Οι υπέροχες ατάκες της Ντένης Μαρκορά

Υπάρχουν ρόλοι που ξεπερνούν τα όρια μιας επιτυχημένης τηλεοπτικής σειράς και περνούν για πάντα στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης. Ένας από αυτούς ήταν αναμφίβολα η Ντένη Μαρκορά στους «Δύο Ξένους», την οποία απογείωσε με τη μοναδική της ερμηνεία η σπουδαία Ντίνα Κώνστα.

Αν και η καλλιτεχνική της διαδρομή ξεκίνησε με δραματικούς ρόλους και περιλάμβανε σημαντικές συνεργασίες στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, ήταν η εκκεντρική και αριστοκρατική «Μπουμπού» που την έκανε αγαπητή σε όλες τις γενιές. Με τη χαρακτηριστική φωνή, το αξεπέραστο ύφος και το μοναδικό της ταλέντο, δημιούργησε έναν χαρακτήρα που παραμένει διαχρονικός, σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά την πρώτη προβολή της σειράς.

Σαν σήμερα, 3 Ιουλίου, συμπληρώνονται τέσσερα χρόνια από τον θάνατό της, σε ηλικία 83 ετών. Η απουσία της άφησε ένα μεγάλο κενό στον χώρο της υποκριτικής, όμως οι ερμηνείες της συνεχίζουν να κρατούν ζωντανή τη μνήμη της και να αποδεικνύουν γιατί υπήρξε μία από τις σημαντικότερες Ελληνίδες ηθοποιούς.

Ποιος μπορεί να ξεχάσει τις βιτριολικές ατάκες της Ντένης Μαρκορά; «Τώρα θα σε χαστούκιζα, αλλά έχω βάψει τα νύχια μου», «Αχ, κάποτε κρυβόμασταν απ’ τους Κομμουνιστάς και τώρα τους παρακαλάμε να μας κρύψουν», «Μαρούσκα! Το Evian!» και το διαχρονικό «Χριστέ μου, τι ντεκαντάνς» συνεχίζουν μέχρι σήμερα να σκορπούν γέλιο και νοσταλγία.

Ας θυμηθούμε μερικές από τις πιο αξέχαστες ατάκες της γυναίκας που χάρισε ζωή σε μία από τις πιο εμβληματικές τηλεοπτικές ηρωίδες όλων των εποχών.

Μαρούσκα! Το Evian!

Χριστέ μου, τι ντεκαντάνς.

Με ανθρώπους που έχουν περάσει την κακαβιά της ανοησίας δεν μιλάω.

(Φλώρα) Η γυναίκα χρειάζεται στεφάνι.

(Ντένη) Και ο νεκρός επίσης.

Η Κατίνα και η πλατίνα, τον πρώτο χρόνο φαίνονται.

Καλέ! Περσινά παπούτσια φοράει.

Εκδηλώσου, ρε, τι σου ζητάμε;

(Κωνσταντίνος) Μπουμπού, δεν έχεις τίποτα να κάνεις;

(Ντένη) Ναι, πως, έχω να περάσω από τη Βεγγέρα να πάρω μία μους σοκολά γιατί, τώρα δα μου ήρθε έτσι μια ξινίλα.

(Ντιάνα) Καλημέρα κυρία Μαρκορά.

(Ντένη) Καλημέρα και σε σένα, χρυσό μου. Κι επειδή μου διαφεύγει το όνομά σου, μπορώ να σε λέω σκουλήκι;

Δεν είναι έργο, φεστιβάλ χοληστερίνης είναι.

(Ντένη) Φλοράνς, μήπως σου βρίσκεται καμιά φωτογραφία του πατέρα του Κωνσταντίνου;

(Φλώρα) Δεν ντρέπεσαι, μωρή, δεν έχεις φωτογραφία του άντρα σου;

(Ντένη) Ε, πως, είχαμε μία αλλά τη χάσαμε στη μετακόμιση.

(Φλώρα) Μωρέ, τι τσουλάκι είναι αυτό;

(Ντένη) Μόνο τσουλάκι, χρυσή μου; Τσουλάρα.

(Ντένη) Εσύ, χρυσό μου, πόσο είσαι;

(Κωνσταντίνος) Ε, βρε Ντένη, δεν κάνουν τέτοιες ερωτήσεις σε μια κυρία.

(Ντένη) Ε, δεν ρώτησα καμιά κυρία. Τη Μίνα ρώτησα.

Χριστέ μου, τι ακούω και δεν σωριάζομαι;

Τώρα θα σε χαστούκιζα, αλλά έχω βάψει τα νύχια μου.

(Μίνα) Ωραίες γόβες, κυρία Μαρκορά.

(Ντένη) 60.000, χρυσό μου. Η μία.

(Σακελλαρίου) Χαίρω πολύ, έχω ακούσει τόσα πολλά για εσάς.

(Ντένη) Ναι, αλλά δεν μπορείς να αποδείξεις τίποτα.

Μαρούσκα, γρήγορα, φέρε ποτά, πολλά ποτά.

Πάρ’ τα και δώσ’ της τα και πες της να τα κάνει βότκα μέχρι να τρυπήσει το συκώτι της.

Εγώ όταν πίνω πολύ, χάνω τον έλεγχο. Βάλε άλλα δύο.

Κυρία Μαρκορά, με έχετε στείλει στην κόλαση.

(Ντένη) Χαιρετισμούς στον άντρα μου.

(Φλώρα) Τι νέα από τον κάτω κόσμο;

(Ντένη) Τα ίδια, χρυσό μου, σε περιμένουν.

Μην κάθεσαι καθόλου, ντύσου αμέσως και πετάξου εδώ πιο κάτω στο γραφείο τελετών. Είδα ουρές απ’ έξω, μάλλον θα ακριβύνουν οι κηδείες, ίσα που προλαβαίνεις.

(Φλώρα) Κάθε μέρα είναι ένας με μια καμπαρντίνα έξω από το σπίτι.

(Ντένη) Είσαι σίγουρη ότι δεν είναι ο Χάρος να σε πάρει;

Σε οικτίρω Φλώρα, σε οικτίρω.

Τι λες μωρή διασταύρωση ασβού με μυρμηγκοφάγο;

Είχε ποντικομούστακο, ντυνόταν κιτσάτα και μας ξεκούφαινε με την αγριοφωνάρα του.

Δεν σε σκιάζομαι ρε σίχαμα!

Είπα ίσως, κι όταν λέω ίσως, είναι οριστικό.

Χριστέ μου, γιατί σηκώθηκα σήμερα από το κρεβάτι μου.

(Ντένη) Τώρα, σοβαρά κλαις;

(Φλώρα) Σιγά μην κλαίω, έβλεπα τον Τιτανικό.

(Ντένη) Ε, και; Είχες συγγενείς εκεί; Σοβαρά; Έλα, μην μου πεις, κι εγώ σε είχα για μικρότερη.

Με ένα εισιτήριο διαρκείας είσαι πάντα ασφαλής. Με έναν άνδρα ποτέ.

(Αστυνομικός) Γιατί πετάγατε κέρματα;

(Ντένη) Γιατί είμαι χουβαρντού.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευχαρίστηση στην ζωή από το να έχεις να κάνεις ένα σωρό πράγματα και να μην τα κάνεις.