Τέσσερα χρόνια μετά, «το πειρατικό» επιστρέφει. Σαλπάρει κι ανοίγει πανιά για νέες θάλασσες. Θα πει κανείς «πού τις ανακάλυψες τις θάλασσες σε Αυστρία κι Ελβετία; Εκεί υπάρχουν μόνο οι Άλπεις, βουνά πανύψηλα τα οποία ίσως αποδειχθούν κι απροσπέλαστα».
Κι όμως, οι Έλληνες θεοί σκαρφάλωσαν στο ποδοσφαιρικό Έβερεστ ήδη μία φορά και πλέον τα ύψη δεν τους τρομάζουν. Περνώντας από χίλια μύρια κύματα «το πειρατικό» κατάφερε όχι μόνο να αντέξει τις θύελλες, αλλά να προκριθεί επιβλητικά (συγκεντρώνοντας τους περισσότερους βαθμούς από κάθε άλλη ομάδα στα προκριματικά), αφήνοντας δεύτερους και καταϊδρωμένους τους γείτονες Τούρκους.
Με νέο σύστημα (4-1-2-3) και το μπόλιασμα των ηρώων της Πορτογαλίας με φρέσκο αίμα, η γαλανόλευκη αρμάδα με τον Γερμανό καπετάνιο έπιασε λιμάνι σχετικά εύκολα. Μπορεί ο μεγάλος αρχηγός Ζαγόρ να είναι πλέον πρόεδρος κι ο Ντέμης το ίδιο, μπορεί κάποιοι να κρέμασαν τα παπούτσια τους (Τσιάρτας, Γεωργιάδης, Κατεργιαννάκης) κι ορισμένοι άλλοι να έκλεισαν τον κύκλο τους στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα (Νταμπίζας, Φύσσας, Καφές, Βενετίδης, Λάκης, Καψής, Παπαδόπουλος) όμως το μίγμα μοιάζει εξίσου εκρηκτικό.
Οι «παλιοσειρές», Δέλλας, Μπασινάς, Νικοπολίδης, Καραγκούνης, Χαριστέας, Σεϊταρίδης, Κατσουράνης, Γιανννακόπουλος, Γκούμας, Χαλκιάς, πλαισιώνονται πλέον από τους «Γερμανούς» Κυργιάκο, Γκέκα και Αμανατίδη, τους «ερυθρόλευκους» Πατσατζόγλου, Τοροσίδη και Άντζα, τους «πράσινους» Βύντρα, Σπυρόπουλο, Σαλπιγγίδη, τον «κιτρινόμαυρο» Λυμπερόπουλο, τον «Κέλτη» Σαμαρά και τον «ψάρακα» Τζόρβα.
Οι αλλαγές στη σύνθεση της ομάδας κρίθηκαν επιβεβλημένες και το πάντρεμα δείχνει να έγινε ιδανικά. Οι ελπίδες για επανάληψη του θριάμβου -ακόμα και στατιστικά να το δει κανείς- είναι μηδαμινές. Μια καλή εμφάνιση θα είναι αρκετή και μια πρόκριση στα προημιτελικά θα είναι σχεδόν θρίαμβος. Τώρα πλέον όλοι μας περιμένουν στη γωνία, είμαστε οι πρωταθλητές Ευρώπης -το γράφουμε, ακόμα και τώρα, τσιμπιόμαστε, μπαίνουμε στο site της ΟΥΕΦΑ να το επιβεβαιώσουμε και συνεχίζουμε- κρυφοί άσσοι στο μανίκι δεν υπάρχουν και ίσως -λένε ορισμένες κακές γλώσσες- ακόμα και τα κίνητρα να είναι περιορισμένα.
Εμείς μάντεις δεν είμαστε ούτε θέλουμε να γίνουμε Κασσάνδρες. Όμως καλά θα κάνουμε να θυμόμαστε πως θαύματα κάθε μέρα δεν γίνονται. Πάμε βήμα – βήμα λοιπόν, με αισιοδοξία, χωρίς άγχος και με πολύ πάθος, να αγωνιστούμε ως πρωταθλητές και να κουρσέψουμε όσους νομίζουν πως τέσσερα χρόνια μετά ο Όττο και τα παιδιά του θα είναι εύκολη λεία. Ώρα καλή στην πρύμνη μας κι αέρα στα πανιά μας..
Ματς-σταθμός με Σουηδία
Μεγάλο ρόλο για την πορεία της Εθνικής Ελλάδος στο θεσμό θα έχει το πρώτο παιχνίδι της 10ης Ιουνίου απέναντι στην Σουηδία. Ματς-σταθμός όπως έχει χαρακτηριστεί από ανθρώπους του ποδοσφαίρου, καθώς μια ενδεχόμενη νίκη θα φέρει την ομάδα μας πολύ κοντά στην πρόκριση στα προημιτελικά.
Σε άλλη περίπτωση τα πράγματα δυσκολεύουν και θα πρέπει να υπερβάλουμε εαυτούς απέναντι σε Ρωσία και Ισπανία. Οι Σουηδοί είναι υποψιασμένοι, όπως και οι άλλες ομάδες του ομίλου. Σε καμία περίπτωση δε θα αντιμετωπίσουν την Ελλάδα με υπεροψία όπως το 2004. Είμαστε πρωταθλητές Ευρώπης και αυτό λέει πολλά. Πάνω απ’ όλα ότι τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο. Αυτό θα προσπαθήσουν να αποδείξουν και οι παίκτες της Σουηδίας που έχουν ταλέντο, εμπειρία και ενθουσιασμό.
Οι εκλεκτοί του Όττο
Οι παίκτες που προορίζει για βασικούς ο Όττο Ρεχάγκελ είναι ήδη γνωστοί εδώ και μήνες. Το 4-1-2-3 δεν αλλάζει ούτε στις προπονήσεις και αυτό έχει δημιουργήσει μια ομοιογένεια που δύσκολα συναντάται σε άλλη ομάδα. Ο Αντώνης Νικοπολίδης θα είναι και πάλι ο φύλακας -άγγελος της εστίας μας, με όλους του Έλληνες να ελπίζουν σε εμφανίσεις όπως αυτές του 2004.
Οι τέσσερις της άμυνας ξεκινώντας από δεξιά θα είναι οι Γιούρκας Σεϊταρίδης, Σωτήρης Κυργιάκος, Τραϊανός Δέλλας και Βασίλης Τοροσίδης. Τετράδα που θ’ αλλάξει μόνο σε περίπτωση τραυματισμού ή τιμωρίας. Σημαντικό ρόλο στο σύστημα του «Herr Otto» παίζει ο Κώστας Κατσουράνης. Πολυσύνθετος παίκτης που ξεκινάει σαν αμυντικό χαφ, αλλά έχει την ευχέρεια να μετατρέπεται είτε σε λίμπερο πίσω από τους Κυργιάκο- Δέλλα, είτε σαν λίμπερο μπροστά τους.
Ο νέος αρχηγός της Εθνικής -μετά την αποχώρηση του Ζαγοράκη- Άγγελος Μπασινάς και ο «Διόσκουρος» του Γιώργος Καραγκούνης είναι τα, ανεξάντλητα από δυνάμεις, τρεχαντήρια στη μεσαία γραμμή.
Η επιθετική τριπλέτα βασίζεται στον Άγγελο Χαριστέα (δεξιά), Γιάννη Αμανατίδη (αριστερά), ενώ στην κορυφή αγωνίζεται ο ταχύτατος και εκρηκτικός Φάνης Γκέκας. Οι δύο ακραίοι επιθετικοί έχουν και αυτοί σύνθετο ρόλο καθώς δεν είναι λίγες οι φορές που μετατρέπονται σε αμυντικούς σταματώντας τις επελάσεις των αντιπάλων.
Το σύστημα των «Βίκινγκς»
Ο προπονητής των Σκανδιναβών, Λαρς Λάγκερμπακ, βασίζεται περισσότερο στην αξία των παικτών του, προτιμώντας να παρατάσσει στην αρχική ενδεκάδα όλα του τα αστέρια. Το 4-4-2 δύσκολα αλλάζει, η ανάπτυξη της ομάδας είναι προβλέψιμη και βασίζεται στα πόδια του Κιμ Κάλστρομ που είναι ο εγκέφαλος των Σουηδών στη μεσαία γραμμή.
Δίπλα του συνήθως παίζει ένα αμυντικό χαφ με επικρατέστερο τον Τόμπιας Λίντεροθ. Παίκτες που είναι καλοί, αλλά αργοί, κάτι που έχει ήδη επισημάνει ο Όττο Ρεχάγκελ στους διεθνείς μας. Μεγάλο όπλο της Σουηδίας είναι η επίθεση, εκεί όπου δεσπόζει το όνομα του σούπερ σταρ, Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς. Παίκτης που μπορεί να κάνει τη ζημιά ανά πάσα στιγμή. Ο Λάγκερμπακ συνηθίζει να αφήνει ελεύθερο από τη μέση και μπροστά τον Ιμπραΐμοβιτς δίνοντάς του χώρους για να κινηθεί μακριά από τα ασφυκτικά μαρκαρίσματα των αντίπαλων αμυντικών.
Ο Γιόχαν Ελμάντερ είναι ο παίκτης που καλείται συνήθως να κάνει τη βρώμικη δουλειά, ανοίγοντας χώρους τόσο για τον Ιμπραΐμοβιτς, όσο και για τον ταχύτατο Κρίστιαν Βίλχελμσον που κινείται στο αριστερό άκρο της μεσαίας γραμμής. Στη δεξιά πλευρά βρίσκουμε τον πάντα επικίνδυνο, αλλά σε διαρκή πτώση Φρέντι Λιούνγκμπεργκ που δεν είναι πια ο παίκτης που θαυμάζαμε στην Άρσεναλ.
Η αμυντική γραμμή των «Βίκινγκς» έχει ηγέτη και αυτός λέγεται Όλοφ Μέλμπεργκ, που πρόσφατα μετακόμισε από την Άστον Βίλα στη Γιουβέντους και καθοδηγεί τους υπόλοιπους αμυντικούς που παίζουν αυστηρά ζώνη. Θα πρέπει οπωσδήποτε να προσέξουμε τον αειθαλή Χένρικ Λάρσον που ναι μεν ξεκινάει από τον πάγκο, αλλά η οξυδέρκειά του και η εμπειρία του αποτελεί εχέγγυο για κάθε προπονητή, ακόμη και τώρα που έχει πατήσει αισίως τα 37 του χρόνια.
