Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης.
Προσθήκη του zougla.gr στην GoogleΤα περισσότερα γενέθλιά μου τα τελευταία χρόνια δεν μοιάζουν τόσο με γιορτή όσο με μια μικρή παύση. Μια αφορμή να κοιτάξω λίγο πίσω και λίγο μπροστά. Να θυμηθώ ποια ήμουν, να αναρωτηθώ ποια γίνομαι και – έστω για λίγο – να σταθώ απέναντι σε εκείνα τα μεγάλα ερωτήματα που όλοι κουβαλάμε κάποια στιγμή μέσα μας.
Τι σημαίνει τελικά μια ζωή με νόημα;
Η φράση «νόημα της ζωής» ακούγεται κάπως βαριά, σχεδόν φιλοσοφική. Στην πραγματικότητα όμως είναι κάτι πολύ πιο καθημερινό απ’ όσο νομίζουμε. Κάθε φορά που αναρωτιόμαστε «ποιος είμαι;», «τι θέλω πραγματικά;», «πού πηγαίνει η ζωή μου;», ουσιαστικά ψάχνουμε νόημα.
Οι περισσότεροι αρχίζουμε να χτίζουμε αυτή την αίσθηση νοήματος στην εφηβεία. Τότε που προσπαθούμε να ανακαλύψουμε ποιοι είμαστε, τι πιστεύουμε, τι αξίες έχουμε, ποιο μέλλον θέλουμε να δημιουργήσουμε για τον εαυτό μας. Μόνο που το νόημα δεν είναι κάτι σταθερό. Δεν το βρίσκεις μία φορά και τελείωσε. Μετακινείται, αλλάζει μορφή, εξελίσσεται μαζί μας.
Στα δεκαοκτώ μου ήμουν πεπεισμένη ότι το νόημα της ζωής μου ήταν να μελετήσω τον άνθρωπο. Με γοήτευαν οι ανθρωπιστικές σπουδές, η φιλοσοφία, η ανάγκη να καταλάβω τι κινεί τους ανθρώπους, τι τους πονά, τι τους αλλάζει. Αργότερα ερωτεύτηκα την έρευνα, τη γνώση, τη διαδικασία της αναζήτησης. Και κάπου στην πορεία συνειδητοποίησα κάτι ακόμη πιο ουσιαστικό: ότι δεν ήθελα μόνο να κατανοώ τον άνθρωπο, αλλά και να προσφέρω κάτι πίσω σε εκείνον.
Και ίσως αυτό να είναι ένα από τα πιο παράξενα πράγματα της ενηλικίωσης. Ότι μεγαλώνοντας αλλάζουν όχι μόνο οι στόχοι μας, αλλά και ο τρόπος που μετράμε τι αξίζει. Σήμερα το βρίσκω όλο και περισσότερο σε πράγματα που παλιότερα θα θεωρούσα αυτονόητα. Σε βαθιές φιλίες. Σε ανθρώπους που έμειναν. Σε συζητήσεις αργά το βράδυ. Σε κοινές αναμνήσεις. Στα πρώτα ταξίδια με τον άντρα μου που, όταν τα ανακαλώ, φωτίζουν ολόκληρες περιόδους της ζωής μου.
Η ψυχολογία έχει ασχοληθεί αρκετά με το πώς αλλάζει το αίσθημα νοήματος όσο μεγαλώνουμε. Και τα ευρήματα έχουν κάτι πολύ ανθρώπινο μέσα τους. Οι νεότεροι άνθρωποι φαίνεται πως αντλούν περισσότερο νόημα από το μέλλον – από τους στόχους, τις δυνατότητες, όσα ελπίζουν ακόμη να ζήσουν. Οι μεγαλύτεροι, αντίθετα, φαίνεται να βρίσκουν περισσότερο νόημα κοιτώντας πίσω: στις εμπειρίες τους, στις σχέσεις που έχτισαν, στα πράγματα που κατάφεραν ή ακόμη και σε όσα τελικά άντεξαν.
Σε μία μεγάλη έρευνα με χιλιάδες συμμετέχοντες από διαφορετικές ηλικίες, οι νεότεροι δήλωναν ότι βρίσκονταν ακόμη σε αναζήτηση νοήματος, ενώ οι μεγαλύτεροι αισθάνονταν περισσότερο ότι το νόημα υπήρχε ήδη μέσα στη ζωή τους. Σαν οι πρώτοι να κοιτούσαν μπροστά και οι δεύτεροι πίσω.
Και νομίζω πως βρίσκομαι κάπου ανάμεσα σε αυτά τα δύο σημεία.
Ακόμη συγκινούμαι με το επόμενο σχέδιο, το επόμενο ταξίδι, την επόμενη ιδέα που με ενθουσιάζει. Ακόμη κοιτάζω μπροστά με λαχτάρα. Αλλά ταυτόχρονα πιάνω όλο και πιο συχνά τον εαυτό μου να κοιτάζει πίσω με ευγνωμοσύνη. Να μετράω ανθρώπους αντί για επιτυχίες. Να θυμάμαι στιγμές αντί για επιτεύγματα. Να εκτιμώ πράγματα που παλιότερα προσπερνούσα βιαστικά γιατί ήμουν πολύ απασχολημένη κυνηγώντας το «επόμενο».
Ίσως τελικά το νόημα της ζωής να μην είναι ένας μεγάλος προορισμός που κάποτε φτάνουμε. Ίσως να είναι μια συνεχής κίνηση ανάμεσα σε αυτό που ελπίζουμε ακόμη να ζήσουμε και σε αυτό που αισθανόμαστε ευγνώμονες που ήδη ζήσαμε.
Και είναι πολύ παρήγορο να ξέρεις ότι το νόημα δεν βρίσκεται κάπου μακριά. Ίσως να βρίσκεται πάντα εκεί – στις αναμνήσεις που κουβαλάμε, στους ανθρώπους που αγαπάμε και στα μικρά πράγματα που εξακολουθούν να μας κάνουν να ανυπομονούμε για το αύριο.
Ιουλία Καζάνα-McCarthy
Δρ. Κοινωνιολογίας (UniversityofSurrey, UK)
MSc Psychology (c.) (Brunel University of London)
Πιστοποιημένη Life Coach (International Coaching Federation, ICF)
SolutionFocusedΘεραπεύτρια (BRIEF)
