Η ιστορία με τον Ford Mustang ξεκινά κάποια χρόνια πίσω, όταν το είχα πρωτοδεί σε σύντομη παρουσίαση περιοδικού αυτοκινήτου. Λίγα χρόνια μετά σε κινηματογραφική αίθουσα παρακολούθησα το νέο «ΚΙΤ» να… κάνει τα δικά του. Είχε αλλάξει σουλούπι καθώς πλέον πρωταγωνιστής ήταν το Ford Mustang. Άγριο, με θηριώδη κινητήρα, καθαρό Muscle Car από την άλλη όχθη του Ατλαντικού. Εκεί που το γνωμικό «There is no replacement for displacement» (σ.σ. δηλαδή, δεν υπάρχει υποκατάστατο για τα κυβικά) κυριαρχεί. Άλλη αντίληψη, άλλη νοοτροπία, αλλά αυτοκίνητα. Οι Αμερικανοί σου λένε τι δίλιτρα σύνολα με τουρμπίνες και κουραφέξαλα. Πάρε κυβικά να έχεις. Στο Αμέρικα τα πέντε λίτρα τα λένε small block, φανταστείτε τώρα τη γνώμη τους για τα… δύο.
Βλέπεις τους αριθμούς και λες κάτι δεν πάει καλά. Εξακύλινδρος κινητήρας, με χωρητικότητα τεσσάρων χιλιάδων κυβικών εκατοστών και απόδοση 213 ίππων. Μόνο; Εύλογη ερώτηση τηρουμένων των αναλογιών και του τρόπου που… γαλουχηθήκαμε. Με τέσσερα λίτρα από Ευρωπαίο κατασκευαστή παίρνεις τα διπλά άτια. Αλλά, αφήστε με να σας πω, σε καμία περίπτωση αυτή την αίσθηση που σου αφήνει το Mustang. Είναι από τα αυτοκίνητα που αρχικά σε μπερδεύουν με αυτά που αντικρίζεις και στη συνέχεια σε κερδίζουν κατά κράτος… Ανήκει σε αυτή τη σπάνια «ράτσα» οχημάτων που σου επιβάλλουν το χαρακτήρα τους. Το οδηγείς όπως θέλει και όχι όπως μπορεί να σου πέρασε από το μυαλό. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή.
Στην επίσημη παρουσίαση των δύο μοντέλων που ο όμιλος Τιρεκίδη έφερε αρχικά, δεν είχα την ευκαιρία να το καταλάβω, ελέω του περιορισμένου της ώρας λόγω της πληθώρας συναδέλφων που θα έπρεπε να το καβαλήσουν. Οι δε… δράστες της όλης ιστορίας, μου έκαναν περισσότερο για «παιδιά» που έκαναν το όνειρό τους πραγματικότητα και λιγότερο για εμπόρους που πραγματοποιούν μια επιχειρηματική κίνηση. Υπήρχε διάχυτος «ρομαντισμός» στην ατμόσφαιρα. Είχαν φέρει ένα μεγάλο παιχνίδι στη χώρα, το νέο «ΚΙΤ» με τον οποίο μεγάλωσαν (άσχετα με το γεγονός ότι ήταν άλλο μοντέλο πρωταγωνιστής τότε) και το χαιρόντουσαν οι άνθρωποι.
Βέβαια, σε εκείνη τη βόλτα, είχαν δοθεί τα πρώτα σημάδια. Στο τιμόνι συνάδελφος που την πίσω κίνηση την παίζει στα δάχτυλα. Η «μεγάλη πλατεία» του ΣΕΦ… μόνη και έρημη. Ε, δε θέλει και ιδιαίτερη φαντασία. Ντριφτ μέχρι τελικής πτώσης. Μάλιστα, μια κοπελιά κοντοστάθηκε στο πρώτο πέρασμα, σήκωσε το κινητό και άρχισε να τραβάει βίντεο. Αυτό το είδα σε… επαναλήψεις, καθώς σε κάθε πλήρη περιστροφή της πλατείας την προλάβαινα για λίγο. Ήρθε μετά από κάτι μήνες το πλήρωμα του χρόνου να πέσει στα χέρια μου το «μικρό» Mustang με τον τετράλιτρο V6. Η αλήθεια είναι ότι, έχοντας «καβαλήσει» πολύ δυνατότερα σύνολα με στήσιμο για… εκμηδένιση του χρόνου σε όποια διαδρομή και εάν επιλεχθεί, δεν περίμενα να με «πάρει αιχμάλωτο» η Αμερικανιά. Και το έκανε, έτσι απλά, δια μέσω ενός κυκεώνα αντιφάσεων… Αντικρίζεις σκληρά πλαστικά, περίεργα όργανα, όσον αφορά την σχεδίασή τους, μεγάλα καθίσματα που σε κάνουν να απορείς για το αν θα τα καταφέρνουν στην αποστολή κράτημα του σώματος και πάνω από όλα, δεκαεξάρες ζάντες με 65αρια!!! ελαστικά. Το σύνηθες είναι να δεις λάστιχα με προφίλ «φλοίδα» και όχι τόσο πάχος, που απαντάται σε… οικογενειακές βάρκες.
Όλα όμως είναι μέρος του σχεδίου. Του καλοσχεδιασμένου κόλπου, θα έλεγα καλύτερα. Αφενός, τα ελαστικά σε κάθε ευκαιρία συναγωνίζονται με το στρίγγλιτό τους το απίστευτο μουγκρητό του κινητήρα, και αφετέρου βοηθούν στο ξεκόλλημα της ουράς. Το μεγαλύτερο όμως πλεονέκτημά τους είναι ότι ακόμα και όταν το Mustang ταξιδεύει με τις… πόρτες δεν έχουν πρόβλημα να υπερκεράσουν την όποια λακκούβα, η οποία θα άφηνε «ανάπηρο» οποιοδήποτε άλλο Ιαπωνικό ή Ευρωπαϊκό πισωκίνητο τέρας. Λακκούβα, δηλαδή, που θα «ξύριζε» ελαστικά φλοίδες και σκληρή ανάρτηση για πλάκα. Όχι όμως του αμερικανικού κτήνους, που συνεχίζει την πλαγιολίσθηση σαν να μην συνέβη απολύτως τίποτα. Από την άλλη, λόγω, του στησίματός του δεν είναι αυτοκίνητο «κόντρας». Δεν αρέσκεται σε βουνίσιες διαδρομές, εάν φυσικά το ζητούμενο είναι ο χρόνος. Βγαίνει στον πηγαιμό για την Ιθάκη αλλά με σκοπό να σου ευφράνει την καρδία. Να «γυρνά» και να το μαζεύεις για πλάκα. Το λέω αυτό όντας μη ειδήμων της πίσω κίνησης και για ένα αυτοκίνητο που δεν έφερε (αυτό της δοκιμής) ηλεκτρονικά βοηθήματα. Ούτε καν ABS. Έτσι ανόθευτο, με μάγεψε, με πήρε αιχμάλωτό του. Δεν ήθελα να το αποχωριστώ, κι ας μην ήταν ότι γρηγορότερο έχω οδηγήσει από το σημείο εκκίνησης προς τον τόπο προορισμού. Είχε στυλ και χαρακτήρα που επιβάλλεται, αδέλφια, και αυτό είναι εξαιρετικά σπάνιο φαινόμενο στις σύγχρονες κατασκευές. Μην ξεχάσω δεν καίει τι κάλτσες του όπως θα πίστευε κάποιος ελέω κινητήρα. Κοντά στα 9 λίτρα στην Εθνική με 150 και βάλε. Με μόλις 37 χιλιάρικα, πλέον, σίγουρα είναι έξυπνη αγορά.
ΜΑΣ ΑΡΕΣΕ
Η γνησιότητα της κατασκευής που μας φέρνει κοντά στους Αμερικανούς και το όραμα τους για την αυτοκίνηση γενικότερα. Σε ταξιδεύει με το δικό του ρυθμό και είναι πάντα πρόθυμο να «κουνά» τον… ποπό του για τον μαζέψεις με ευκολία εσύ στην συνέχεια.
ΤΕΧΝΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ – ΕΠΙΔΟΣΕΙΣ
FORD MUSTANG V6 4.0L
ΚΥΒΙΣΜΟΣ 4.009cc
ΚΥΛΙΝΔΡΟΙ-ΒΑΛΒΙΔΕΣ 6-12
ΙΠΠΟΔΥΝΑΜΗ 213/5.200
ΡΟΠΗ 33,2Kgm/3.500
ΤΕΛΙΚΗ ΤΑΧΥΤΗΤΑ 190km (με περιοριστή)
0-100 km/h 7,5sec
ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΕΜΠΡΟΣ Γόνατα Μακ Φέρσον
ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΠΙΣΩ Άξονας με σπειροειδή ελατήρια 3 συνδέσμων
ΜΕΤΑΔΟΣΗ Στους πίσω τροχούς
ΚΙΒΩΤΙΟ 5 σχέσεων
ΦΡΕΝΑ Αεριζόμενοι δίσκοι εμπρός, πίσω
ΒΑΡΟΣ 1520 Κg
ΜΗΚΟΣ/ΠΛΑΤΟΣ/ΥΨΟΣ 4.765mm / 1.877mm / 1.407mm
ΜΕΤΑΞΟΝΙΟ 2.720
ΠΟΡΤΜΠΑΓΚΑΖ 371Lit.
ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ 9,5Lit/100km
