Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης.

Προσθήκη του zougla.gr στην Google

Λίγο πριν από τη σύγκρουση, η Αικατερίνη Αντωνοπούλου συζητούσε και γελούσε με συνεπιβάτες της. Λίγο αργότερα, προσπαθούσε να βγει από το δεύτερο βαγόνι, μέσα στον καπνό και τις φωνές για βοήθεια. Κάποιοι από τους ανθρώπους που είχε γνωρίσει στο ταξίδι δεν επέστρεψαν ποτέ.

Η μαρτυρία της ήταν μία από τις καταθέσεις που ακούστηκαν την Πέμπτη 19 Νοεμβρίου στην 50ή συνεδρίαση της δίκης των Τεμπών, στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο του Γαιόπολις στη Λάρισα. Οι επιζώντες περιέγραψαν τις στιγμές της σύγκρουσης και τις προσπάθειες διαφυγής, αλλά και τις συνέπειες που εξακολουθούν να βιώνουν.

Η επιστολή της αδελφής της Αναστασίας

Η συνεδρίαση άρχισε με την ανάγνωση επιστολής της Ανδρομάχης Αδαμίδη, αδελφής της Αναστασίας, η οποία έχασε τη ζωή της στην τραγωδία. Η ίδια εξήγησε ότι ο πόνος της απώλειας δεν της επέτρεψε να παραστεί στο δικαστήριο.

«Αγαπάμε την Ελλάδα αλλά έριξε στον Άδη την αδελφή μου. Να μην ξεχαστούν τα παιδιά που χάθηκαν. Δεν θέλουμε να ξεχαστούν τα Τέμπη», ανέφερε.

Απευθυνόμενη στους δικαστές, ζήτησε να αναζητηθεί ολόκληρη η αλήθεια και να αποδοθούν οι ευθύνες «χωρίς εξαιρέσεις, χωρίς φόβο», τονίζοντας: «Η αλήθεια για την Αναστασία δεν μπορεί να είναι μισή».

Η επιστολή έκλεισε με την έκκληση: «Δεν σου ζητώ να μου επιστρέψεις την αδελφή μου, αλλά ζητώ να υπάρξει δικαίωση».

Στη συνέχεια, ο δικηγόρος οικογενειών θυμάτων Λουκάς Αποστολίδης επανέφερε το αίτημα να παρίστανται όλοι οι κατηγορούμενοι στη δίκη. Η εισαγγελέας πρότεινε την απόρριψή του στην παρούσα φάση. Στη συνεδρίαση παρέστη ένας κατηγορούμενος, ο Σπυρίδων Πατέρας.

Βγήκε τελευταία και βοήθησε τραυματίες

Η Αικατερίνη Αντωνοπούλου, επιβάτιδα του δεύτερου βαγονιού, αναφέρθηκε στους ανθρώπους με τους οποίους είχε μοιραστεί στιγμές του ταξιδιού: την Εριέτα Μόλχο, την Αφροδίτη Τσιώμα, τη Φραντσέσκα Μπέζα, τη Μάρθη Ψαροπούλου και την Ευδοκία Τσακλίδου.

«Καθόλη τη διάρκεια της διαδρομής συνομίλησα και γέλασα με ανθρώπους που μετά έχασαν τη ζωή τους», κατέθεσε.

Περιέγραψε το βαγόνι που εκτοξεύτηκε, τον καπνό που γέμισε το κουπέ και τις κραυγές των εγκλωβισμένων. Όπως είπε, βγήκε τελευταία και στη συνέχεια προσέφερε πρώτες βοήθειες σε πολυτραυματίες, με τη συνδρομή δύο αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού.

Η ίδια, όμως, ήταν επίσης τραυματισμένη. «Όταν έφτασαν τα ασθενοφόρα και πήραν τους τραυματίες με άφησαν μόνη μου, καθώς νόμιζαν ότι δεν ήμουν τραυματισμένη. Ένας αστυνομικός αντιλήφθηκε ότι τραυματίστηκα», ανέφερε, προσθέτοντας ότι και στο νοσοκομείο καθυστέρησε να λάβει βοήθεια, επειδή δεν είχε γίνει αντιληπτό ότι ήταν τραυματίας της αμαξοστοιχίας.

«Άνοιξαν οι πύλες της κολάσεως», είπε για τις στιγμές που έζησε. «Η ζωή μου από εκείνο το βράδυ και μετά χωρίζεται στο πριν και στο μετά».

«Ρωτούσαν για κάποια ονόματα και δεν απάντησε κανένας ποτέ»

Η Σταυρούλα Καψάλη βρισκόταν στο έκτο βαγόνι. Στην κατάθεσή της περιέγραψε τις επαναλαμβανόμενες κινήσεις του συρμού, τις προσπάθειες των επιβατών να σπάσουν τα τζάμια και την έξοδό τους στις σιδηροδρομικές γραμμές, μέσα στον καπνό.

Αναφέρθηκε επίσης στην αγωνία που επικρατούσε στο λεωφορείο που τους παρέλαβε, καθώς αναζητούσαν άλλους επιβάτες: «Ρωτούσαν για κάποια ονόματα και δεν απάντησε κανένας ποτέ».

Ο Κυριάκος Μπουσνάκης, επιβάτης του πέμπτου βαγονιού, μίλησε για έναν ισχυρό κρότο, χτυπήματα από την ορμή της σύγκρουσης, σπασμένα τζάμια, σκοτάδι και καπνό.

«Ήταν σαν ταινία τρόμου», κατέθεσε. Περιέγραψε ανθρώπους να καλούν σε βοήθεια και μια μητέρα να αγωνιά για το ανοσοκατεσταλμένο παιδί της.

«Πώς επέζησα εγώ με όλα αυτά που έγιναν, σκεφτόμουν όταν γύρισα σπίτι», ανέφερε.

Η διαδικασία συνεχιζόταν με τις καταθέσεις των επιβατών, με τρεις από τους εννέα προγραμματισμένους μάρτυρες να έχουν καταθέσει μέχρι εκείνο το στάδιο της συνεδρίασης.

 

σχόλια αναγνωστών
oδηγός χρήσης