Καθημερινή αθλητική στήλη,
αποκλειστικά για χουλιγκάνους, λοβοτομημένους και κάφρους
*** Χουλιγκάνοι, Λοβοτομημένοι και Κάφροι όλων των ομάδων,
όλων των κομμάτων
και όλων των θρησκειών,
σάς χαιρετώ…
*** Το «Μουντομπάσκετ» τής Κίνας συνεχίζεται με τούς νοκ-άουτ αγώνες,
αλλά η Εθνική μας δεν είναι πια εκεί·
λες και το Πεπρωμένο επέβαλε στην Ελληνική ομάδα
να ενσαρκώσει -για πολλοστή φορά τα τελευταία χρόνια-
τον μνημειώδη στίχο τής Λίνας Νικολακοπούλου
διά στόματος Βασίλη Παπακωνσταντίνου
«Κι όλο φεύγω, το τέλος πριν να δω.»!
Ο Θανάσης Σκουρτόπουλος δέχθηκε καταιγισμό αρνητικών σχολίων
για τούς χειρισμούς του·
στην κορυφή των επικρίσεων συνεχίζουν να δεσπόζουν οι αντιδράσεις
για το γεγονός ότι ο ομοσπονδιακός προπονητής δεν εμπόρεσε να αξιοποιήσει
τον «M.V.P.» τού «Ν.Β.Α.», το «υπερ-όπλο» Γιάννη Αντετοκούνμπο.
Όμως, πριν μιλήσουμε για τις ευθύνες τού Σκουρτόπουλου,
οφείλω να επισημάνω ένα κομβικό πρόβλημα
που διεπίστωσα να υπάρχει σε μεγάλη μερίδα των φιλάθλων μας·
εν’ πλήρη συγχύσει το Εθνικό Φαντασιακό, μπερδεύει τις έννοιες,
και βλέπει στο πρόσωπο τού Γιάννη τη γαλανόλευκη εκδοχή τού «Σούπερμαν».
Τελικά, τι ακριβώς ισχύει; Πού είναι ο Μύθος και πού η Πραγματικότητα;
*** Είναι δεδομένο και επανειλημμένα καταγεγραμμένο
ότι ο απαίδευτος Νεοέλληνας έχει συγκεχυμένη γνώση
για τις λέξεις που ο ίδιος ξεστομίζει·
τρανό παράδειγμα αποτελεί το τεράστιο μπέρδεμα που επικρατεί
στη χρήση τού «ως» (που εκφράζει ιδιότητα)
και τού «σαν» (που εκφράζει παρομοίωση).
Έτσι, διόλου παράξενο ότι πολλοί συμπατριώτες μας,
ορμώμενοι εν’ προκειμένω από ευγενή κίνητρα,
συγχέουν τον τίτλο «Πολυτιμότερος Παίκτης»
-που κατέκτησε ο Γιάννης στην περυσινή «regular season»-
με τον προσδιορισμό «Κορυφαίος».
Έφτασε, λοιπόν, η στιγμή, να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα…
*** Πράγματι ο Γιάννης συγκαταλέγεται στην Ελίτ τού Παγκοσμίου Μπάσκετ,
αλλά -για να μπορέσουμε να τον αξιοποιήσουμε-
θα πρέπει να εντοπίσουμε, να συνειδητοποιήσουμε και να εμπεδώσουμε
τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά του.
Ναι, μιλάμε για ένα παιδί,
που φεύγοντας το 2013, σε ηλικία μόλις 19 ετών, για τούς «Μπακς»,
κατέφερε
-χάρη στη θέλησή του, στην ψυχή του,
στην εργατικότητά του, στη μαχητικότητά του, στην εκρηκτικότητά του-
να έχει συγκλονιστική εξέλιξη
και να θεωρείται πια ως ένα από τα σημαντικότερα «projects» στο «Ν.Β.Α.»
(ενδεχομένως, το πλέον μακρόπνοο).
Όμως,
ο αγαπημένος μας Γιάννης δεν μπορεί να κάνει τα πάντα και ουδέποτε θα μπορέσει.
Ουδέποτε θα μάς χαρίσει τα αδιανόητα ζογκλερικά τού Μάϊκλ Τζόρνταν,
ουδέποτε θα φτάσει στο επίπεδο τού Λεμπρόν, τού Κόμπε ή τού Ντουράντ·
η συγκλονιστική βελτίωση που ενεφάνισε στη σωματοδομή του,
δεν έχει την εφάμιλλη αντανάκλασή της στην τεχνική του.
Ο «παλμός» του στο σουτ είναι μέτριος
(εξ’ ου και τα… γήϊνα ποσοστά του σε σουτ και βολές)
και δεν πρόκειται να αλλάξει -αισθητά- προς το καλύτερο,
διότι λείπει το Ταλέντο
(σε αντιδιαστολή, θα αναφέρω ενδεικτικά ότι,
ο έξοχος «παλμός» τού Στεφ Κάρι -ή και τού Μπάνε Πρέλεβιτς παλαιότερα-
είναι κυρίως προϊόν έμφυτης ικανότητας και όχι απλώς καλλιέργειας).
Επίσης,
είναι φορές που η παρορμητικότητά του αχρηστεύει την πλαστικότητά του,
κάνοντάς τον να φαντάζει άγουρος ακόμη.
Βεβαίως, ο Γιάννης προκαλεί τρόμο στο «ένας εναντίον ενός»·
τον βλέπεις να έρχεται κατά πάνω σου
με όλην την ορμή που τού ορίζει η ίδια του η ζωή
και θέλεις να παραμερίσεις ή να το βάλεις στα πόδια.
Σημειωτέον, όμως,
πως ετούτο το τεράστιο αβαντάζ
που διαθέτει απέναντι σε όλους σχεδόν τούς αντιπάλους του,
ευνοείται σε απόλυτο βαθμό από το γεγονός
ότι στο «Ν.Β.Α.» εφαρμόζεται υποχρεωτικώς το «man to man»·
κάλλιστα, οι ομάδες που τον αντιμετωπίζουν,
θα μπορούσαν να έχουν ως μότο τους
τη διασκευή τού περιφημότερου στίχου τού Καβάφη..:
«Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς τη “ζώνη”;
Αυτό το σύστημα ήταν μια κάποια λύσις…»!
Συνελόντι ειπείν,
το πρόβλημα ξεκινάει
όταν ο «Greek Freak» καλείται να αγωνιστεί με τούς ευρωπαϊκούς κανόνες.
Τότε είναι που ο (εκάστοτε) προπονητής του,
θα πρέπει να έχει πλάνο για την προσανατολισμένη «ζώνη»
που δεδομένα θα παίξουν οι αντίπαλοί μας
για να περιορίσουν τον σούπερ-σταρ μας.
*** Εν’ προκειμένω, λοιπόν,
ούτε ο Σκουρτόπουλος, ούτε και οι συμπαίκτες του,
διαχειρίστηκαν με επιτυχία τις θετικές και αρνητικές πλευρές τού Γιάννη.
Λες και άπαντες στην ομάδα
(συμπεριλαμβανομένων των παραπλανημένων φιλάθλων),
θεωρούσαν ότι η Εθνική μας δεν αγωνιζόταν στο «Μουντομπάσκετ»
αλλά στο «Ν.Β.Α.».
Τα «καρφώματα» τού Αντετοκούνμπο έγιναν μία σχεδόν χιμαιρική πανάκεια,
οι assists που έδινε στους περιφερειακούς
συχνά δεν καταγράφονταν στη στατιστική
διότι είχαμε καραμπινάτη δυστοκία στο σουτ,
το «ένας εναντίον ενός»
μετατρεπόταν επανειλημμένα σε κακοφορμισμένο «γιούργια»
που κατέληγε σε επιθετικό φάουλ.
Ουδείς προετοίμασε τον Γιάννη για το είδος τού μπάσκετ που είχε να αντιμετωπίσει,
με συνέπεια να φαντάζει κάμποσες φορές στη διοργάνωση
σαν μία πολυδιαφημισμένη πομφόλυγα.
*** Τού έκανε -πολυεπιπέδως- ζημιά τού Γιάννη
η παρουσία του σε αυτήν την ανερμάτιστη Εθνική Ελλάδος·
τον κεράσαμε μιζέρια που δεν την άξιζε
και που είχε να τη βιώσει από τότε που αναγκαζόταν να πουλάει cd για να ζήσει.
Πήραμε ένα τεράστιο «project»
που έχουν στήσει με ευλάβεια αυτοί που αποκαλούμε υποτιμητικά ως «αμερικανάκια»
και το κάναμε σαν τα μούτρα μας.
Προχειρολόγοι και Προχειρόεργοι καθώς είμαστε σε όλες τις εκφάνσεις μας,
βυσσοδομήσαμε εις βάρος ενός παιδιού (και εν’ γένει τής οικογένειάς του),
που αν δεν είχε την τύχη να τον ανακαλύψουν κάποιοι «βάρβαροι»,
είναι πολύ πιθανό να υπέκυπτε στην κανιβαλική μοίρα
που επιφυλάσσει η Ελλάδα για τα παιδιά της
(ιδίως όταν αυτά τα παιδιά δεν έχουν το αγαπημένο της αριοφυλετικό χρώμα).
Ως εκ’ τούτων,
κατά την προσωπική μου άποψη
ο Γιάννης δεν πρέπει να ξαναπατήσει το πόδι του στην Εθνική
αν δεν υπάρχουν σοβαρά εχέγγυα για την αξιοποίησή του.
Άλλωστε, έχει ήδη αποδείξει ότι το Εθνόσημο το φοράει μέσα του,
είναι ο άνθρωπος που μάς συνεκλόνισε
όταν αρνήθηκε -έμπλεος Ιερού Σέβατος- να υπογράψει πάνω στην Ελληνική Σημαία,
και δεν χρειάζονται περαιτέρω πειστήρια για το ποιόν του.
*** Και κάτι τελευταίο…
Ναι μεν ο Γιάννης Αντετοκούνμπο δεν θα γίνει Τζόρνταν, ΛεΜπρον, Ντουράντ,
αλλά υπερέχει απέναντί τους σε έναν εξόχως αξιοζήλευτο τομέα:
ο Γιάννης είναι παιδί, παραμένει παιδί,
ταυτίζεται με τα παιδιά, τα παιδιά ταυτίζονται μαζί του.
Οπότε, αν θέλουμε να τον έχουμε μαζί μας,
ας τού αφιερώσουμε εμπράκτως τον μέγα στίχο τού Λευτέρη Παπαδόπουλου,
διά στόματος Παύλου Σιδηρόπουλου (από το «Κάποτε θα ’ρθουν»):
«Υπερασπίσου το Παιδί (τον Γιάννη, δηλαδή),
γιατί αν γλυτώσει το Παιδί υπάρχει Ελπίδα…»!
Προσωπική Συμπληρωματική Σημείωση:
Μείνε εκεί που είσαι, Γιάννη·
σ’ αυτήν εδώ τη χώρα υπάρχουν πολλοί που σε αποδέχονται
επειδή δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς,
σ’ αυτήν εδώ τη χώρα υπάρχουν πολλοί που σε αποθεώνουν για να σε κοιμίσουν.
…
Γιάννη,
κάποτε θα ’ρθουν να σού πουν
πως σε πιστεύουν, σ’ αγαπούν,
και πως σε θένε…
Έχε τον νου σου στο Παιδί,
κλείσε την πόρτα με κλειδί,
ψέματα λένε.
Ο Αθλητάμπουρας
