Το ισοζύγιο του νερού που αντλούμε απ’ αυτό που μας δίνει η φύση είναι αρνητικό. Ξοδεύουμε νερό αλόγιστα χωρίς να σκεφτόμαστε τις συνέπειες που θα υπάρχουν για τα παιδιά και δυστυχώς η φύση δεν καταφέρνει να αναπληρώνει τα υδάτινα αποθέματα. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα σε πολλές περιοχές της Ελλάδας να έχει διαταραχθεί το υδάτινο ισοζύγιο.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι της Χίου το 1989 όταν η παρατεταμένη ξηρασία οδήγησε τους κατοίκους στην υπεράντληση των υπόγειων υδάτων με αποτέλεσμα να πέσει η στάθμη του γλυκού νερού, να εισχωρήσει σε αυτό το νερό της θάλασσας και να προκύψουν προβλήματα υφαλμύρωσης.
Το πρόβλημα λύθηκε με παρεμβάσεις όπως φράγματα για τον εμπλουτισμό του υδροφόρου ορίζοντα αλλά και περιορισμό της άντλησης των υδάτων. Η Ελλάδα πάντως κάνει προσπάθειες στον τομέα των καλών πρακτικών για τη διαχείριση των υδάτων και μάλιστα κάποιες περιοχές όπως η Σκύδρα της Έδεσσας.
Όπως υπογραμμίζουν οι επιστήμονες, το παν είναι η διαχείριση του νερού, η αποκατάσταση της ισορροπίας μεταξύ των ποσοτήτων που υπάρχουν και των ποσοτήτων που αντλούνται και η αποθήκευση της υπερβολής της φύσης ώστε να είναι διαθέσιμη σε περιόδους ξηρασίας.
