Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης.
Προσθήκη του zougla.gr στην GoogleΟΤΑΝ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟ ΘΕΑΜΑ, Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ΝΑ ΧΑΘΕΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΗΛΕΘΕΑΣΗ — ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΚΑΛΕΙΤΑΙ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙ ΜΕ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ, ΟΧΙ ΜΕ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ.
Τρία βρέφη νεκρά. Τρεις ζωές που δεν πρόλαβαν να γίνουν ιστορίες. Τρεις απουσίες που κανένα δικαστικό έγγραφο, κανένα τηλεοπτικό παράθυρο και καμία δημόσια αντιπαράθεση δεν μπορεί να αποκαταστήσει.
Και απέναντί τους, μια κοινωνία που παρακολουθεί, σχολιάζει, καταδικάζει, αμφιβάλλει, εξοργίζεται.
Η υπόθεση της Ειρήνης Μουρτζούκου έφτασε στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Πάτρας. Η διαδικασία διεκόπη για τις 12 Νοεμβρίου. Η κατηγορούμενη αντιμετωπίζει βαρύτατες κατηγορίες για ανθρωποκτονίες τριών βρεφών και απόπειρα ανθρωποκτονίας.
Η δικαστική κρίση εκκρεμεί.
Αυτή η τελευταία πρόταση δεν είναι μια τυπική νομική υποσημείωση. Είναι η γραμμή που χωρίζει τη δημοσιογραφία από τη δημόσια καταδίκη.
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟ ΠΛΑΤΟ
Πριν ακόμη ακουστούν όλες οι μαρτυρίες και αξιολογηθούν τα αποδεικτικά στοιχεία στο ακροατήριο, η υπόθεση έχει καταλάβει τεράστιο χώρο στη δημόσια συζήτηση.
Τηλεοπτικές εκπομπές, αποκαλύψεις, δηλώσεις συγγενών, προσωπικές συγκρούσεις και διαρροές συνθέτουν ένα σκηνικό στο οποίο η ουσία κινδυνεύει να υποχωρήσει μπροστά στην ένταση.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι τα μέσα ενημέρωσης ασχολούνται με την υπόθεση.
Οφείλουν να ασχολούνται.
Το πρόβλημα αρχίζει όταν η υποψία παρουσιάζεται ως απόδειξη και η δραματική αφήγηση αποκτά μεγαλύτερη σημασία από τα πραγματικά περιστατικά.
Η δικαστική αίθουσα έχει κανόνες.
Το τηλεοπτικό στούντιο έχει τηλεθέαση.
Και οι δύο χώροι μπορούν να υπηρετήσουν το δημόσιο συμφέρον. Δεν υπηρετούν, όμως, τον ίδιο σκοπό.
ΟΙ ΟΜΟΛΟΓΙΕΣ, ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΚΑΙ Η ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ
Σύμφωνα με όσα έχουν δημοσιοποιηθεί για τη δικογραφία, η κατηγορούμενη φέρεται να έχει προβεί σε ομολογίες σχετικά με τις τρεις υποθέσεις.
Πρόκειται για εξαιρετικά σοβαρό στοιχείο, το οποίο, ωστόσο, δεν απαλλάσσει το δικαστήριο από την υποχρέωση να εξετάσει τη νομιμότητα, την αξιοπιστία και την αποδεικτική του αξία.
Οι ιατροδικαστικές εκθέσεις, οι πραγματογνωμοσύνες και οι καταθέσεις των μαρτύρων πρέπει να αξιολογηθούν στο σύνολό τους.
Η ποινική δικαιοσύνη δεν είναι διαγωνισμός εντυπώσεων.
Δεν αποφασίζει με βάση τον αριθμό των τηλεοπτικών εμφανίσεων ούτε μετρά την αλήθεια σε ποσοστά τηλεθέασης.
Η σοβαρότητα μιας κατηγορίας επιβάλλει μεγαλύτερη αποδεικτική αυστηρότητα, όχι μικρότερη.
ΤΡΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΑΡΙΘΜΟΙ
Στο κέντρο της υπόθεσης βρίσκονται τρία βρέφη.
Ένα παιδί έξι μηνών, που πέθανε τον Φεβρουάριο του 2021. Ένα νεογέννητο μόλις 19 ημερών, που έχασε τη ζωή του τον Ιούνιο του 2022. Και ένα ακόμη βρέφος δύο μηνών, που πέθανε τον Οκτώβριο του 2023.
Πίσω από τις ημερομηνίες υπάρχουν οικογένειες, απώλειες και ερωτήματα που απαιτούν απαντήσεις.
Η δημοσιογραφία έχει ευθύνη να μη μετατρέπει αυτά τα παιδιά σε αριθμητικά στοιχεία ενός εντυπωσιακού τίτλου ή σε διακοσμητικό φόντο μιας αντιπαράθεσης ενηλίκων.
Η μνήμη τους αξίζει σοβαρότητα.
Και η σοβαρότητα δεν μετριέται από το πόσο δυνατά φωνάζει κάποιος μπροστά σε μια κάμερα.
Η ΟΡΓΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ
Είναι ανθρώπινο μια τέτοια υπόθεση να προκαλεί οργή.
Η απώλεια παιδιών, υπό συνθήκες που αποτελούν αντικείμενο βαρύτατων ποινικών κατηγοριών, αγγίζει έναν από τους βαθύτερους φόβους κάθε κοινωνίας.
Αλλά το συναίσθημα, όσο ισχυρό και αν είναι, δεν μπορεί να υποκαταστήσει τη δικαστική διαδικασία.
Το τεκμήριο αθωότητας δεν είναι επιβράβευση της κατηγορουμένης. Είναι θεμελιώδης εγγύηση ότι η ενοχή θα κριθεί με αποδείξεις και με σεβασμό στα δικαιώματα όλων των πλευρών.
Όποιος απαιτεί δικαιοσύνη οφείλει να απαιτεί και μια δίκαιη διαδικασία.
Διαφορετικά, η ανάγκη για τιμωρία κινδυνεύει να προηγηθεί της αναζήτησης της αλήθειας.
Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΩΝ ΜΕΣΩΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ
Υπάρχει μια λεπτή αλλά καθοριστική διαφορά ανάμεσα στην αποκάλυψη και στην εκμετάλλευση.
Η δημοσιογραφική έρευνα μπορεί να αναδείξει παραλείψεις, αντιφάσεις, θεσμικές αδυναμίες και γεγονότα που διαφορετικά θα έμεναν στο σκοτάδι.
Αυτός είναι ο ουσιαστικός της ρόλος.
Όταν, όμως, κάθε προσωπική δήλωση μετατρέπεται σε νέο επεισόδιο, κάθε οικογενειακή σύγκρουση σε τηλεοπτικό γεγονός και κάθε αναπάντητο ερώτημα σε βέβαιο συμπέρασμα, η ενημέρωση χάνει τον προσανατολισμό της.
Δεν χρειάζεται να επινοείται συνεχώς μια καινούργια κορύφωση.
Η πραγματικότητα είναι ήδη αρκετά τραγική.
Το δημοσιογραφικό καθήκον δεν είναι να κάνει μια τραγωδία πιο θεαματική. Είναι να την καταστήσει κατανοητή, να ερευνήσει πιθανές ευθύνες και να διαχωρίσει όσα γνωρίζουμε από όσα απλώς υποθέτουμε.
ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ ΤΙΣ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ
Στις 12 Νοεμβρίου η διαδικασία αναμένεται να συνεχιστεί.
Το δικαστήριο θα κληθεί να εξετάσει μια σύνθετη και εξαιρετικά σοβαρή υπόθεση, με βάση το κατηγορητήριο και τα στοιχεία που θα τεθούν ενώπιόν του.
Η κοινωνία δικαιούται να γνωρίζει.
Οι οικογένειες δικαιούνται να αναζητούν απαντήσεις.
Η κατηγορούμενη δικαιούται δίκαιη δίκη.
Και τα παιδιά που χάθηκαν αξίζουν κάτι περισσότερο από έναν ακόμη κύκλο δημοσιότητας.
Η πραγματική δοκιμασία δεν βρίσκεται στο πόσοι θα παρακολουθήσουν τη διαδικασία, αλλά στο αν η αλήθεια θα μπορέσει να αναδειχθεί χωρίς παραμορφώσεις και προκατασκευασμένες ετυμηγορίες.
ΓΙΑΤΙ ΤΡΙΑ ΝΕΚΡΑ ΒΡΕΦΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΟ ΣΕΝΑΡΙΟ.
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΜΙΑΣ ΣΕΙΡΑΣ.
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΥΛΙΚΟ ΓΙΑ ΔΗΜΟΣΙΟΥΣ ΔΙΚΑΣΤΕΣ.
ΕΙΝΑΙ ΤΡΕΙΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΖΩΕΣ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΑΝ.
ΚΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ, Η ΜΟΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΑΞΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ —
ΟΧΙ Η ΤΗΛΕΘΕΑΣΗ.
