Χρήστος Μαζάνης
Δεν πέρασαν παρά μερικές μόνο ημέρες από την συνέντευξη που έδωσε ο Ιταλός Υπουργός Άμυνας Γκουίντο Κροσέτο στην «La Rebubblica», όπου αναφερόμενος στον πόλεμο στη Μέση Ανατολή είχε υποστηρίξει πως γνωρίζει πράγματα που θα συμβούν και δεν μπορεί πια να κοιμηθεί.
Τώρα επανέρχεται με νέα συνέντευξή του στην ιταλική εφημερίδα «Corriere della Sera» υποστηρίζοντας διαμέσου πως αυτή η κρίση είναι τόσο σοβαρή που ουσιαστικά η Χιροσίμα δεν μας δίδαξε τίποτα. Παράλληλα κάνει σαφές πως σε αυτόν τον πόλεμο επικρατεί η παράνοια, ενώ κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για παράλυση των πάντων.
«Ελπίζω ότι όλοι συνειδητοποιούν αυτό που βιώνουμε. Πρόκειται για μία κατάσταση χωρίς προηγούμενο στην ιστορία των τελευταίων δεκαετιών», αναφέρει ο Ιταλός υπουργός και προσθέτει: «Υπάρχει μία συσσώρευση κρίσεων που αθροίζονται και αλληλοτροφοδοτούνται, καθιστώντας ολοένα και δυσκολότερη την επίλυσή τους. Αυτό φέρνει όσους επιθυμούν να σκεφτούν σοβαρά αντιμέτωπους με τη μεγάλη αδυναμία του πολυμερούς συστήματος, το οποίο δεν κατάφερε να αντλήσει διδάγματα από όσα συνέβησαν τον περασμένο αιώνα, ούτε να θωρακιστεί επαρκώς απέναντι σε όσα ζούμε σήμερα. Φοβάμαι ότι αυτό που ήδη είναι δραματικό, μπορεί να επιδεινωθεί ακόμη περισσότερο. Γιατί γνωρίζω ότι η ανθρωπότητα έχει αποδείξει πως δεν υπάρχει όριο στην παράνοια. Άνθρωποι σαν κι εμάς ήταν εκείνοι που αποφάσισαν ότι, για να τελειώσει μία σύγκρουση, ήταν αποδεκτές ακόμη και η Χιροσίμα και το Ναγκασάκι. Δυστυχώς εξακολουθούμε να διαθέτουμε πυρηνικά όπλα, και όσοι δεν έχουν, τα επιδιώκουν. Δεν έχουμε μάθει τίποτα».
Σε ερώτηση για το εάν κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για πυρηνική απειλή απαντά:
«Δεν θέλω καν να προφέρω τη λέξη. Ο κίνδυνος είναι η παράνοια και αυτό που βιώνουμε είναι μια σύγκρουση όπου σε κάθε ενέργεια αντιστοιχεί μια αντίδραση υψηλότερης έντασης. Ο Τραμπ είναι ο ηγέτης ενός κυρίαρχου κράτους και κανείς εκτός, δεν μπορεί να τον επηρεάσει. Πιστεύω απλώς ότι θα έπρεπε να διαθέτει πιο θαρραλέους συνεργάτες. Ένα από τα προβλήματα αυτής της προεδρίας είναι ότι κανείς δεν τολμά να αντιταχθεί στον αρχηγό. Το Ιράν των αγιατολάχ, στην ηγεσία του φονταμενταλισμού, αντιαμερικανικό και καταπιεστικό για κάθε ελευθερία, αποτελούσε πρόβλημα για όλους. Με αυτόν τον πόλεμο, που αποφασίστηκε από δύο πλευρές χωρίς διάλογο και διεθνή νομιμοποίηση, του έκαναν ένα δώρο. Ως προς τον χρόνο και τον τρόπο, θα χρειαζόταν λιγότερη προχειρότητα. Η Ευρώπη κάνει ό,τι μπορεί, αλλά δεν φαίνεται να έχει επιτυχία. Εν τω μεταξύ, ο καθένας πρέπει να κάνει το καθήκον του. Υποστηρίζω ότι η Ιταλία έλαβε μια σημαντική και σοβαρή στάση όταν δήλωσε ότι δεν συμμερίζεται αυτόν τον πόλεμο, προσπαθώντας να περιορίσει στο μέγιστο τις συνέπειες».
Σε άλλο σημείο της συνέντευξης αναφέρει:
«Η Ιταλία δεν είναι σύμμαχος του Τραμπ ή του Μπάιντεν. Είμαστε σύμμαχοι των Ηνωμένων Πολιτειών. Μόνο όποιος είναι ανόητος μπορεί να πιστεύει ότι μπορεί να διαρραγεί αυτή η συμμαχία. Ας σκεφτούμε το σήμερα: αν το Ιράν αποφάσιζε να αντιδράσει εκτοξεύοντας έναν πύραυλο εναντίον μας. Αν δεν υπήρχε η άμυνα του ΝΑΤΟ, κάθε χώρα θα διέτρεχε πολύ μεγαλύτερο κίνδυνο και θα ήταν πολύ πιο απροστάτευτη. Δεν πιστεύω ότι ο Τραμπ μπορεί να αποχωρήσει από το ΝΑΤΟ. Θα χρειαζόταν την ψήφο του Κογκρέσου και αμφιβάλλω ότι αυτή θα ήταν θετική. Θα μπορούσε όμως να αποφασίσει την απόσυρση των στρατευμάτων από την Ευρώπη. Και αυτό θα μας καθιστούσε πιο αδύναμους, λιγότερο προστατευμένους. Αυτή τη στιγμή δεν είμαστε σε θέση να αντιδράσουμε όλοι μαζί για να τους αντικαταστήσουμε. Αυτός ο πόλεμος θέτει σε κίνδυνο και τις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες ως προς την παγκόσμια ηγετική τους θέση».
Υπάρχει κίνδυνος να παραλύσουν τα πάντα μέσα σε έναν μήνα;
Σε αυτό το ερώτημα ο Υπουργός είναι σαφής: «Αυτός είναι ο φόβος. Όχι τα πάντα, αλλά πολλά. Τα περιθώρια ελιγμών είναι αναπόφευκτα περιορισμένα, ιδίως αν δεν υπάρξει κοινή δράση. Αυτή είναι η ευκαιρία να αποδείξουμε ότι μπορούμε να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις των καιρών χωρίς να περιοριζόμαστε στην εφαρμογή της γραφειοκρατίας. Η Ευρώπη πρέπει να το καταλάβει. Μόλις μίλησα με τον Ιάπωνα ομόλογό μου και με τον Υπουργό του Κουβέιτ. Η γραμμή πρέπει να είναι σαφής: για να επιβιώσει κανείς δεν πρέπει να εγκλωβίζεται σε γραφειοκρατικούς κανόνες που θεσπίστηκαν σε περιόδους ανάπτυξης. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση πρέπει να καταθέσουν τα όπλα, να βρούμε σημεία συνοχής, να συνεργαστούμε για να αντιμετωπίσουμε μια κρίση που, όπως είπα, δεν έχει προηγούμενο».
