Το ημερολόγιο ενός ασθενούς με Covid-19 που έφθασε στο κατώφλι του θανάτου

Πρώτη καταχώρηση: Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2020, 15:57
Το ημερολόγιο ενός ασθενούς με Covid-19 που έφθασε στο κατώφλι του θανάτου

Όλο και περισσότερες ιστορίες έρχονται στο φως της δημοσιότητας από συμπολίτες μας που νόσησαν με Covid-19, έδωσαν μεγάλη μάχη και στο τέλος κατάφεραν να βγουν νικητές. 

Ένας από αυτούς, ο Δημήτρης Σιδηρόπουλος, σε μακροσκελή ανάρτησή του στο Facebook, περιέγραψε με συγκλονιστικές λεπτομέρειες την περιπέτεια που έζησε επί 18 ημέρες, από τα πρώτα ήπια συμπτώματα, την εισαγωγή του στο νοσοκομείο μέχρι την επιστροφή του στο σπίτι.

Διαβάστε αναλυτικά την ανάρτηση:

Όλα ξεκίνησαν την Τρίτη, 10 Νοεμβρίου, με έντονο πονοκέφαλο για να εξελιχθεί στη συνέχεια σε πονοκέφαλο με πυρετό. Καθώς κάθε μέρα συνήθιζα να πηγαίνω για τρέξιμο, δεν έδωσα αρχικά σημασία, θα μπορούσε να είναι ιγμορίτιδα ή κάποιο απλό κρύωμα, από τα πολλά που κυκλοφορούν. 

Πέμπτη, Παρασκευή 12-13 Νοεμβρίου: Πέμπτη ο πυρετός επέμενε, Παρασκευή έχασα γεύση και όσφρηση. Τα αντίστοιχα συμπτώματα του αδελφού μου έδωσαν το στίγμα, μάλλον επρόκειτο για κορωνοϊό.

Σαββατοκύριακο 14-15 Νοεμβρίου: ΟΚ, πυρετός, δεν έγινε κάτι, τα αντιπυρετικά είναι καλά, αντιβιώσεις, αλλά φτάνει το Σαββατοκύριακο 14-15/11 και δεν λέει να περάσει η κατάσταση, ούτε για λίγο.

Δευτέρα 16 Νοεμβρίου: Από Δευτέρα 16 Νοεμβρίου ξεκινάω δεξαμεθαζόνη, για να προλάβουμε την πνευμονία, παρ΄ ότι ως τότε δεν έχει δώσει συμπτώματα. Δεν ένιωθα πόνο, βήχα ή κάτι άλλο.

Τετάρτη-Πέμπτη 18-19 Νοεμβρίου: Τετάρτη εμφανίζεται η δύσπνοια, πόνος στο διάφραγμα, το βράδυ δεν μπορούσα να κοιμηθώ κι έτσι τα χαράματα της Πέμπτης 19.11 πήγα στα ΤΕΠ COVID του νοσοκομείου της Κατερίνης. Μου έκαναν ακτινογραφία, αιματολογικές και με έστειλαν για PCR. Η ακτινογραφία ήταν ένα σοκ, μιας και έδειξε πνευμονία και στους δύο πνεύμονες, με οξεία φλεγμονή στις αιματολογικές. Οι γιατροί μού σύστησαν ξεκούραση, έδωσαν αγωγή και έτσι έφυγα για το σπίτι. So far so good. Όμως το βράδυ της Πέμπτης (χαράματα Παρασκευής) ξυπνάω για να πιω λίγο νερό και νιώθω την αναπνοή μου να με αφήνει. Πέρασα τις ώρες αγωνίας ως το πρωί σε μια πολυθρόνα προσπαθώντας να αναπνεύσω, με τον κορεσμό μου οριακά πάνω από το 90, να φλερτάρει με το 88-89.

Παρασκευή 20 Νοεμβρίου: Η Παρασκευή κύλησε κάπως καλύτερα, μέχρι που έφτασε το βράδυ (αλλά αυτή τη φορά από τις 22:00) με τα ίδια ακριβώς συμπτώματα και το οξυγόνο σπάνια να ανεβαίνει στο 90. Δίχως να κοιμηθώ το βράδυ από το φόβο, την ταχύπνοια, το Σάββατο το πρωί ετοιμάστηκα να πάω στο νοσοκομείο, ενώ παράλληλα χτύπησε και το τηλέφωνο που με ενημέρωνε πως ήμουν θετικός στον κορωνοϊό. Φυσικά δεν ήταν έκπληξη, κι οι γιατροί μου το είχαν πει άλλωστε ότι αυτό ήταν 100% σίγουρο. Με πολύ κόπο ντύθηκα και πήγα στο νοσοκομείο. Σχεδόν αμέσως με έβαλαν στα Επείγοντα-COVID, σύνδεση στο μόνιτορ, οξυγόνο, αίμα, ένεση Apotel και επιτήρηση. Με το που πέρασα την πόρτα των Επειγόντων είδα ένα πρωτόγνωρο θέαμα, γεμάτα όλα τα κρεβάτια, νοσηλευτές και γιατροί να τρέχουν, χαμός. Δεν είναι ότι δεν είχα ξαναβρεθεί σε νοσοκομείο -τουλάχιστον όχι για μένα- όμως ήταν κάτι διαφορετικό, το ένιωθες με τις στολές, τις φωνές, την αγωνία. Το οξυγόνο μου ήταν κακό και το καταλάβαινα. Με το ζόρι μου έβαλαν φορητό για να με πάνε για ακτινογραφία, όπου έδειξε αυτά που γνώριζαν για την πνευμονία-COVID. Ως το μεσημέρι είχε τόσο ασφυκτικά γεμίσει ο χώρος των ΤΕΠ, ώστε έψαχναν εναγωνίως κρεβάτια, ήδη ήταν μεσημέρι και υπολόγιζαν για 12 εισαγωγές.

Σάββατο 21 Νοεμβρίου: Το Σάββατο 21 Νοεμβρίου ήταν μια πολυάσχολη μέρα… Τελικά, τα πολυπόθητα κρεβάτια βρέθηκαν κι έτσι πήγα στο επίπεδο-1, πρώην πτέρυγα AIDS. Με το που με βάζουν στο κρεβάτι το οξυγόνο πέφτει, αυξάνεται το άγχος, πια δεν μπορώ να κάνω βήμα ούτε ως το μπάνιο να πάω. Προσπαθώ να σκύψω να πιάσω το μαξιλάρι και η ανάσα μου κόβεται. Το απόγευμα και το βράδυ πέρασαν με μεγάλο φόβο, έσφιγγα στο χέρι μου το κουμπί του συναγερμού, το ρίγος ήταν απίστευτο. Οι σκέψεις φυσικά ήταν όλες μαύρες, δεν ντρέπομαι να το γράψω, φοβήθηκα ότι δεν θα ξαναδώ το σπίτι μου. Αλήθεια. Σκεφτόμουν ότι τόσος κόπος διαβάζοντας, γράφοντας, όλα θα πήγαιναν χαμένα, προσωπικό χρόνος που επενδύθηκε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Δεν ξέρω εάν είναι χαζό ή λογικό, νομίζω τίποτε λογικό δεν μπορεί να συμβεί όταν είσαι μόνος σε ένα θάλαμο συνδεδεμένος με ορούς, οξυγόνο και ενέσεις τη μία πίσω από την άλλη. Το Σάββατο βράδυ έφτασα κοντά στη διασωλήνωση.

Κυριακή 22 Νοεμβρίου: Το πρωί της Κυριακής ένιωσα αρχικά λίγο καλύτερα, άυπνος και φοβισμένος, αλλά σύντομα το οξυγόνο κατέρρευσε, αναγκάζοντας τους γιατρούς να μου βάλουν την πιο ισχυρή μάσκα που είχαν και άρον άρον μου βρήκαν δωμάτιο στον 3ο όροφο και την πτέρυγα COVID. Για όλη την Κυριακή δεν είχα διαφύγει τη διασωλήνωση, εφόσον το οξυγόνο έμενε χαμηλά, αν και ήταν κάτι που φοβόμουν αλλά δεν ήξερα (το έμαθα μετά το εξιτήριο).

Δευτέρα 23 Νοεμβρίου: Η Κυριακή ήταν μια αρκετά σκληρή μέρα, το ίδιο και η Δευτέρα. Δίπλα μου γηραιός κύριος 76 ετών διασωληνώθηκε τα χαράματα της Δευτέρας προς Τρίτη, μια διαδικασία επίπονη να την ακούς, όλη η αγωνία των γιατρών και η προσπάθειά τους να τον κρατήσουν στη ζωή. Ο θάλαμος έμεινε με εμένα μόνο γύρω στις 03:00, αλλά στις 05:30 ήρθε νέος ασθενής, λίγο μεγαλύτερος ηλικιακά από μένα, αλλά σε κακή κατάσταση, ισχυρός πυρετός, δύσπνοια και όλα τα συναφή. Πονούσε, δεν μπορούσε να αναπνεύσει, χάλια όλα, κι αυτό δεν βοηθούσε την ψυχολογία μου να ανέβει ιδιαίτερα. Να σημειώσω εδώ ότι δεν μπορούσα ούτε να σηκωθώ από το κρεβάτι, ούτε να κινηθώ, δεν έτρωγα, δεν είχα διάθεση να πιω ούτε νερό, πονούσα αφόρητα και κάθε σκέψη και μόνο ήταν δύσκολη, ώστε οι γιατροί μου έβαλαν καθετήρα. Δεν υπήρχε άλλη λύση, ο πόνος του καθετήρα δεν ήταν τίποτε μπροστά στα υπόλοιπα σενάρια.

Τρίτη 24 Νοεμβρίου: Μετά την Τρίτη η κατάσταση κάπως εξομαλύνθηκε. Τρίτη απόγευμα μου άλλαξαν μάσκα σε κάπως πιο ελαφριά, αφού σιγά σιγά το οξυγόνο πήγαινε καλύτερα. Ήμουν πια απύρετος, η όσφρηση και η γεύση επανήλθαν, είχα πια όρεξη να φάω ό,τι μου έφερναν οι νοσοκόμες. Προσπαθούσα να μη διαβάζω ειδήσεις, και σίγουρα όχι σχετικά με τον κορωνοϊό αν και ήταν μάλλον αδύνατο να αποφύγει κανείς τέτοια πράγματα καθώς σκρολάρει το κινητό του. Φόβος, θάνατος, αγωνία, διασωληνωμένοι, και τα πράγματα στην Πιερία δεν πήγαιναν (και εξακολουθούν να μην πηγαίνουν) καλά. Πρώτη φορά την Πέμπτη μάζεψα λίγες δυνάμεις και ανασηκώθηκα στο κρεβάτι, κατάφερα να δω έξω από το παράθυρο, ως τότε έβλεπα λίγο ψηλά τον ουρανό όπως ήμουν σε οριζόντια θέση. Έκανα λίγα βήματα με τον καθετήρα και το οξυγόνο.

Παρασκευή 27 Νοεμβρίου: Όταν οι γιατροί την Παρασκευή το μεσημέρι με εξέτασαν και μου είπαν ότι θα μπορούσα να πάω σπίτι μου, με συμπυκνωτή οξυγόνου, ήθελα να κλάψω από χαρά, αλλά παράλληλα σκεφτόμουν: μπορώ να σηκωθώ; μπορώ να περπατήσω; θα έχω οξυγόνο; Το απόγευμα, αφού έγιναν οι διαδικασίες που απαιτούνταν για τα χαρτιά, μου έβγαλαν τον καθετήρα, και έπρεπε να ντυθώ, να ετοιμαστώ, επιστράτευσα όλο το οξυγόνο που είχα για να τα καταφέρω, ενώ οι αρθρώσεις μου πονούσαν από την πολυήμερη κατάκλιση, κάθε κίνηση ήταν πολύ δύσκολη. Όμως ήμουν αποφασισμένος να φύγω όρθιος από εκεί μέσα, όχι σε καρέκλα, όχι υποβασταζόμενος. Και το κατάφερα. Όταν ανέπνευσα τον αέρα έξω από το κτίριο του νοσοκομείου ήταν σα να ξαναγεννήθηκα, τόση ήταν η χαρά.

Μετά το εξιτήριο [μερικές σκέψεις από την εμπειρία μου με τον COVID- μεγάλη ανάρτηση, όποιος θέλει διαβάζει]... Όλα...

Δημοσιεύτηκε από Dimitrios Sidiropoulos στις Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2020

Τελευταία ενημέρωση: Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2020, 16:05