πόλη, στη μαμά μου, σε άλλο σχολείο… Δεν ήθελα να πιέσω για απόδοση κατηγοριών γιατί ήθελα να προχωρήσω (σ.σ. στη ζωή μου). Έξι μήνες πέρασαν από τότε… Οι άνθρωποι εξακολουθούν να κάνουν post φωτογραφίες με χλωρίνη και χαντάκια και να με κάνουν «tag». Τα πήγαινα πολύ καλύτερα επίσης… Λένε: «Έπρεπε να είχε δοκιμάσει άλλη χλωρίνη. Ελπίζω να πεθάνει αυτή τη φορά και να μην είναι τόσο χαζή». Λένε: «Ελπίζω να το δει αυτό και να αυτοκτονήσει…».
Γιατί το παθαίνω αυτό; Τα έκανα θάλασσα, αλλά γιατί με ακολουθεί; Άφησα την πόλη σας παιδιά… Κλαίω συνέχεια τώρα… Κάθε μέρα σκέφτομαι γιατί είμαι ακόμα εδώ; Οι κρίσεις άγχους είναι απαίσιες τώρα… Δεν βγήκα καθόλου έξω αυτό το καλοκαίρι.
Όλα από το παρελθόν μου… η ζωή μου δεν πηγαίνει καλύτερα… δεν μπορώ να πάω σχολείο, να συναναστραφώ ή να είμαι με άλλους ανθρώπους… (σ.σ. είμαι) συνεχώς αποκομμένη. Έχω πράγματι κατάθλιψη. Αυτή την περίοδο παίρνω αντικαταθλιπτικά και συμβουλεύομαι ειδικό κι έναν μήνα πριν αυτό το καλοκαίρι, νοσηλεύτηκα για δύο ημέρες από υπερβολική δόση αντικαταθλιπτικών… Έχω κολλήσει… τι απέμεινε από εμένα πια… τίποτα δεν σταματά.
Δεν έχω κανέναν. Χρειάζομαι κάποιον.
Το όνομά μου είναι Αμάντα Τοντ…
Η 15χρονη κοπέλα δημιούργησε το συγκινητικό αυτό βίντεο, όπως προαναφέρθηκε, για να κινητοποιήσει τον κόσμο για τους κινδύνους της κακής χρήσης του Ίντερνετ. Αυτό κάνει τώρα και η μητέρα της η οποία έχει ξεκινήσει μια εκστρατεία ενημέρωσης για να μην βρεθούν και άλλα παιδιά στη θέση του δικού της.
Επιμέλεια: Μαριάννα Μαρμαρά
