Γράφει ο Πολύβιος Κανές
Στην αρχή ήταν τα χαλιά. Πολλά χαλιά. Ακριβά χαλιά. Μετά ήταν το ταξίδι στην Ιαπωνία. Μεγάλο ταξίδι. Ακριβό ταξίδι. Κυρίως όταν παίρνεις μαζί σου την Άρτα και τα Γιάννενα.
Μετά ήρθε η ώρα του διαζυγίου. Σοβαρό διαζύγιο. Ακριβό διαζύγιο. Ασχολήθηκε το Σύμπαν, το δικό μας και τα παράλληλα με αυτό το διαζύγιο. Και άλλοι χώρισαν αλλά δεν έκαναν και έτσι.
Τέλος ήρθε η τροπολογία. Περίεργη τροπολογία. Στημένη τροπολογία. Ο Μητσοτάκης, ο συγγενής, έγινε θηρίο διότι του χάλασαν την σούπα. Μόνον την σούπα. Διότι επί της ουσίας οι Κεφαλογιάννηδες ήταν, είναι και θα είναι οικογενειακή υπόθεση.
Ο Φλωρίδης της είχε πει να μην βιαστεί αλλά να περιμένει, για να μην καρφωθούνε, αλλά αυτή, η γόνος, η απόγονος, η επίγονος, σιγά που θα περίμενε. Μία Κεφαλογιάννη δεν περιμένει ποτέ. Είναι κάτι σαν πριγκίπισσα χωρίς γαλάζιο αίμα. Είναι κάτι σαν φεουδάρχης χωρίς φέουδο.
Τελικά ήρθε και το σκεφτικό του δικαστή, εκείνης της δίκης όπου πρωτόδικα η φεουδάρχης απώλεσε την αποκλειστική επιμέλεια. Θρήνος και οδυρμός. Όχι για την απόφαση, αλλά για το σκεπτικό. Διότι εκεί διαβάζουμε, όσοι διαθέτουμε μάτια και ξέρουμε ανάγνωση, πώς η πριγκηπέσσα έχει πρόβλημα διαχείρισης θυμού. Εκεί είναι το ζουμί. Για την ακρίβεια εκεί είναι όλο το ζουμί.
Ο δικαστής βλέπετε και ανάγνωση ξέρει και μάτια για να βλέπει διαθέτει, καθώς και αυτιά για να ακούει. Διαθέτει και κρίση.
Η κυρία ωστόσο της οποίας δεν ιδρώνει το αυτί, τα παράτησε όλα και αναχώρησε για τας Ινδίας. Εις τα παλαιότερα των υποδημάτων της. Έτσι συμπεριφέρονται οι βουλευτές, κάποιοι ή κάποιες έστω βουλευτές της συμπολίτευσης εις την Α’ Αθηνών… Ως πρίγκιπες άνευ πριγκιπάτου και ως κοντέσες άνευ κομητείας.
