Μία αποκαλυπτική συνέντευξη για μερικούς από τους φίλους της παραχώρησε η Ναταλία Γερμανού σε γνωστό εβδομαδιαίο περιοδικό. Η παρουσιάστρια και ραδιοφωνική παραγωγός μίλησε στο «Down Town» για τον Αντώνη Ρέμο, την Άννα Βίσση και τον Νίκο Καρβέλα, τον Νότη Σφακιανάκη, την Πέγκυ Ζήνα, την Έλενα Παπαρίζου και τον Χρήστο Δάντη.
Αντώνης Ρέμος, ο αισθαντικός
«Ο Αντώνης είναι καταπληκτικός φίλος, ένας ζεστός καρντάσης και –προσωπικά για μένα– μια μεγάλη αγκαλιά. Όταν γράφαμε το “Ντροπή σου”, θυμάμαι, υπήρχε ένας στίχος που έλεγε “γι’ αυτό το θάνατο που έζησα μαζί σου, ντροπή σου”. Δεν του ’κανε με τίποτα. Αφού δεν το ένιωθε, δεν το έλεγε. Είμαστε στο στούντιο και κολλάμε. “Πες το, βρε καλέ μου, πες το, βρε χρυσέ μου” εμείς. “Δεν το λέω, δεν μπορώ” ο Αντώνης. Μετά από ώρες πολλές, τους άφησα στο στούντιο εγώ να το παλεύουν και έφυγα. Τι να ’κανα; Πήγα να φάω! Είναι 1.00 μετά τα μεσάνυχτα, εγώ βρίσκομαι σε ένα ωραιότατο ταβερνάκι και με παίρνει στο κινητό. “Έλα, παντεσπάνι μου, κάνε μου τη χάρη, δοκίμασε να μου το ξαναγράψεις αυτό” μου λέει. Παίρνω κι εγώ μια χαρτοπετσέτα και προσπαθώ να αλλάξω τοστίχο. Με τα πολλά τον αλλάζω, αλλά φυσικά δεν υπήρχε fax να φύγει η χαρτοπετσέτα. Του το απήγγειλα, το είπε με τη μία, μιξαρίστηκε νύχτα και την επόμενη μέρα πήγε για χάραξη. Ο στίχος έγινε “σ’ ένα σταυρό εσύ με κάρφωσες, θυμήσου”… “Παντεσπάνι” αποκαλούμε ο ένας τον άλλο, από μια άλλη, παλιά μας ιστορία, μη νομίζετε! Είχα κάποτε πει μια κουβέντα, πως “οι στιχουργοί γράφοντας στίχους βγάζουμε το ψωμί μας, αλλά όποιος γράφει για τον Ρέμο βγάζει και το παντεσπάνι του”. Πώς να το κάνουμε τώρα, ο Ρέμος πουλάει τρελά! Ε, το διάβασε και από τότε φωνάζουμε ο ένας τον άλλο “παντεσπάνι”».
Βίσση-Καρβέλας, οι σαρωτικοί
«Μια φορά κι έναν καιρό, έχω δραματικά και οδυνηρά χωρίσει μετά από εξαετή συμβίωση. Δουλεύουμε με τον Νίκο Καρβέλα και την Άννα Βίσση, εγώ γράφω με πόνο τα “Σεντόνια” και το δραματικό “Γέμισε άδειες κούτες το σαλόνι και μια άλλη θέα από το μπαλκόνι”. Πάω τους στίχους με βουρκωμένα μάτια. Ο Νίκος είναι στο μαύρο, γλιστερό του πιάνο με την ουρά και με ακούει όλο κατανόηση. Εγώ η χωρισμένη του λέω πως θέλω μια ροκ μπαλάντα, σαν το “Is this love” των Whitesnake. Με κοιτάει με συμπόνια και μου λέει “Σε παρακαλώ! Εσύ μείνε ήσυχη”. Έμεινα ήσυχη εγώ και τη συνέχεια την ξέρετε! Το τραγούδι έγινε τσιφτετέλι, με την Άννα να τα δίνει όλα, “τώρα καίω την καρδιά μου, καίω και τα όνειρά μου” και όπααα! Μόλις το άκουσα αυτό το τσιφτετέλι της πυρκαγιάς, έκλαιγα και η Άννα θυμάμαι με παρηγορούσε και μου έλεγε “όχι, όχι, έλα, βρε αγαπούλα, είναι πολύ σουξέ, μην κάνεις έτσι”»…
Σφακιανάκης, ο γητευτής
«Έχουμε κάνει με τον Νότη το “Για σένα φοβάμαι”. Φυσικά έχω πάει να τον δω στο μαγαζί με παρέα. Μπαίνει η εισαγωγή του τραγουδιού και με το που βγαίνει ο Νότης σταματάει την ορχήστρα και λέει: “Όπα, σταματήστε, εγώ σας το τραγουδάω κάθε βράδυ, αλλά απόψε είναι εδώ η Ναταλία που έχει γράψει τους στίχους στη μουσική του Νίκου Παπαδόπουλου και θέλω να μου κάνετε μια χάρη: να της το τραγουδήσετε όλοι εσείς μαζί”. Γυρνάει, λοιπόν, το τεράστιο μικρόφωνο με το σταντ στον κόσμο και αρχίζουν 600 άτομα να τραγουδάνε όλα μαζί, κουπλέ – ρεφρέν -κουπλέ, κανονικά. Ήταν μια από τις πιο ανατριχιαστικές στιγμές της ζωής μου. Ένα ολόκληρο μαγαζί τραγουδούσε “κάθε γκρεμός έχει την άκρη του” κοιτώντας με, αφιερώνοντας το τραγούδι στην παρέα μας. Ήταν μια απίστευτη στιγμή, απ’ αυτές που ανήκουν στην προσωπική μου μυθολογία. Ευχαριστώ πολύ»…
